شعر و شیدایی

                        

💫💫💫💫💫 ﻧﺮﮔﺲ ﺁﺗﺶ ﭘﺮﺳﺘﯽ ﺩﺍﺷﺖ ﺷﺒﻨﻢ ﻣﯽ ﻓﺮﻭﺧﺖ
ﺑﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﭼﺸﻤﯽ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺯﺩ ﺯﺧﻢ ﻣﺮﻫﻢ ﻣﯽ ﻓﺮﻭﺧﺖ

ﺯﻧﺪﮔﯽ ﭼﻮﻥ ﺑﺮﺩﻩ ﺩﺍﺭﯼ ﭘﯿﺮ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﺍﺭ ﻋﻤﺮ
ﺩﺍﺷﺖ ﯾﻮﺳﻒ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻣﺸﺘﯽ ﺧﺎﮎ ﻋﺎﻟﻢ ﻣﯽ ﻓﺮﻭﺧﺖ

ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺍﯾﻦ ﺗﺎﺟﺮ ﻃﻤﺎﻉ ﻧﺎﺧﻦ ﺧﺸﮏ ﭘﯿﺮ
ﻣﺮﮒ ﺭﺍ ﻫﻤﭽﻮﻥ ﺷﺮﺍﺏ ﮐﻬﻨﻪ ﮐﻢ ﮐﻢ ﻣﯽ ﻓﺮﻭﺧﺖ

ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ ﺳﺎﻟﻬﺎﯼ ﺭﻓﺘﻪ ﺑﺮ ﻣﺎ ﺭﻭﺯﮔﺎﺭ
ﺷﺎﺩﻣﺎﻧﯽ ﻣﯽ ﺧﺮﯾﺪ ﺍﺯ ﻣﺎ ﻭ ﻣﺎﺗﻢ ﻣﯽ ﻓﺮﻭﺧﺖ

ﻣﻦ ﮔﻠﯽ ﭘﮋﻣﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻡ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﻏﻨﭽﻪ ﻫﺎ
ﮔﻠﻔﺮﻭﺵ ﺍﯼ ﮐﺎﺵ ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﺮﺍ ﻫﻢ ﻣﯽ ﻓﺮﻭﺧﺖ✨✨✨✨

میتوانم عشق را درچشم تو جاری کنم؟
نازچشمت را به هر قیمت خریداری کنم؟

آبشار گیسوانم را رها سازم شبی
بوسه های عاشقانه بر لبت جاری کنم

شانه هایت تکیه گاه بی کسی هایم شود
بغض خود را بشکنم درپیش تو زاری کنم

گاه گاهی نغمه ای نجوا کنم در گوش تو
روز وشب با جان و دل از تو پرستاری کنم

ساحل امنم شود آغوش گرمت نازنین
ترک این تنهایی و غم های تکراری کنم

چشم هایم را بیآرایم برایت مهربان
عاشقم باشی ومن عمری وفاداری کنم

هر روز مي روم به مسيري که ديدمت
جايي که عاشقانـه به جانم خريدمت

جايي که ديدم اي گل زيبا شکفته اي
امـا بـراي آنـکه بـمانـي نچـيدمت

يادم نرفته است که چشمان خسته ام
افتـاده در نـگاه تـو بودو نـديدمـت

يعنـي نديـدم آمده بـاشي براي من
اما به چشم آمـده ها مي کشيـدمت

گر من خدات مي شدم اي نازنيـن من
اينـگونـه بـا وقـار نـمي آفريدمـت

حتي به جاي اينکه بچينم تو را ز خاک
يک عمـر عاشقانـه فقط پـروريدمت

ديـوانـه ام کـه بـا هـمة بي وفـائيت
سي سال مي نوشتمت و مي شنيدمت

آري بـراي اينکه بـداني چه مي کشم
هر روز مي روم به مسيري که ديدمت

آن چنان غرق تو بودم که خودم یادم رفت
خیره در چشم تو آنقدر که غم یادم رفت

نذر چشمان تو هر شب به حرم می رفتم
محو چشمان تو بودم که حرم یادم رفت

بین دستان تو با من دو قدم فاصله بود
دو قدم فاصله تنها، دو قدم یادم رفت

خواستم نام تو هر روز به یادم باشد
پشت دستم بنویسم... که قلم یادم رفت

کاش میشد به من و حرف دلم گوش کنی
کاش باور بکنی حرف خودم یادم رفت

ﺑﺎﺯﮐﻦ! فرق نداﺭﺩ ﭼﻪ شرابي باشد
ﺍﺯﺩﺭ ﻣﺴﺠﺪ ﻭ ﻣﯿﺨﺎﻧﻪ ﻧﺒﺎﯾﺪ ﺗﺮﺳﯿﺪ

ﺭﺍﺯ ﺑﺪ ﻣﺴﺖ ﺷﺪﻥ ﺩﺭ ﺧـُﻢ ﻣﯽ ﭘﻨﻬﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﺳﺮ ﺑﮑﺶ! ﺍﺯ ﺩﻭ ﺳﻪ ﭘﯿﻤﺎﻧﻪ ﻧﺒﺎﯾﺪ ﺗﺮﺳﯿﺪ

