شعر و شیدایی

                        

نمیدانم چه نوشیدم"!؟!
که سیرم کرده از هستی"...

خودم مستُ،غزل مستُ،تمام واژه ها مستند"...
قلم شوریده ای امشب،عجب اُعجوبه ای هستی"!!!

به ساز من که میرقصی،قیامت میکنی به به" ...
چه طوفانی به پا کردی،قلم شاید تو هم مستی"!!!

زمین مستُ،زمان مستُ،مخاطب مست شعرم شد"...
بنازم دلبریهایت"...
قلم، الحق که تردستی"!!!

فلانی " ...
فرق بسیار است میان مستی و مستی"...
عزیزم خوب دقت کن"!!!
به هر مستی نگو پستی"!...

تظاهر میکنی اما"!!!
تو هم از دیدِ من مستی"...

اگر پاکیزه تر بودی"!!!
به شعرم دل نمی بستی"...

خودم مستُ،غزل مستُ،تمام واژه ها مستند"...
مخاطب معصیت کردی"!!!
به مشتی مست پیوستی".

خنجری بر قلب بیمارم زدند
بی‌گناهی بودم و دارم زدند

دشنه‌ای نامرد بر پشتم نشست
ازغم نامردمی پشتم شکست

سنگ را بستند و سگ آزاد شد
یک شبه بیداد آمد داد شد!

عشق آخر تیشه زد بر ریشه‌ام
تیشه زد بر ریشه‌ی اندیشه‌ام!

عشق اگر این است مرتد می‌شوم
خوب اگر این است من بد می‌شوم!

بس کن ای دل! نابسامانی بس است
کافرم! دیگر مسلمانی بس است!

در میان خلق سر در گم شدم
عاقبت آلوده‌ی مردم شدم!

بعد از این با بی‌کسی خو میکنم
هر چه در دل داشتم رو می‌کنم!

نیستم از مردمی خنجر بدست
بت پرستم، بت پرستم، بت پرست

دل اگر زیبا نباشد روی زیبـــــا را چــــــه ســود
عشق اگر در دل نباشد ذات شادان را چه سود
هر اسیدی در مـیــــــــان خُمره گردان نی شود
حال این مستانه بی مستی دستان را چه سود
غم مــیــــــــــــان سینه ام خُمخانه ویران میکند
مستی میخانه بـــا هوشیار و مستان را چه سود
شب اگر صـــــد بــوســــه میگیرد ز لبهای عقیق
گر فدا در کار آزادی نباشد نــام انسان را چه سود
عشق تــــــو تا عمق جانم شمع و آن پروانه است
عاشق روح غزل اخگر نباشد حال نالان را چه سـود

همدیگر را یافتن ...
هنر نیست ...
هنر این است که ...
همدیگر را گم نکنیم ....
آدمهای ساده بی هیچ دلیلی دوست داشتنی هستند
آدم هایی که خودشان هستند . . .
و نقش بازی نمی کنند ،
سادگی ،
شیک ترین ژست دنیاست

دیگر نخواهم گشت عاقل، چای لطفا!
من ، یاد تو ، افکار باطل، چای لطفا!

تلخ است کام من شبیه قهوه ی ترک
غمباد جا خوش کرده در دل، چای لطفا !

میگردم عمری مثل آهوی پریشان
دنبال تو منزل به منزل ، چای لطفا!

دکتر برای درد قلبم نسخه پیچید
بی دارچین، با اندکی هل، چای لطفا!

تو، هم چنان از خاطراتم می گریزی
من، فکر و ذهنم بر تو مایل ، چای لطفا !

خم شد غرورم زیر پای بی محلیت
من له شدم ، اما چه حاصل ؟ چای لطفا !

وقتی که دست از آرزویت برندارد
باید گرفت این قلب را گِل ، چای لطفا !

دیگر بریدم از تمام دلخوشی ها
مبهوت و گیج و منگ و غافل ، چای لطفا !

سیرم من از دنیا و از نامردمی هاش
اصلا کمی زهر هلاهل ....چای لطفا !

نفیسه سادات موسوی

دوش گشتم من به دنبال سه حرف
"عین" و "شین" و "قاف" با معنای ژرف

حرف اول از "علاقه" شد پدید
تا که رد شد سوژه از میدان دید

این علاقه حاصل یک دید بود
اولش با اندکی تردید بود!

"شین"، چونکه این علاقه سست دید،
فتنه ها انگیخت تا آن شد "شدید"

"قاف"، دل دل مینمودی در نهان
تا که گردد هوش، مهجور از میان

"قلبی" آمد، هوش را تسخیر کرد
هرچه صرفش بود، آن تفسیر کرد

زین میان ناخواسته برقی جهید
"عشق" بین این سه حرف آمد پدید!

در قفس باش ای دلم!!
دنیا برایت خوب نیست!

نازکی !! مانند گل!
آنجا برایت خوب نیست!

