شعر و شیدایی

                        

سخن بی تــــــــو مگر جای شنیدن دارد؟

نفسم بی تــــــــو کجا نای دمیدن دارد؟

علت کوری یعقوب نبی معلوم است

شهر بی یار مگر ارزش دیدن دارد

کند است نبض ثانیه ها در غیاب تو
من در کجای حس توام با حساب تو؟


خورشید و ماه پشت زمین خفته اند و من
بیدارمانده ام که بیایم به خواب تو

دلم یک کوچه میخواهد
پر از خاموشی مطلق
و یک باران بی هنگام
که آغوشش پناه چشم خیس من شود شاید...

و مشتی خاک باران خورده و مطبوع
که استشمام بوی تازه اش راه نفس را وا کند امشب
که شاید از سر من دست بردارد
این بغض نمک نشناس...

دلم شادابی و عطر خوش گلهای باران خورده میخواهد
که روحم را جلا بخشد
و بغض لعنتی را بشکند در سینه و اشکم رها گردد...

دلم یک کوچه باران آرزو دارد
که در آغوش خود گیرد مرا بی چتر
و چشمم اشک خود را ول کند بر روی گونه...

خدایا آسمانت چند؟
تمام ابرهایت را خریدارم
بگو باران ببارد وقت باریدن رسید

من به دنبال کسی میگردم
که دلش پنجره ی بازِ نگاهم باشد
و بدانم که حواسـش به من است
عاشقی رسـمِ نگاهش باشد
و من آرام آرام
محوِ زیبایی روحـش بشوم...
دل ببندم به دلش
و دل انگیز ترین عشـق و نگارش بشوم...

کسی از عمقِ دلـم میگوید
ما که گشتیم
نبـود ...