ﺑﮕﺬﺭ ﺍﺯ ﻣﺮﺩﻡ ﺳﺠـّﺎﺩﻩ ﻧﺸﯿﻨﯽ ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﻧﺮﺳﯿﺪﻧﺪ ﺑﻪ ﺍﯾﻤﺎﻥ ِ "ﻧـﺒـﺎﯾـﺪ ﺗﺮﺳــﯿـﺪ"

ﻋﺎﻗﻼﻥ ﺍﻫﻞ ﺳﮑﻮتند ﺍﮔﺮ ﺣﺮﻓﯽ ﻧﯿﺴﺖ
ﺍﺯ ﻫﯿﺎﻫﻮﯼ ﺩﻭ ﺩﯾﻮﺍﻧﻪ ﻧﺒﺎﯾﺪ ﺗﺮﺳﯿﺪ

ﮔﺎﻫﯽ ﺍﺯ ﺣﺎﺩﺛﻪ ﺍﯼ ﺗﻠﺦ ﮔﺬﺷﺘﻢ ﺍﻣّﺎ
ﮔﺎﻫﯽ ﺍﺯ ﻫﯿﭻﺗﺮﯾﻦ ﺣﺎﺩﺛﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺗﺮﺳﯿﺪ!

ﻣﻦ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺭﻭﺯ ﮐﻪ ﻗﻮﻣﻢ ﺑﻪ ﺷﺐ ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺷﻮﺩ
ﻭ ﺧﺪﺍ ﺣﮑﻢ ﺑﻪ ﻃﻮﻓﺎﻥ ﻧﮑﻨﺪ میترﺳﻢ

ﻣﻦ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻣﺴﺠﺪ ﻭ ﻣﺤﺮﺍﺏ ﻓﺮﺍﻭﺍﻧﯽ ﮐﻪ
ﺑﺮﮐﺖ ﺳﻔﺮﻩ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻧﮑﻨﺪ میترﺳﻢ

ﻧﻪ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺑﻮﺳﻪ ﯼ ﻣﻌﺸﻮﻕ ﺑﺘﺮﺳﻢ ! ﻫﺮﮔﺰ !
ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻫﯽ ﮐﻪ ﭘﺸﯿﻤﺎﻥ ﻧﮑﻨﺪ میترسم!

ﻣﻦ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺯﻧﺪﮔﯽ ِ ﺳﺨﺖ ﺍﮔﺮ ﺁﺧﺮِ ﮐﺎﺭ
ﻣﺮﮒ ﺭﺍ ﺳﺎﺩﻩ ﻭ ﺁﺳﺎﻥ ﻧﮑﻨﺪ میف ﺍﺯ ﺩﺍﺷﺘﻦِ ﺟﺎﻥ ﮔﺮﺍﻥ میترﺳﻨﺪ.
ﻣﻦ ﻭﻟﯽ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺑﺎﺭ ﮔﺮﺍﻥ میترﺳــم...

سـلـام بـر قـلـب هـايی کـه جـز دوست داشتـن چيزی نياموخته اند

ســلـام بـر روح هـای پـاکی کـه جـز سـادگی قـالـب ديـگـری نـدارنـد

ســـلـام بـر تــن هـايی کـه مـحـبـت لباس آنهاست

سلام بر نگاههايی که صداقت زيـنـتـشان است

ســــلـام بـر مـهـر و تـواضـع آدمـی، کـه بـالاترين سـرمـايه اوسـت

سلام بر شما دوست مهربونم 󾁅

بیایید هر روز که بیدار می شویم، پنجره دل را بگشاییم و فریاد بزنیم:
"ای عشق سلام، روزت بخیر"

بیابید اجازه ندهیم عادت بیاید توی روزگارمان جا خوش کند و تکرار کار هر روزمان شود ...
زندگی را تکرار نکنیم، زندگی را زندگی کنیم...
󾀀️ بی بهانه هر صبح آغاز شویم
󾀀️ دوباره عاشق شویم
󾀀️ دوباره ببینیم
󾀀️ دوره ببوییم
󾀀️ دوباره لمس کنیم
زندگی را، بودنمان را، احساسمان را
و خود خودمان را...