عشق را با چشم خود دیدی
چشیدی طعم درد !

جلد شو ! حالا بیا!
فردا برایت خوب نیست!!

شهر را دیدی ,
ز رؤیاهای خود بیرون بیا!

واقعیت را ببین!
رؤیا برایت خوب نیست!!

ازطرف خدا،،

🎆 عالم ز برایت آفریدم، گله کردی

🎇 از روح خودم در تو دمیدم، گله کردی

🎆 گفتم که ملائک همه سرباز تو باشند

🎇صد ناز بکردی و خریدم،گله کردی

🎆 جان و دل و فطرتی فراتر ز تصور

🎇 از هرچه که نعمت به تو دادم، گله کردی

🎆 گفتم که سپاس من بگو تا به تو بخشم

🎇 بر بخشش بی منت من هم گله کردی

🎆 با این که گنه کاری و فسق تو عیان است

🎇 خواهان توأم، تویی که از من گله کردی

🎆 هر روز گنه کردی و نادیده گرفتم

🎇 با اینکه خطای تو ندیدم، گله کردی

🎆 صد بار تو را مونس جانم طلبیدم

🎇 از صحبت با مونس جانت، گله کردی

🎆 رغبت به سخن گفتن با یار نکردی

🎇 با این که نماز تو خریدم، گله کردی

🎆 بس نیست دگر بندگی و طاعت شیطان؟؟

🎇 بس نیست دگر هرچه که از ما گله کردی؟؟!

🎆 از عالم و آدم گله کردی و شکایت

🎇 خود باز خریدم گله ات را، گله کردی..

هنگام اذان ، از آن بگو با دل من
از غربت بی امان بگو با دل من

صد بار بگو اقامه با قامت دل
قد قامت عاشقان بگو با دل من

شبها که چشم مست تو پرناز می شود
یعنی گره زکار دلم باز می شود

ساز غم کلام تو شیوا و دلپذیر
در خلوت شبانه من ساز می شود

با قصه های روشن باران طلوع صبح
در من سرود عشق تو آغاز می شود

نقش نگاه گرم تو در ذهن سرد من
کم کم بدل به صورت یک راز می شود

یک روز یا دو روز ندانم تمام عمر
دل با غم فراق تو دمساز می شود

با مرغکان عاشق و گنجشککان کوی
بر بام و بر درخت هماواز می شود

وقتی روی زپیشم و تنها شود دلم
آنوقت پای غم به دلم باز می شود

"محمد مهدی ناصري

نمی‌دانم چرا افتاد در دستم انار تو
چگونه دانه‌هایم ریخت پای شاخسار تو

مجابم کن ... بدانم! کی شدم آن دشت بی‌تابی
که می‌تازند درمن اسب‌های بی‌سوار تو؟

به نارنج و به باد مشرقی حساسیت دارم
به هرعطری که دل را می‌کشد سوی دیار تو

چه می‌کردی اگر یک روز دنیا مال ما می شد!؟
تمام جاده‌ها این‌سو و من آن‌سو کنار تو

بیا روراست باش و گفتنی‌ها را بگو با من
که دلگیرم هنوز از جمله‌های درد دار تو

به پرحرفی نیازی نیست ، می‌دانم که می‌دانی
زمستان مانده در تقویم روحم تا بهار تو

ای یاد تو آفت سکون دل من

هجر و غم تو ریخته خون دل من

من دانم و دل که در فراقت چونم

کس را چه خبر ز اندرون دل من ؟


عراقی

[Forwarded from 💫ƒคｲɨოค💫]
بغض دردت را به روی شانه هایم گریه کن
دورم از تو صبر کن وقتی میایم گریه کن

در میان گریه چشمان تو غوغا می شود
ای فدای چشمهایت چشمهایم، گریه کن

ابر بی بارانم اما گریه می خواهد دلم
من به جایت بغض کردم تو به جایم گریه کن

شمع خاموشم هزاران شعله در جان منست
روشنم کن بعد بنشین پا به پایم گریه کن

داستانم داستان بی سرانجامیست ،حیف
قطره قطره آب خواهم شد برایم گریه کن



ای تن دریایی من ،
عشوه ی رویایی من ؛
موجب رسوایی من ،
آن گل مرداب منم !

این دل هشیار منم ،
محرم اسرار منم. ؛
خاطر دیدار تویی ،
عاشق کمیاب منم !

راد تویی ، داد تویی ،
عاشق "فریاد" تویی ؛
مست تویی ، هست تویی ،

ساقی محراب منم !