دوست دارم غزلت باشم و باشی بغلم
شعر اذان بوسه به لبهای تو خیرالعملم

گل اندام تو در سایه پرواز دو دست
تا بگیری سر انگشت لبالب عسلم

هر کجا میگذری رقص زمین رویاییست
گاه مشتاق تماشای هزاران گسلم

سر این شایعه که زنده کنی مرده خیال
رفته صدبار عجولانه بیابد اجلم

اصلا از حرف اضافی بگریزیم بیا
دوست دارم غزلت باشم و باشی بغلم 🌺🌺🌺🌺🌺🌺🌺🌺🌺

[Forwarded from Mahdye]
به مجنون گفت روزی ساربانی
چرا بیهوده در صحرا دوانی

اگربا لیلی ات بودی سروکار
من اورا دیدمش بادیگری یار

سرزلفش به دست دیگران است
تورا بیهوده در صحرا دوان است

زحرف ساربان مجنون فغان کرد
جوابش این رباعی رابیان کرد

درخت بی ثمر هر کس نشاند
دوای درد مجنون را بداند

میان عاشق و معشوق رمزی است
چه داند آنکه اشتر می چراند

به مجنون گفت کاخر ای بداختر
گناهی از محبت نیست بدتر

تو را ایزد به توبه امر فرمود
برو از عشق لیلا توبه کن زود

چو بشنید این سخن مجنون فغان کرد
به زاری سر به سوی آسمان کرد

بگفتا توبه کردم توبه اما
زهر چیزی به غیر از عشق لیلا

ﺳﻪ ﺗﺎﺭﻡ ، ﺭﺍﺳﺖ ﻣﯿﮕﻮﯾﺪ ،
ﮐﻤﯽ ﻧﺎﮐﻮﮎ ﻭ ﺑﺪ ﺣﺎﻟﻢ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻣﯿﺰﻧﻢ ، ﺯﯾﺮﺍ ،
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﮔﺸﺘﻪ ﺍﻗﺒﺎﻟﻢ
ﺩﻟﻢ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺍﻣﺸﺐ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﻭﺍﯾﺶ ﺭﻫﺎ ﺑﺎﺷﻢ
ﻭﻟﯽ ﺍﻓﺴﻮﺱ ﺩﻟﺘﻨﮕﻢ ،
ﻭﻟﯽ ﺍﻓﺴﻮﺱ ﺑﯽ ﺑﺎﻟﻢ
ﺍﺳﯿﺮ ﺍﺷﮏ ﻧﺎﻓﺮﻣﺎﻥ ،
ﺍﺳﯿﺮ ﺑﻐﺾ ﺣﺮﻣﺎﻧﻢ
ﮔﻠﻮ ﺭﺍ ﻣﯽ ﻓﺸﺎﺭﺩ ﺩﻝ ،
ﭘﺮ ﺍﺯ ﻗﯿﻠﻢ ،
ﭘﺮ ﺍﺯ ﻗﺎﻟﻢ
ﻧﻪ ﺁﻫﯽ ﻭ ﻧﻪ ﺳﻮﺩﺍﯾﯽ ،
ﻧﻪ ﺷﻮﺭﯼ ﻭ ﻧﻪ ﻏﻮﻏﺎﯾﯽ
ﺩﻝ ﺁﺭﺍﯾﯽ ﻧﺪﺍﺭﻡ ﺗﺎ ﮐﻪ ﭘﺮﺳﺪ ﺣﺎﻝ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻟﻢ
ﺑﻪ ﺩﺍﻣﺎﻥ ﺗﻮ ﺍﻓﺘﺎﺩﻡ ﻭﻟﯽ ﺩﺍﻣﻦ ﮐﺸﯽ ﮐﺮﺩﯼ
ﺧﺪﺍﯾﺎ ﻋﺎﺷﻘﯽ ﮐﻦ ﺗﺎ ...
ﺑﻔﻬﻤﯽ ﺍﺯ ﭼﻪ ﻣﯿﻨﺎﻟﻢ

با من از شعر نگو

از خودت حرف بزن

دلتنگِ حرف های معمولی ام

اینکه حالت خوب است؟

اینکه سرما نخورده ای؟

اینکه زود برگرد...

مواظب خودت باش...

دلتنگ همین حرف های معمولی ام ...

دیدنت ، بوییدنت ، احساس خوب عاشقی...
بعد مدتها جدایی ، آه می چسبد عجیب...

دست تو در دست من ، چشمان من لبریز تو...
شرم لمس صورتی چون ماه ، می چسبد عجیب...

نقشه ذهن مرا می برد شوق دیدنت..
وصل دیدار تو از بی راه ، می چسبد عجیب...

هستی ام آن روز ...با تو یک غزل یک شعر شد..
در سکوت این زمان همراه می چسبد عجیب...

من برایت شعر می گفتم غزلهایی چه شور..
شاعر چشمت شدن گهگاه می چسبد عجیب...

ذهن من تبعید در زندان گیسوی تو بود...
بی گنه ماندن در این درگاه می چسبد عجیب...

آنچه با من بود هر شب آه بود
زندگی بی روی او جان کاه بود

غافل از خود زیستم با یاد او
دلخوشم از اینکه او آگاه بود

.
تو نیستی
و دوباره
مصرع های شعرم
دارند بوی تند فاجعه می گیرند
و دیگر
اعجاز هیچ بوسه ای
نمی شکند
بغض متراکم این واژه های ناصبور را

وقتی تو نباشی
شب
در امتداد خستگی اش تمام می شود
و من
در امتداد سکوتم

انگشت به لب مانده ام از قاعده ی " عشق "

ما " یـــــــــــــار " ندیده تب معشوق کشیدیم !