سلام و درود خدمت شما عزیزان دلم
امروزتون پر از اتفاقای قشنگ و انرژی های مثبت🙏🏼❤️🙏🏼

آنسوی خیابان...

دختری شبیه به تو...

و اینسوی خیابان...

پسری شبیه به من...

مثل دو خط موازی...

همـــــــــدیگر را میبینیم...

ولی نمیـــــدانم چــــــرا نمیشناسیم...

یا چشمانمان ضعیف شده...

یا همیـــــن اندک فاصله ...

انقـــــــــــدر زیــــــــاد هست که...

هر کس به راه خود برود و ادامه دهد...

یا به مثـــــــال کودکمیان...

نخود نخود هر که رود خانه ی خود...

اگر تقدیر این است هرگز دو نفر که

قسمــــت هم نیستند رو به روی هم حتی

در حد یک نگاه قرار نگیــــــرند...❤️🌹

آنهایی که به بیداری خداوند اعتقاد دارند,
راحت ترمی خوابند.
یک جمله زیباازطرف خدا：
قبل ازخواب دیگران راببخش
چون قبل ازاینکه بیدارشویدشمارامی بخشم..

خدایاآنچه دادی تشکر!!
آنچه ندادی تفکر!
که داده ات نعمت!
نداده ات حکمت!
وگرفته ات عبرت است!

یارب آنچه خیر است تقدیر ماکن!
وآنچه شراست ازماجداكن..

یک لحظه به‌دست عشق سُکّان بدهید
آنگاه به روح مرده‌تان جان بدهید

یک عمر اگر وفا نکردید به عهد
یک روز سری به پای پیمان بدهید

آزادی و مال و مُکنت از آن شما
ای کاش به سفره‌هایمان نان بدهید

اینجا که طلوع عشق هم ممکن نیست
یک بار به عشق قول امکان بدهید

آنان که اسیر حرص دنیا شده‌اند
این ارث دو روزه را به آنان بدهید

صد وعده شنیدیم و ندیديم عمل
ای کـاش به این فریب پایان بدهید.

او می رود خدایا!!!، حرفها نگفته دارم
در سینه ام، نگارا !!،عشقت نهفته دارم

او می رَوَد از اینجا،من سَر کِشَم به هرجا
گیرم ز او نشانی،،،، خیلِ نگشته دارم

من آه و اشکِ دیده،،، او آهویی رمیده
او مرغکی غزلخوان،،من پر شکسته دارم

او می رود شتابان،، من پایی خسته دارم
او میکِشَد زِ من دست، من دست بسته دارم

یارب گواهِ من باش،،،،، او کرده تَرک ما را
من یار بی وفایی،،،،،پیمان شکسته دارم!!!

تکیده برگم و دستم اسیر تنهاییست
خزان سبز شده در دلم تماشاییست

شماره های نفسهای ساعتم امشب
نشانده ثانیه ها را به چله ، یلداییست

شبی ،تبی و سکوتی و خواب ساعتها
سرود لکنت من آه؛ سنفونیهاییست

منی که بست نشستم به پای چشمانت
تویی که پشت دوچشمت دو تنگ دریاییست

دلیل این همه آشفتگی و این آشوب
حضور جادوی چشمت به قاب تنهاییست

رسیده ام به زمانی که وا کنم آغوش
به میزبانی مرگم که روح زیباییست

اين شعر فوق العادست........
🌹🌹🌹🌹🌹🌹
خار خنديد و به گل گفت سلام
و جوابي نشنيد
خار رنجيد ولي هيچ نگفت
ساعتي چند گذشت
گل چه زيبا شده بود
دست بي رحمي نزديک آمد،
گل سراسيمه ز وحشت افسرد
ليک آن خار در آن دست خليد و گل از مرگ رهيد
صبح فردا که رسيد
خار با شبنمي از خواب پريد
گل صميمانه به او گفت سلام...
گل اگر خار نداشت
دل اگر بي غم بود
اگر از بهر کبوتر قفسي تنگ نبود،
زندگي،
عشق،
اسارت،
قهر و آشتي،
همه بي معنا بود . . . .
❤️ ❤️

[Forwarded from 💫ƒคｲɨოค💫]
صدایت را که میشنوم ....
دلم ارام میگیرد ....
نفس در سینه تنگ میشود ....
صدایت را که میشنوم...
خاطره های روزهای شیرینم دوباره تکرار میشود ...
صدایت همچون قهوه تلخی ...
همچون برگهای پاییزی و
سوز باد زمستان میماند ....
کاش میشد...
صدا را بغل کرد ...
بوسید و ستایش کرد ....
صدایت را که میشنوم ...
پاهایم سست و..
قلبم به تپش می افتد و ...
دنیا زیبا میشود ...
صدایت را که تنها من نه
قلمم که میشنود...
مینویسد عاشقانه ترین شاعرانه ها را...

