۰۰:۲۸ ۱۳۹۴/۱۰/۲۶
با توام ای ماه پاره؛ چشم و ابرویت کجاست ؟
باد میآید به سویت؛رقص گیسویت کجاست؟
آن تبسّمهای شیرین؛ آن نگاه آتشین
آن همه نازک خیالیهای ابرویت کجاست؟
بعد از این؛ در زیر بالم ، لانه دارد آسمان
راستی ای آسمان؛خیل پرستویت کجاست؟
ناگهان در کوچههای دل ،کسی فریاد زد
وعدهگاه دوستی؛انفاس شببویت کجاست؟
زخم دارم بیشمار؛ از دوستانی ناشکیب
ای رفیق مانده در دل؛نوشدارویت کجاست؟
سیمین بهبهانی
