شعر و شیدایی

یک شاخه گل سـرخ طواف بدنت کرد

خوشرنگ ترین آینه را دوخت،تنت کرد

می خواست تورا دست غزل ها بسپارد

آن لحظه کــه بوسید تنت را، کفنت کرد

میخواست سفر فرصت تکرار تو باشد

یک جـاده ی از جنس ابد پیرهنت کرد

مادر که سر نذر خودش شمع کم آورد

نامرد دلش سنگ شد و نذر منَت کرد

تقصیر خدا نیست زمین کن فیکون است

تقصیـــر خدا نیست زمیـــن را وطنت کرد

انگار خدا عاشق پــر پــر شدنت بود

وقتی وسط این همه نامرد زنت کرد