شعر و شیدایی

                        

گر به دولت برسی مست نگردی مردی

گر به ذلت برسی پست نگردی مردی

اهل عالم همه بازیچه دست هوسند

گر تو بازیچه این دست نگردی مردی

آنقدرعشقت به جانم ریشه کرد
آنقدرمهرت دراین دل خانه کرد

آخرش عشقت مرادیوانه کرد
این دل دیوانه رابیچاره کرد

من بدون توشوم بی محتوا
بی تو پوچم، فانی و سربه هوا

باوجودت عشق درجانم نشست
بی وجودت، ازجهان دل راگسست

آخرش من بی تودیوانه شدم
آخرش من بی توویرانه شدم

عشق توآتش به جان من زده
عشق توهم تلخ، هم شیرین شده

دلم در موج گیسویت پریشان! دوستت دارم
دلت دریای خو کرده به طوفان! دوستت دارم

در اصلاحات ابرویت اصول دین من گم شد
هزاران فتنه در چشمت! هزاران دوستت دارم

چه فرقی می‌کند با جنبش تو انقلاب من
چه فرقی می‌کند من با چه عنوان دوستت دارم

درونم کودتا کردی و من در حصر آغوشت
کماکان شعر می‌خوانم، کماکان دوستت دارم

توافق می‌کند دست ظریفت با تنم بانو
لبت برجام جانم بسته پیمان! دوستت دارم

تو در من واژه می‌بافی و من در شعر میریزم؛
هزاران دوستت دارم، هزاران دوستت دارم

این دل دیوانه من یار میخواهد بیا
این سر بی درد هم دستار میخواهد بیا

در دلم آشفته بازاریست بی تو نازنین
حسن رویت را سربازار میخواهد بیا

من در این طوفان امواج بلا چون کشتی ام
کشتی بیچاره سکاندار میخواهد بیا

عاشقی در حالتی از انقراض افتاده است
ثبت احوال از جنون آمار میخواهد بیا


هر که جز لیلا مسیرش هست آسان نازنین
مرد مجنون راه ناهموار میخواهد بیا

ورژن فرهاد وشیرین چون نمی آید بکار
قصه ی اسطوره ها تکرار میخواهد بیا

گرچه این شهر دلم ویرانسرایی بیش نیست
بم که باشد باز فرماندار میخواهد بیا

دوستت ميدارم و نزد دلم دُردانه ای
بی تو در تاريکی ام ، تو چلچراغ خانه ای

من به يک بيت غزل مستم ولی دانم که تو
منشاء شعر منی آبادی ويرانه ای.....

چون شراب ناب کهنه ، مستی آور گشته ای
دوست دارم تا بنوشم از لبت پيمانه ای

خاک راهم ، نيک ميدانم مرا مقدار نيست
زر از آن رويم که دارم دلبر فرزانه ای

شوق در دل دارم و ميل جوانی ميکنم
تا تو هستی در کنارم گرمی کاشانه ای

بوسه شيرين تو طعم عسل را ميدهد
چون بهار پر شکوفه با خزان بيگانه ای

دانم آخر در دلم عشقت گلستان می شود
زد جوانه در دلم عشقی که بر آن دانه ای

مهربانم یاد تو بر شعر من جان می دهد‌
درد من را چشم تو یكباره درمان می دهد

عشق من با هر حضور تو بهاری می شود
در رگم خون امیدی تازه جاری می شود

ای صدای تو ترنمهای باران بهار !
بر كویر سینه ام باران مهرت را ببار

ای نگاه تو خروشانتر زِ دریای دلم !
خیره شو در من كه بگریزد هراس باطلم

ای تو رویای بزرگ و خوب فرداهای من !
غم چه رونق می دهد بر عشق بی همتای من

مهربانم عشق تو معنای ایمان من است
یادت آرامشگر غمهای پنهان من است

خیز و با من تا به اوج آسمان پرواز كن
شعر همپرواز بودن را بیا آغاز كن

خیز و با من تا به دریای پر از رویا بیا
مهربان با قلب من! آبی تر از دریا بیا

برام آرامش محضی ، کنارت خستگی خوبه
نباشی ناخوشم با تو چقدر وابستگی خوبه

تموم دلخوشیم اینه ، که دلخواهت مهیا شه
همین که آخر حرفات ، بگی باشه؟، بگم باشه

میونم با همه خوبه ، تاوقتی با تو مانوسم
همیشه بعد دیدارت ؛ خدارو سفت می بوسم

چه خوبه گاهی ناغافل ، میای چشمامو می بندی
چه خوبه موقع رفتن،می ری،می خونی،می خندی

