شعر و شیدایی

چه بخشنده خدای عاشقی دارم
که میخواند مرا ، با آنکه میداند گنه کارم

اگر رخ بر بتابانم
دوباره ، می نشیند بر سر راهم

دلم را می رباید ، با طنین گرم و زیبایش
که در قاموس پاک کبریایی، قهر نازیباست
چه زیبا عاشقی را دوست میدارم

دلم گرم است میدانم، که میداند
بدون لطف او ، تنهای تنهایم

اگر گم کرده ام من راه و رسم بندگی، اما
دلم گرم است ، می دانم ،
خدای من، خدایی خوب می داند

و میداند که سائل را نباید دست خالی راند ...