شعر و شیدایی

                        

نازنینم عاشقت هستم ولی آیا تو هم ....
من که خیلی سخت دل بستم ولی آیا تو هم ...

عاشقت هستم خجالت می کشم از گفتنش
من حیا کردم دهان بستم ولی آیا تو هم ...

لحظه ای افتاد چشمانت به چشمانم ولی ..
از نگاهت همچنان مستم ولی آیا تو هم ...

سعی کردم تا نظر بازی کنم رویم نشد
حیف،من رویم نشد ، جَستم ولی آیا تو هم ...

از زمین تا آسمان ، از آسمان تا کهکشان ...
زیرو رو کردم تو را جُستم ولی آیا تو هم ...

کاش میشد قسمتم باشی تو ای حوّای من
من که رفتم ، آدمی پستم ولی آیا تو هم ...

عاشقی از جنس مجنونم بیا لیلای من
من که مجنونی ازین دستم ولی آیا تو هم ..

نیستی پیشم ولی لیلای من این را بدان
نازنینم عاشقت هستم ولی آیا تو هم ...

رضا ایزدی

افسوس که اشعار مرا هیچ‌ نخوانی
شاعر نشدی حیف که با من تو بمانی
دستت قلمی نیست که با آن بنویسی
با خون دلش بر دل من خون بچکانی
صد حیف که در سینه ی سنگت خللی نیست
صد وای که از عاطفه ات نیست نشانی
حسی به منت نیست پذیرفته ام از جبر
ای جان‌به فدایت که مرا هیچ ندانی
در حسرت دیدار تو آواره ترینم
کی میشود از عشق به ما هم بچشانی
چون‌ ماه که پیدا شود و باز کشد روی
یک روز گریزانی و یک روز عیانی
زان عشق که پنهان شده در قلب من زار
آگاه تو هستی که در این قلب ، روانی
آنقدر گرفتار تو هستم که در این عشق!
کافی است بدانم که برایم نگرانی
ای آنکه مرا دیدی و انگار ندیدی !
« با ما به از آن باش که با خلق جهانی »
اعظم تفرشی

سخت است که دلتنگ شوی، خنده نباشد
مهمان تو جز حسرت ناخوانده نباشد

در برکه ی تنهایی تو ، نیمه شبی سرد
جز زورق مهتاب فریبنده نباشد

سخت است که عمری بدوی، لحظه دیدار
آن دم که رسیدی، نفسی مانده نباشد

در گوشه ای از نصف جهان، خاطره ای دور
رودی که دگر جاری و زاینده نباشد

سخت است که با بغض بخندی که نبینند
در چشم تو جز شبنم لغزنده نباشد

با عشق بچینید شبی ، سفره ی احساس
سهم تو فقط لقمه ی ته مانده نباشد

سخت است که بازی بخوری از همه دنیا
نقش تو به جز مهره ی بازنده نباشد

دل بسته شوی مثل بیابان به کمی ابر
یک سایه ی موهوم ، که بارنده نباشد

سخت است دم چوبه ی اعدام ، ببخشی
آن قاتل احساس ، که شرمنده نباشد

برگشت کند پست، تمام غزلت را
در آدرس شعر تو ، گیرنده نباشد

سخت است که دلتنگ شوی چاره نباشد
ای کاش به این حال کسی، زنده نباشد.

من نگاهش می کنم،اوهم نگاهم می کند
اوبرای دل بریدن،من برای دل بردی
عشق یعنی،تارموهای تنت می ایستند
هرزمان که اسم اورا،روی لب می آوری

به‌تنهایی گرفتارند مشتی بی‌پناه اینجا
مسافرخانه رنج است یا تبعیدگاه اینجا

غرض رنجیدن ما بود - از دنیا - که حاصل شد
مکن ای زندگی عمر مرا دیگر تباه اینجا

برای چرخش این آسیاب کهنه دل سنگ
به خون خویش می‌غلتند خلقی بی‌گناه اینجا

نشان خانه خود را در این صحرای سردرگم
بپرس از کاروان هایی که گم کردند راه اینجا

اگر شادی سراغ از من بگیرد جای حیرت نیست
نشان می‌جوید از من تا نیاید اشتباه اینجا

تو زیبایی و زیبایی در اینجا کم گناهی نیست
هزاران سنگ خواهد خورد در مرداب ماه اینجا

"فاضل نظری"

آنقَدَر بی تو در این شهر خرابم که نگو
آنقَدَر دوری تو داده عذابم که نگو

مثل یک پیچک غمگین شده از رفتن تو
تا بیایی همه جا در تب و تابم که نگو

فکر کردی بروی مثل تو آرام شوم
به خدا کوره ی سوزان و مذابم که نگو

ناگهان دست به دامان خرافات شدم
آنقَدَر دلخوش آن وقت جوابم که نگو

خنده دارست ولی عشق کجا عقل کجاست
دل پشیمان شده ی درس و کتابم که نگو

با تو انگار شب و روزِ خدا مال من است
بی تو آنقدر تهی مثل حبابم که نگو

دوست دارم همه ی فاصله های کم بشود
توی آغوش تو آنقدر بخوابم که نگو

از کوچه ی زیبای تو امروز گذشتم
دیدم که همان عاشق معشوقه پرستم
یک لحظه به یاد تو در آن کوچه نشستم