صدایت همچون کیمیاییست
که ارزشش را جز کیمیا گران عشق نفهمند


صدایت را دوست دارم...
صدا کن مرا.....

پنهان نکن نام مرا زیر زبانت
بگذار تا شیرین شود طعم دهانت

با خنده هایت شعله ور کن پیکرم را
خاکسترم را پخش کن روی لبانت

بگذارتا جاری شود سیلابی ازخون
از زخم پنهان مانده در اعماق جانت

دیگر کجا باید به دنبالت بگردم
دنبال ردی از نگاه مهربانت

من آن پرستویم که راهش را بلد نیست
می ترسم آخر گم شوم در آسمانت

شیرینم اما تلخ می دانم ولی تو
پنهان نکن نام مرا زیر زبانت

مولانا:

گفتی بیا،گفتم کجا؟ گفتی میان جان ما
گفتی مرو.گفتم چرا؟ گفتی که میخواهم تورا
گفتی که وصلت میدهم.جام الستت میدهم
گفتم مرا درمان بده. گفتی چو رستی میدهم
گفتی پیاله نوش کن. غم در دلت خاموش کن
گفتم مرامستی دهی،با باده ای هستی دهی
گفتی که مستت میکنم،پر زانچه هستت میکنم
گفتم چگونه از کجا؟ گفتی که تا گفتی خودآ
گفتی که درمانت دهم. بر هجر پایانت دهم
گفتم کجا،کی خواهد این؟گفتی صبوری باید این
گفتی تویی دُردانه ام. تنها میان خانه ام
مارا ببین،خود را مبین درعاشقی یکدانه ام
گفتی بیا. گفتم کجا. گفتی در آغوش بقا
گفتی ببین.گفتم چه را؟گفتی خدا را در خود آ

مولانا"

پر طاووس قشنگ است ، به كركس ندهند
معرفت بار گرانیست ، به هركس ندهند

معرفت راه رهائیست ، به هر نفس ندهند
معرفت بذر نشكفته عشقیست ، به نارس ندهند

معرفت علمیست كه شناسد ، كس ز ناكس
این علم گران را در عالم عرفان ، به نا كس ندهند

ار ز مَنیّت گُذری ، سَهل به عرفان برسی
معرفت حقّ را جز به عارف ، بر كس ندهند.

گر از قلّه قلبت قاف را بربایند
شهدآن بی قاف را جز به عنقای بر خس ندهند

گر از تیغ زهدان رُهام بسلامت كردی گذر
آندم به دَمت مسیحا نفسیت كه بر كس ندهند.

گاه اشکیم وگاه لبخندیم
گاهگاهی به عشق پابندیم
گاه خاموش و دل سراپاگوش
گاه سوسن‌زبان و پرپندیم
گاه گریانتریم زابرِ بهار
گاه برریشِ غصه می‌خندیم
گاه نومید و گاه امیّدیم
به سر موی آرزو بندیم
گر که زشتیم، فکرِ زیبائیم
گر جدائیم، فکرِ پیوندیم
طالب و بی قرارِ مطلوبیم
با گلِ روی دوست خرسندیم
هر چه هستیم ، با تو سرمستیم
هر چه هستیم ، آرزومندیم ...

ﺗﻮﺭﻓﺘﻲ ﻭﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻫﺎﻳﻢ
ﺯﻳﺮﭘﺎﻳﺖ ﻟﻪ ﺷﺪ
ﻭﻣﻦ ﺑﻲ ﺗﻮﭼﻪ ﺗﻨﻬﺎﺷﺪﻡ
ﻭﺑﻪ ﺩﻧﻴﺎ ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﻡ
ﻛﻪ ﻣﻦ ﻣﺠﻨﻮﻥ ﺗﺮﻳﻦ ﻟﻴﻼ‌ﻱ ﺗﺎﺭﻳﺨﻢ

هرچه کردي با دل زردم..نوشتم بيخيال...
گفته بودي بر نميگردم.. نوشتم بيخيال...
بيخيال اينکه دانستي به پايت سوختم...
بيخيال آنکه شد دردم..نوشتم بيخيال...
بيخيال کوچه و باران و پاييز و تگرگ...
بيخيال خانه ي سردم..نوشتم بيخيال...
بيخيال شعرخواني هاي من..باعطر تو...
بيخيال شاعري..در..دم نوشتم بيخيال...
بيخيال دوستت دارم که ميگفتي به من...
بيخيال يار نامردم..نوشتم بيخيال...
بيخيال چهره ي ماه تو در آغوش من...
بيخيال آنچه ناکردم..نوشتم بيخيال...