درد منم ، داد منم ،
ناله و " فریاد " منم ؛
شهره و مشهور تویی ،
عاشق تواب منم

مولانا

🍁

چنان مستم ...چنان ریشم...چنان سر گشته از خویشم ...
نمیدانم کجایم من...نمیدانم چه در پیشم

گهی خوابم ...گهی بیدار..گهی چون قاب بر دیوار...
نمیدانم کجایم من....نمیدانم چه در پیشم

چنان سوزم...چنان سازم...چنان عاشق به پروازم...
نمیدانم کجایم من ...نمیدانم چه در پیشم

گهی عابد...گهی زاهد...گهی بی دین و ایمانم...
نمی دانم کجایم من...نمیدانم چه در پیشم

چنان زارم ...چنان زارم...چنان منصور بر دارم...
نمیدانم کجایم من....نمیدانم چه در پیشم

گهی آبم ...گهی باران....گهی در بزم میخواران. ..
نمیدانم کجایم من...نمیدانم چه در پیشم

چنان اشکم ...چنان آهم ...چنان سالک به هر راهم ...
نمیدانم کجایم من....نمیدانم چه در پیشم

گهی عاشق...چنان مستم ...چنان ریشم...چنان سر گشته از خویشم ...
نمیدانم کجایم من...نمیدانم چه در پیشم

گهی خوابم ...گهی بیدار..گهی چون قاب بر دیوار...
نمیدانم کجایم من....نمیدانم چه در پیشم

چنان سوزم...چنان سازم...چنان عاشق به پروازم...
نمیدانم کجایم من ...نمیدانم چه در پیشم

گهی عابد...گهی زاهد...گهی بی دین و ایمانم...
نمی دانم کجایم من...نمیدانم چه در پیشم

چنان زارم ...چنان زارم...چنان منصور بر دارم...
نمیدانم کجایم من....نمیدانم چه در پیشم

گهی آبم ...گهی باران....گهی در بزم میخواران. ..
نمیدانم کجایم من...نمیدانم چه در پیشم

چنان اشکم ...چنان آهم ...چنان سالک به هر راهم ...
نمیدانم کجایم من....نمیدانم چه در پیشم

گهی عاشق...گهی فارغ...گهی کوه مع الطارق...
نمیدانم کجایم من...نمیدانم چه در پیشم

انسان هايي هستند
که ديوار بلندت را مي بينند
ولي به دنبال همان يک آجر لق ميان ديوارت هستند که ،
تو را فرو بريزند ...!
تا تو را انکار کنند ...!
تا از رويت رد شوند ...!
مراقب باش !
دست روزگار هلت ميدهد ؛
ولي قرار نيست تو بيفتي ،
اگر بي تاب نباشي و خودت را به آسمان گره زده باشي ،
اوج مي گيري ...
به همين سادگي ...

دوست می‌دارم من این نالیدن دلسوز را
تا به هر نوعی که باشد بگذرانم روز را

شب همه شب انتظار صبح رویی می‌رود
کان صباحت نیست این صبح جهان افروز را

وه که گر من بازبینم چهر مهرافزای او
تا قیامت شکر گویم طالع پیروز را

گر من از سنگ ملامت روی برپیچم زنم
جان سپر کردند مردان ناوک دلدوز را

کامجویان را ز ناکامی چشیدن چاره نیست
بر زمستان صبر باید طالب نوروز را

عاقلان خوشه چین از سر لیلی غافلند
این کرامت نیست جز مجنون خرمن سوز را

عاشقان دین و دنیاباز را خاصیتیست
کان نباشد زاهدان مال و جاه اندوز را

دیگری را در کمند آور که ما خود بنده‌ایم
ریسمان در پای حاجت نیست دست آموز را

سعدیا دی رفت و فردا همچنان موجود نیست
در میان این و آن فرصت شمار امروز را

حق با شماست

من هیچگاه پس از مرگم

جرات نکرده ام که در آینه بنگرم

و آنقدر مرده ام

که هیچ چیز

مرگ مرا دیگر ثابت نمی کند



#فروغ_فرخزاد

دلتنگ که میشوم
" یادت "
رسوب می کند در خاطرم..
" قلبم "
بهانه ات میگیرد
و " نبودنت "
بغضی می شود
در گلوی احساسم..
نمی دانی
دوست داشتنت
آنقدر شیرین است
که جهان برایم زیبا می کند
عشقت
آنقدر دلنشین است
که حتی
غرورم را حاشا می کند
نمی دانی
باتو بودن
زیباترین آرزوی من است
مرا به دستانت برسان
که دستانت
مرهم غمهای من است

تو را من ز هستی جدا دوست دارم
تـــو را بی حد و انتها دوست دارم

خیـــال تو در سینه ام گرم و جاری
تـو را همره لحظه ها دوست دارم

تو اصل وجـــــــود مرا باز خواندی
تــــــو را مثل آئینه ها دوست دارم

نگنجد در اندیشه ات ایـــــن ارادت
تو را فـــــوق پندارها دوست دارم

مـرا بی گنــــه بارها گرچه راندی
ولی باز هم من تـو را دوست دارم

همه آرزو و امیــــد م توئـی تــــو
تو را از زمین تا خـدا دوست دارم