شعر و شیدایی

با همین دست به دستان ِ تو عادت کردم
این گناه است ولی... جان ِ تو عادت کردم

جا برای من ِ گنجشک زیاد است ولی...
به درختان ِ خیابان تو عادت کردم

گرچه گلدان ِ من از خشک شدن می ترسد
به ته ِ خالی ِ لیوان ِ تو عادت کردم

دستم اندازۀ یک لمس ِ بهاری سبز است
بس که بی پرده به دستان ِ تو عادت کردم

مانده ام آخر این شعر چه باشد؛ انگار...
به ندانستن ِ پایان ِ تو... عادت کردم!