شعار دوری و دوستی دنیا ، از حسودیشه
آدم با دیدن عشقش ، تازه عاشق ترم میشه

"ﺗﻮ" ﺩﺭ ﺟﺎﻥ "ﻣﻨﯽ" ﻣﻦ ﻏﻢ ﻧﺪﺍﺭﻡ
"ﺗﻮ" ﺍﯾﻤﺎﻥ "ﻣﻨﯽ" ﻣﻦ ﮐﻢ ﻧﺪﺍﺭﻡ

ﺍﮔﺮ ﺩﺭﻣﺎﻥ" ﺗﻮ"ﯾﯽ ﺩﺭﺩﻡ ﻓﺰﻭﻥ ﺑﺎﺩ
ﻭﮔﺮ ﻣﻌﺸﻮﻗﻪ ﺍﯼ ﺳﻬﻤﻢ ﺟﻨﻮﻥ ﺑﺎﺩ

ﺗﻮﯾﯽ ﺗﻨﻬﺎ ﺗﻮﯾﯽ ﺗﻮ ﻋﻠﺖ ﻣﻦ
"ﺗﻮ" ﺑﺨﺸﺎﯾﻨﺪﻩ ﺍ ﯼ ﺑﯽ ﻣﻨﺖ ﻣﻦ

ﺻﺪﺍﯾﻢ ﮐﻦ ﺻﺪﺍﯼ ﺗﻮ ﺗﺮﺍﻧﻪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻼﻣﺖ ﺁﯾﻪ ﻫﺎﯾﯽ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﺍﺳﺖ

ﺗﻮ ﺭﺍ ﻣﻦ ﺳﺠﺪﻩ ﺳﺠﺪﻩ ﻣﯽ ﭘﺮﺳﺘﻢ
ﮐﻪ ﺳﺮ ﺑﺮ ﺧﺎﮎ ﺑﺮ ﺯﺍﻧﻮ ﻧﺸﺴﺘﻢ ......

مولانا

حرف هایت را برای کسی که مستحق سکوت است تلف نکن!!!
گاهی نباید چیزی گفت...
گاهی باید تمام حرف هایت را دانه گندم کنی و بریزی لب پنجره اتاقت تا بشود غذای گنجشک ها
گاهی باید قلم به دست حرف هایت بدهی تا کاغذها را سیاه کنند و بعد مچاله و بعد سطل زباله
گاهی نباید چیزی گفت...
گاهی باید حرف هایت را به یک آدرس پستی اشتباه ارسال کنی،تا دوباره برگردند پیش خودت
گاهی مجبور می شوی حرف هایت را روی طاقچه ی زیرزمین خانه ی پدری بگذاری تا فقط خاک بخورند
گاهی نباید چیزی گفت...
گاهی باید حرف ها را لقمه لقمه،آرام آرام خورد...
گاهی سکوت ناگفته ها، برترین حرف هاست...!!!

دلم یک باغ می خواهد که در یک عصر پاییزی
ببینم از غزل در اســتکانم چای می ریزی

تو را وقتی تصـور می کنم بی چتر می آیی
شبیه شاخه ی یاسی، که در باران دلاویزی

هوای هر دوسوی پنجره بعد از تو بارانی ست
دلم یکـریز می بارد..چه اقـرار غم انگیزی

قدم هرجا که بگذاری به هم می ریزی آنجا را
تو یک جـغرافــیای خاص داری، زلزله خیزی

شبیه بحث مرگ و زندگی یا مثل خون هستی
که محـتاج تو هسـتم مثل یک مرد دیالـیزی

چه یلداهای بسیاری تو را در خواب می بینم
که در آییـنه با موی بلــند خـود گلاویزی

هنوز از شـعرهایم بوی عطـر سیب می آید
و می دانم تو هم در خنده ات از سیب لبریزی

خزان! خش خش که می آیی از آن یار دبستانی
بـــــرای مرد پاییزی بیاور نـــــامه ای؛ چیزی .

#محمد_عارف_حسینی

با تو می مانم که از نام تو دل آذین شود
تا که شرح عشقمان یک قصه ی دیرین شود

آنقَدَر شور از دلم صَرفِ نگاهت می کنم
تا تمام تلخی چشمان تو شیرین شود

آنچنان پرشور می رقصم که از تأثیر آن
موجِ موهایِ تو هم یکجور آهنگین شود

مطمئنم هم زمان با دیدنِ لبخندِ تو
چشمهایم روبروی هر غمی رویین شود

جالب است اینکه : فقط کافیست تا نام تو را
بر زبان آرم که از آن خانه عطرآگین شود

« دوستَت دارم » اگر جزوِ گناهان من است
دوست دارم تا گناهم باز هم سنگین شود !

