شعر و شیدایی

نباشم گر درين محفل، چه غم، ديوانه اى کمتر
خوش آن روزى ز خاطرها روم، افسانه اى کمتر

بگو برق بلاخيزى بسوزد خرمن عمرم
بگرد شمع هستى، بیخبر پروانه اى کمتر

تو اى تير قضا، صيدى ز من بهتر کجا جويى
به کنج اين قفس مرغ ِ نچيده دانه اى کمتر

چه خواهد شد نباشد گر چو من مرغ سخنگويى
نوايى کم، غمى کم، ناله ى مستانه اى کمتر

ز جمع خود برانيدم که همدردى نمی بينم
ميانِ آشنايانِ جهان، بيگانه اى کمتر

چه حاصل زينهمه شور ونواى عاشقى ای دل
ندارى تاب مستى جانِ من، پيمانه اى کمتر!

چو مستى بخش گفتارى ندارم، دم فرو بستم
سبو بشکسته اى در گوشه ى ميخانه اى کمتر