[Forwarded from کانال من و شما]
آن کس که تو را شناخت

جان را چه کند

فرزندو عیال وخانمان را چه کند

دیوانه کنی هر دو جهانش بخشی

دیوانه تو هر دو جهان را چه کند

❤️

قايقى خواهم ساخت...
با کدام عمر دراز؟
نوح اگر کشتی ساخت،
عمر خود را گذراند.
با تبر روز و شبش،
بر درختان افتاد.
سالیان طول کشید،
عاقبت اما ساخت...
پس بگو ای سهراب؛
شعر نو خواهم ساخت!
بیخیالِ قایق...
یا که میگفتی:
تا شقایق هست زندگی باید
این سخن یعنی چه؟
با شقایق باشی،
زندگی خواهی کرد.
ورنه این شعرو سخن،
یک خیال پوچ است...
پس اگر میگفتی:
تا شقایق هست،
حسرتی باید خورد،
جمله زیبا میشد...
تو ببخشم سهراب،
که اگر در شعرت،
نکته ای آوردم،
انتقادی کردم،
به خدا دلگیرم...
از تمام دنیا،
از خیال و رویا!
به خدا دلگیرم،
به خدا من سیرم.
در جوانی پیرم!
زندگی رویا نیست،
زندگی پردرد است،
زندگی نامرد است...
زندگی نامرد است...√

شب آشیان شب‌زده، چکاوک شکسته‌پر
رسیده‌ام به ناکجا، مرا به خانه‌ام ببر

کسی به یاد عشق نیست، کسی به فکر ما شدن
از آن تبار خودشکن تو مانده‌ای و بغض من

از این چراغ مردگی از این بر آب سوختن
از این پرنده کشتن و از این قفس فروختن

چگونه گریه سر کنم که یار غمگسار نیست
مرا به خانه‌ام ببر که شهر، شهر یار نیست

مرا به خانه‌ام ببر ستاره دل‌نواز نیست
سکوت نعره می‌زند که شب ترانه‌ساز نیست

مرا به خانه‌ام ببر که عشق در میانه نیست
مرا به خانه‌ام ببر اگر چه خانه، خانه نیست

از این چراغ مردگی از این بر آب سوختن
از این پرنده کشتن و از این قفس فروختن

چگونه گریه سر کنم که یار غمگسار نیست
مرا به خانه‌ام ببر که شهر، شهر یار نیست

با لبت بازى مكن وقتى كه صحبت ميكنى
چشم من ديوانه اما گوش من كر ميشود

دست بر مويت مكش وقتى كه صحبت ميكنم
چون زبانم قاصر و الفاظ ابتر ميشود

ابروانت را چرا بالا و پايين ميكنى
حال اين ديوانه با اين كار بدتر ميشود

موقع رفتن مكن تعجيل اى بانوى عشق
قلب من مى گيرد و چشمــانِ من تَر ميشود

راستى فكرى به حال خال لب كن نازنين
رِند از حافظ گهى بخشودنى تَر ميشود

دلم يك خواب مي خواهد
دلم شوقي به يك رويا ... دلم پرواز ميخواهد.....
تمام روح من آزرده از تكرار بي سامان
دلم ذوقي به يك لبخند
دلم شوقي به يك تَرفند
دلم يك جرعه از عطر اقاقي ،
دلم تغيير بي برگشت ميخواهد
دلم آرامشی زیبا شبیه یک رویا می خواهد

دیدنت ، بوییدنت ، احساس خوب عاشقی...
بعد مدتها جدایی ، آه می چسبد عجیب...

دست تو در دست من ، چشمان من لبریز تو...
شرم لمس صورتی چون ماه ، می چسبد عجیب...

نقشه ذهن مرا می برد شوق دیدنت..
وصل دیدار تو از بی راه ، می چسبد عجیب...

هستی ام آن روز ...با تو یک غزل یک شعر شد..
در سکوت این زمان همراه می چسبد عجیب...

من برایت شعر می گفتم غزلهایی چه شور...
شاعر چشمت شدن گهگاه می چسبد عجیب...

ذهن من تبعید در زندان گیسوی تو بود...
بی گنه ماندن در این درگاه می چسبد عجیب

آنقدر ترسیده ام ازاین همه عشق دروغ!

تا به گوشم میخورد"من دوستت..."کر میشم

عاشقانه ترین شعرم را

روزی در آغوش تو خواهم سرود

آنروز که طبیعت

به احترام ما سکوت خواهد کرد

و تو دوستت دارم را

به لهجه ی باران

و عشق را

به زبان بوسه

بر بند ، بند تنم

جاری می کنی

من فریاد زنان این راز را

به جهانیان خواهم گفت :

اگر چشم های تو نبود

تمام شعر های عاشقانه

دروغی بیش نبود ...