شعر و شیدایی

ﯾﮑﯽ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﻣﯽﺩﺍﺭﻡ
ﻭﻟﯽ ﺍﻓﺴﻮﺱ ﺍﻭ ﻫﺮﮔﺰ ﻧﻤﯽﺩﺍﻧﺪ
ﻧﮕﺎﻫﺶ ﻣﯽﮐﻨﻢ ﺷﺎﯾﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻧﺪ ﺍﺯ ﻧﮕﺎﻩ ﻣﻦ
ﮐﻪ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﻣﯽﺩﺍﺭﻡ
ﻭﻟﯽ ﺍﻓﺴﻮﺱ ﺍﻭ ﻫﺮﮔﺰ ﻧﻤﯽﺩﺍﻧﺪ
ﺑﻪ ﺑﺮﮒ ﮔﻞ ﻧﻮﺷﺘﻢ ﻣﻦ
ﺗﻮ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﻣﯽﺩﺍﺭﻡ
ﻭﻟﯽ ﺍﻓﺴﻮﺱ ﺍﻭ ﮔﻞ ﺭﺍ
ﺑﻪ ﺯﻟﻒ ﮐﻮﺩﮐﯽ ﺁﻭﯾﺨﺖ ﺗﺎ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﺨﻨﺪﺍﻧﺪ
ﺑﻪ ﻣﻬﺘﺎﺏ ﮔﻔﺘﻢ ﺍﯼ ﻣﻬﺘﺎﺏ
ﺳﺮ ﺭﺍﻫﺖ ﺑﻪ ﮐﻮﯼ ﺍﻭ
ﺳﻼﻡ ﻣﻦ ﺭﺳﺎﻥ ﻭ ﮔﻮ
ﺗﻮ ﺭﺍ ﻣﻦ ﺩﻭﺳﺖ ﻣﯽﺩﺍﺭﻡ
ﻭﻟﯽ ﺍﻓﺴﻮﺱ ﭼﻮﻥ ﻣﻬﺘﺎﺏ ﺑﻪ ﺭﻭﯼ ﺑﺴﺘﺮﺵ ﻟﻐﺰﯾﺪ
ﯾﮑﯽ ﺍﺑﺮ ﺳﯿﻪ ﺁﻣﺪ ﮐﻪ ﺭﻭﯼ ﻣﺎﻩ ﺗﺎﺑﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﭙﻮﺷﺎﻧﯿﺪ
ﺻﺒﺎ ﺭﺍ ﺩﯾﺪﻡ ﻭ ﮔﻔﺘﻢ ﺻﺒﺎ ﺩﺳﺘﻢ ﺑﻪ ﺩﺍﻣﺎﻧﺖ
ﺑﮕﻮ ﺍﺯ ﻣﻦ ﺑﻪ ﺩﻟﺪﺍﺭﻡ ﺗﻮ ﺭﺍ ﻣﻦ ﺩﻭﺳﺖ ﻣﯽﺩﺍﺭﻡ
ﻭﻟﯽ ﺍﻓﺴﻮﺱ ﻭ ﺻﺪ ﺍﻓﺴﻮﺱ
ﺯﺍﺑﺮ ﺗﯿﺮﻩ ﺑﺮﻗﯽ ﺟﺴﺖ
ﮐﻪ ﻗﺎﺻﺪ ﺭﺍ ﻣﯿﺎﻥ ﺭﻩ ﺑﺴﻮﺯﺍﻧﯿﺪ
ﮐﻨﻮﻥ ﻭﺍﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﺯ ﻫﺮ ﺟﺎ
ﺩﮔﺮ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﮐﻨﻢ ﻧﺠﻮﺍ
ﯾﮑﯽ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﻣﯽﺩﺍﺭﻡ
ﻭﻟﯽ ﺍﻓﺴﻮﺱ ﺍﻭ ﻫﺮﮔﺰ ﻧﻤﯽﺩﺍﻧﺪ