شعر و شیدایی

دو باره واریز شد
انگشتانم بر شعر
دو باره انگار مکثی برایش نیست
می نویسد
واژه به واژه... از" عشق"
از درد از نبودن
از تو و از دروغهای زیبا
انگار هم
با تو تبانی کردم
تو بخوانی و اقرار بنشینم
برای نجات
با تو کو درد؟
با تو کو انتظار؟
باتو کو سفره غم؟
با تو کو نبودن؟
به انگار
به برق
نگاهی فروختم
دردو انتظار و غم را فدای برق نگاهت
همین که هستی "دوستت دارم" مرا بس
مرا بس...م.ن