می گویند :
انسان های خوب به بهشت می روند
اما من میگویم
انسانهای خوب هر کجا که باشند، آنجا بهشت است ...

هرچند پیش روی تو غرق خجالتند
چشمان این غریبه فقط با تو راحتند

بانو...به بی قراری شاعر ببخش اگر
این شعرها به حضرت چشمت جسارتند

آغوشت آشیانه ی گرم کبوتران
لبخندهات...حس نجیب زیارتند

دور از نگاه سرد جهان...دست های من
با بافه های موی تو سرگرم خلوتند

دنیا سکوت های مرا ساده فکر کرد
از حرف دل پُرند...اگر بی شکایتند

بی خواب کوچه گردی و بدخوابی ام نباش
دلشوره های هر شبم از روی عادتند

هی کوچه...کوچه...کوچه...به پایان نمی رسم
شب های سرد و ابری من بی نهایتند...!

اصغر معاذی

و چه انتظار بزرگی است ،

این که " تو " بدانی


من پشت هر گفتن " دوستت دارم



چه قدر

" دوستت دارم

ای که گفتی آدمی را از عدم آورده ام
وز برایش این جهان را از کرم آورده ام

من نمیدانم از آن بالا چه می بینی خدا؟!
خوب دقت کن تنی آماجِ غم آورده ام!

دارِ دنیا را دورویی ها تصرّف کرده است
سینه ای خونین ز شمشیرِ ستم آورده ام

بارها با چشمِ خود نامردمی ها دیده ام
گر چه بر ابرو ندیدی اینکه خم آورده ام

از نفس افتاده ای هستم پی آمالِ خویش
کوله باری پر ز آهِ دم به دم آورده ام

مستند ابراز میدارم غمِ این راه را
زخمِ پای خسته را در هر قدم آورده ام

نیست جانی بر تنم تا در قسم یادش کنم
ای خدا نامِ خودت را در قسم آورده ام

خسته ام دیگر و مشتاقم مکافاتم کنی
زین سبب حرفِ دلم را در قلم آورده ام

حال من خوش نیست از بد مستیِ دنیای تو
دردسرها از شرابِ جامِ جم آورده ام

من زیارت نامه ی عشاق را هم از بَرَم
شکوِه ها از روضه خوانانِ حرم آورده ام

ای خدا مختومه کن پرونده ی عمرِ مرا
چون به درگاهِ تو خود را متهم آورده ام

گفته بودی خلقتِ عالم دلیلش عشق بود
ای پناهِ عاشقان، بنگر که گم اورده ام

از رنجی خسته‌ام که از آنِ من نیست
بر خاکی نشسته‌ام که از آنِ من نیست

با نامی زیسته‌ام که از آنِ من نیست
از دردی گریسته‌ام که از آنِ من نیست

از لذتی جان‌گرفته‌ام که از آنِ من نیست
به مرگی جان می‌سپارم که از آنِ من نیست.


شاملو

نگاهت را نگیر از من، شرایط تلخ و بحرانیست
غزل های نگاه تو، قصیده های عرفانیست
زبان وا کن بگو از عشق، سکوت قصه را بشکن
گذر کن از همه خط ها، که این خط، خط پایانیست
به صف کن لشگرت را هم، بزن تیرت بر این سینه
که جز تیر نگاه تو، دوای درد شیدا نیست
سر سازش نداری با دل بیچاره مجنونت
تو هم رفتی ازین منزل، نشانی از تو پیدا نیست
منم تنها درین خانه، که هر خشتش پر از درد است
به پا کن خیمه ی عشقی، که خانه رو به ویرانیست
سر سازش ندارد پیچ گیسوی پر از موجت
تو اقیانوس آرامی که در مویت پریشانیست
چه کردی بادلم بانو که دستانم زمستان شد
که هر شب در گذر از تو دلم دریای طوفانیست

عاشقی پیداست از زاری دل
نیست بیماری چو بیماری دل
علت عاشق ز علتها جداست
عشق اصطرلاب اسرار خداست


مولانا

ریسمان پاره را می توان دوباره گره زد،

دوباره دوام می آورد،

اما هر چه باشد ریسمان پاره ای است؛

شاید ما دوباره همدیگر را دیدار کنیم،

اما در آنجا که ترکم کردی

هرگز دوباره مرا نخواهی یافت ...


#برتولت_برشت

جايت کنون نباشد جز در كنار اغيار

ياد آن زمان كه بی ما جایی نمی نشستی

#مشتاق_اصفهانی.