شعر و شیدایی

بايد به دلت دل بسپارم که ببارم
آنقدر تو را دوست بدارم که ببارم

در تاب و تب ديدنت آرام نگيرم
هر ثانيه قرني بشمارم که ببارم

عشق آمده و خانه خرابي چه قشنگ است
کرده ست غم و درد نثارم که ببارم

من خسته ترين ابر زمستانم و اينک
افتاده به شوق تو گذارم که ببارم

چشمان تو با نيم نگاهي زده آتش
چون صاعقه اي دار و ندارم که ببارم

یارا ! بتکان شاخه ي تنهايي من را
آنقدر ترک خورده انارم که ببارم

بي چتر بيا تنگ غروبي به سراغم
بنشين پس از عمري به کنارم که ببارم

دلتنگي من تا به ابد دامنه دارد
بگذار ببارم که ببارم که ببارم ..