شعر و شیدایی

انبوه زیبایی ات مرا ترساند
بانوی من
اگر چه آن پالتوی چهارخانه ات
چهاردیواری من دنیا را انگار به دور خودت کشیده بودی
تمام مردان این شهر
هنوز تو را
با همان لباس به یاد می آورند
و البته
لبخندی مات
که در آخرین دیدار
برایم جا گذاشتی
هنوز
این چهاردیواری
به اندازه همان پالتوی چهارخانه تو
با من غریبه است
همان پالتویی
که تو درون یکی از خانه هایش
قاب شدی در چشم های من
و من
میخ شده ام به این تخت
و هر بار
با دیدن قرص های رنگی تازه ای که برایم می آورند
انبوه زیبایی تو
می ترساندم.

سیمین برودفن