دیدم که ز سر تابه قدم شوق و امیدم
هر چند گل از خرمن عشق تو نچیدم

آن شور جوانی نرود لحظه ای از یاد
ای راحت جان و دل من خانه ات آباد
با یاد رخت این دل افسرده شود شاد

هرگز نشود مهر تو ای شوخ فراموش
کی آتش عشق تو شود یک سره خاموش

هرجا که نشستم سخن از عشق تو گفتم
با اشک جگر سوز، دل سخت تو سفتم
خاک ره این کوچه به خار مژه رفتم

دل می تپد ازشوق که امروز کجایی
شاید که دگرباره از این کوچه بیایی

کهنه قماری است غزل ساختن...
یک شبه ده قافیه را باختن...
دست خراب است... چرا سر کنم؟
آس نشانم بده باور کنم...
دستِ کسی نیست زمینگیری ام
عاشق این آدم زنجیری ام...
شعله بکش بر شب تکراری ام
مرده ی این گونه خود آزاری ام...
من قلم از خوب و بَدم خواستم
جرم کسی نیست... خودم خواستم...
شیشه ای ام... سنگِ ترَت را بزن...
تهمت پر رنگ ترت را بزن...
سارق شبهای طلاکوب من
میشکنم... میشکنم ...خوب من...
پای خودم داغ پشیمانی ام
مثل خودت درد خیابانی ام
با همه ی بی سر و سامانی ام
باز به دنبال پریشانی ام...
...

میشود روزی عزیزت من شوم؟
قاب عکس روی میزت من شوم؟

با نگاهی من به آغوشت کنم؟
دستهایم حلقه بر دوشت کنم؟

وقت غم با خنده آرامت کنم؟
روی قلب عاشقم خامت کنم؟

مست احساس لطیفت من شوم؟
محو چشمان عفیفت من شوم؟

یاس خوشرنگ لبت بوسیدنی
تا سحر خوانم ز شوقت مثنوی

یار خوبم ، آسمان تقدیم تو
قلب پاک عاشقان، تقدیم تو

بی من از فردا تو رویایی نخواه
عشق را در عمق قلبم کن نگاه

دفتر شعرم دگر تقویم نیست
برگ آن بر بارشی تسلیم نیست

تا تو را دارم به سر فصل دلم
قهرمان قصه هات هستم گلم

" ﺭﻓــــﯿـــــــــــــﻖ "
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻦ ﺭﺍﺳــــــــﺖ ﻣﯿﮕﻮﯾــﻢ!!
ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺩﻧﯿــــــــﺎﯼ ﭘــﺮ ﺍﺯ ﺩﺭﻭﻍ ؛
ﺗﻨﻬـــــــﺎ ﺑﻮﺩﻥ ،
ﺧﯿﻠــــــــﯽ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﺑﻮﺩﻥ ﺑﺎ ﮐﺴـــے ﺍﺳــــﺖ
ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫــﯽ ﺩﺍﺋــــــــﻢ ﺧﻮﺩﺕ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺍﻭ ﯾﺎﺩآﻭﺭﯼ کنے
ﺗﺎ ﻓﺮﺍﻣﻮﺷــــــــﺖ ﻧﮑﻨﺪ..!!!

گاهی یک نگاه

آنقدر مهربان است که

چشم هرگز رهایش نمی کند،..."""

گاهی یک رفاقت

آنقدر ماندگار است که

زمان حریفش نمی شود....""

و
گاهی یک نفر

آنقدر عزیز است که
قلب رهایش نمی کند...

قاصدک ! هان ، چه خبر آوردی ؟
از کجا وز که خبر آوردی ؟
خوش خبر باشی ، اما ،‌اما
گرد بام و در من
بی ثمر می گردی
انتظار خبری نیست
مرا
نه ز یاری نه ز دیار و دیاری باری
برو آنجا که بود چشمی و گوشی با کس
برو آنجا که تو را منتظرند
قاصدک
در دل من همه کورند و کرند
دست بردار ازین در وطن خویش غریب
قاصد تجربه های همه تلخ
با دلم می گوید
که دروغی تو ، دروغ
که
فریبی تو. ، فریب
قاصدک 1 هان ، ولی ... آخر ... ای وای
راستی آیا رفتی با باد ؟
با توام ، آی! کجا رفتی ؟ آی
راستی آیا جایی خبری هست هنوز ؟
مانده خاکستر گرمی ، جایی ؟
در اجاقی طمع شعله نمی بندم خردک شرری هست هنوز ؟
قاصدک
ابرهای همه عالم شب و روز
در دلم می گریند

از عشق چه مي‌ماند بعد از تب تنهايي
شايد قفسِ تنگي شايد شب تنهايي

يا خاطره‌اي غمگين از هلهله‌ي مرغان
يا بغض گلوگيري از مكتب تنهايي
.
از عشق چه مي‌ماند بي‌بوسه و بي‌آغوش
مرگ است بهاي عشق در مذهب تنهايي

از عشق چه مي‌ماند جز شعر و غزل بازي
شاه غزلي باشي با منصب تنهايي
.
وقتي كه تو خشكيدي باغ و غزلي هم نيست
روزي كه تو مي‌ماني با عقرب تنهايي
.
مجنونم و در دنيا سرمايه‌ي من هيچ است
جز بوسه‌ي طولاني جز كوكب تنهايی.

