شعر و شیدایی

یک قفل زدم بر دل و پیمانه شکستم

ساقی نظر انداخت ، به میخانه نشستم

بر چشم زدم طعنه ، که این بار ، نبازی

زان ، مستی ِ چشمش ، دل ِ دیوانه شکستم

گفتم ، نزنم زخمه بر این ساز ِ مخالف

با نغمه ی ِ تارش به طربخانه نشستم

دیدم نتوان بگذرم از مستی ِ عشقش

مجنون شدم و از خود و بیگانه شکستم

تا آنکه نسوزم ، به ره عشق ، دگر بار

بر شمع ِ رخش ، باز چو پروانه ، نشستم

مستانه وضو کردم و در محضر ِ ساقی

افسانه و پیمانه و بتخانه ، شکستم