تو را دارم ای گل جهان با من است

تو تا با منی جان جان با من است

چو می تابد از دور پیشانی ات

کران تا کران آسمان با من است

آمدی تنها نباشم حیف تنها تر شدم....

از یقین گفتی برایم،پاک بی باور شدم.....

ساده گفتی باورم کن ! با تو می مانم ولی....

رفتی و در شعر تو خط خورده ای دیگر شدم....

باز هم در وحشت بی انتهای فاصله....

با هجوم تلخ شب تا صبح همبستر شدم.....

در میان شعله ناباوری ها سوختم....

سوختم در لحظه های بی تو،خاکستر شدم....

گفته بودی اولین بیت غزل های منی....

حیف رفتی و دوباره مصرع آخر شدم....

کسری نوری

خط می زند شکستن فنجان به فال من!
باشد همین نشانه ی تشریح حال من

آوار می شود همه بر روی شانه ام
تعبیر های سنگی خواب و خیال من

این خستگی مداوم و این روح خدشه دار
هک می شود به لوحه ی اقبال سال من

در من کسی نهفته که باید بجویمش
رم می کند دوباره زدستم غزال من

دستی وفا به چله ی پاییزی ام نکرد..
یلدای بی تو هم که شده قیل و قال من

کافی نبود گفتن "من دوست دارمت"
مرحم گذار بر دل شوریده حال من

گم می شوم میان غزل های ناب تو
آنجا که مست می شوی از عطر شال من

مهلت بده که این دم آخر ببینمت...
محبوب من ،امید همیشه محال من!

دانلود آهنگ جدید

قاصدک ! هان ، چه خبر آوردی ؟
از کجا وز که خبر آوردی ؟
خوش خبر باشی ، اما ،‌اما
گرد بام و در من
بی ثمر می گردی
انتظار خبری نیست
مرا
نه ز یاری نه ز دیار و دیاری باری
برو آنجا که بود چشمی و گوشی با کس
برو آنجا که تو را منتظرند
قاصدک
در دل من همه کورند و کرند
دست بردار ازین در وطن خویش غریب
قاصد تجربه های همه تلخ
با دلم می گوید
که دروغی تو ، دروغ
که
فریبی تو. ، فریب
قاصدک 1 هان ، ولی ... آخر ... ای وای
راستی آیا رفتی با باد ؟
با توام ، آی! کجا رفتی ؟ آی
راستی آیا جایی خبری هست هنوز ؟
مانده خاکستر گرمی ، جایی ؟
در اجاقی طمع شعله نمی بندم خردک شرری هست هنوز ؟
قاصدک
ابرهای همه عالم شب و روز
در دلم می گریند

دل رفت ولی بار دگر در به در آمد
عاشق نشدی قصه ی ما هم به سر آمد
دیدار تو غم بود و نبودت غم دیگر
این درد نرفتست که درد دگر آمد
عشق تو مگر ارث پدر ها به پسر هاست ؟
کز پشت پدر پیش رخت صد پسر آمد
خودکار به لب برده ای از عمق تفکر
خودکار به لب رفت ولی نیشکر آمد
با چشم ترم هر غزلم را به تو دادم
هر بیت ترم در نظرت بی اثر آمد
صد میوه ی نوبر به تو بخشیدم و امروز
جای ثمرم بر کمرم این تبر آمد
با دیدن رخساره ی یکتا ی تو دل رفت
دل رفت ولی بار دگر در به در آمد

سید امیر میری

لبخند می زنی دلمان عاشقت شود
این چشمهای بسته زبان عاشقت شود

صیاد چشم راه به جایی نمی برد
وقتی که دست و تیر و کمان عاشقت شود

موهات را به شانه باران سپرده ای
طولی نمی کشد که جهان عاشقت شود

این شعر را مقابل باران گذاشتم
تا واژه های تشنه آن عاشقت شود

می ترسم از نگاه اهوراییت که باز
درکوچه هر چه مرد جوان عاشقت شود

****
با تیک تاک ثانیه های می تپد دلم
چیزی نمانده تا که زمان عاشقت شود

چیزی نمانده تا همه شهر یکصدا
در یک طلوع پر هیجان عاشقت شود

پس می شود که زاده پاییز باشی و
کاری کنی که فصل خزان عاشقت شود

******
امشب برای شاعر گمنام این غزل
این شعر را دوباره بخوان عاشقت شود


محمد حسین نعمتی پاییز