شعر و شیدایی

                        

“منی” که کنارش “تو” نباشی

“تومنی” نمی ارزد

دلخوشی هرگز نیامد شایدم قسمت نبود
پشتِ هر حکمت لزوما هم درِ رحمت نبود

عاشقی کردن شبیه قصّه ها زیبا نبود
عشق هم آمد ولی جز لایقِ لعنت نبود

غارِ من گنجایشی دیگر به غیر از من نداشت
هر که آمد ماندنی شد،از قضا دعوت نبود

تاب دارد مغز من سُر میخورم در خاطرات
زندگی چیزی به غیر از تونل وحشت نبود

هر چه پیش آمد سپر کن سینه را با سرخوشی
هیچ چیز انقدر ها هم با اهمیت نبود

دیدنش حال مرا یک جور دیگر می کند
حال یک دیوانه را دیوانه بهتر می کند!

در نگاهش یک سگ وحشی رها کرده و این
جنگ بین ما دو تا را نابرابر می کند

حالت پیچیده ی مویش شبیه سرنوشت
عشق را بر روی پیشانی مقدر می کند

آنقدر دلبسته ام بر دکمه ی پیراهنش
فکر آغوشش لباسم را معطر می کند

رنگ مویش را تمام شهر می دانند ، حیف
پیش چشم عاشق من روسری سر می کند

با حیا بودم ولی با دیدنش فهمیده ام
آب گاهی مومنین را هم شناگر می کند

دوستش دارم ولی این راز باشد بین ما
هر کسی را دوست دارم زود شوهر می کند!!

زندگی

روزهای خوبت هم

مثل این شعر تلخ و دلگیرند!

قبل رفتن

فقط بلندم کن،

شاعران ایستاده می میرند!

رویا_ابراهیمی

هرچه می خواهی بگو
اما نگو
عوض شده ای
هیچ چیز تغییر نکرده
جز دوست داشتن من
که مثل بهانه های تو
بیشتر شده!



محسن حسینخانی

عاقبت فاصله افتاد میان من و تو
اینچنین ریخت به هم روح و روان من و تو

قهوه خوردیم مگر فال جدیدی بزنیم
قهوه شد تلخ تر از تلخی جان من و تو

موعد دلخوری از عمر هدر رفته رسید
صف کشیدند دقایق به زیان من و تو

دیگری آمد و بین من و تو جای گرفت
تا فراموش شود نام و نشان من و تو

فکر ما بود بسازیم جهانی با هم
گر چه پاشید و فرو ریخت جهان من و تو...

آرزو_نوری

ڪنارم که هَستی زمان هم دستپاچه می شود
عقربه ها دو تا یکی میپرند
اما همین که می روی!
تاوان دستپاچگی های ساعـت را هم من باید بدهم
جانم را میگیرند
لحظه های بی تو.

شیرین تر از آنی که بگویم عسل هستی
در صحبت عشاق تو ضرب المثل هستی

در کار جهان خیر ندیدم , به همه عمر
دیدم ز دو چشمت که تو خیرالعمل هستی

عاشق کشی تو همه جا شهرهء شهر است
مبهوت ازآنم, که توشاید اجل هستی

ابروی تو انگیزه شده, شعر بگویم
در صفحهء قلبم, توچه زیبا غزل هستی

#محمد_قربان_نژاد

اندیشیدن به تو
گرانبهاترین سكوت من است
طولانی‌ترین و پرهیاهوترین سكوت
تو همیشه در منی
مانند قلب ساده‌ام
اما قلبی كه به درد می‌آورد

جز دل که گیرد جان من، جز من که گیرد جان دل

گر دل بمیرد وای من، گر من بمیرم وای دل

دوباره ساعت صفر و غزل غزل باران
شروع نم زده ی جاده های بی پایان

دوباره وصل و فراق و قرار عاشقی و
تمام خاطره هایی که میشود اکران...

مسیر گردش ساعت ،عبور ثانیه ها
دوباره عمر گرانی که میرود آسان...

دوباره برزخ تردید ، دوباره جبر و فراق..
و مانده خیره نگاهی ، بگوشه ی ایوان

دوباره راه گلو را چه بی سبب بسته
غمی که چاره ندارد به عالم امکان !

برای حافظ شیراز حکایتی دارم ..
رواق منظر چشمم ،زگریه شد ویران

میان دست نجیبت بیا و حبسم کن
در این بهشت خیالی چه بهتر از زندان

قرار عاشقیم را همیشه این ساعت
به کوک یاد تو ارم، تو ای به از انسان...

00:00
راس این ساعت عشق
در پس لحظه دلتنگی محض
ما تو را می خوانیم
من و این لحظه صفر
در پی لحظه دیدار تو ساکن شده ایم
نفسم بند امد.
توبیا تا که کشم باز نفس،
گرمی آغوش تو را میخواهم.

00:00
دنگ..،دنگ..
ساعت گیج زمان در شب عمر
می زند پی در پی زنگ.
زهر این فکر که این دم گذر است
می شود نقش به دیوار رگ هستی من...
لحظه ها می گذرد
آنچه بگذشت ، نمی آید باز
قصه ای هست که هرگز دیگر
نتواند شد آغاز...

تمامی تو را...!!!!
نگاه مهربانت را....!!!!!
غرورنهفته درصدایت را...!!!!
خستگی هایت را....!!!!!

همه را در امن ترین جای دلم جای می دهم

و هرصبح سرک می کشم به این دارایی عزیز،،،،

وشبها هوشیار ونگهبان به خواب می روم،،،

و اگرکسی بپرسد شغلت چیست؟؟؟؟؟
پاسخ میدهم ؛
خزانه دار یک
"عشق مهربان"

تو تنها نمی مانی ای مانده بی من
تو را می سپارم به دل های خسته

تو را می سپارم به مینای مهتاب
تو را می سپارم به دامان دریا

اگر شب نشینم، اگر شب شکسته
تو را می سپارم به رویای فردا

به شب می سپارم تو را تا نسوزد
به دل می سپارم تو را تا نمیرد

اگر چشمه واژه از غم نخشکد
اگر روزگار این صدا را نگیرد

خداحافظ ای برگ و بار دل من
خداحافظ ای سایه سار همیشه

اگر سبز رفتی اگر زرد ماندم
خداحافظ ای نو بهار همیشه

قبله ام را به قدم های تو بستم تا
هر مسیری که دلت خواست نمازم
بکشانی

رسول ادهمی

ز چه گویم، زکجا؟ قصه دراز است هنوز
من و احساس توکه، مساله ساز است هنوز

من هواخواه تو بودم تو کمی عاشق من
آه آن عشق که آن،روح نواز است هنوز

روزگاری دل من در پی چشمان تو بود
چشم زیبای تو که حادثه ساز است هنوز

یاد آن بازی لبهای تو در صفحه جان
رخ زیبای تو که شعبده باز است هنوز

خاطرات خوش آنروز که باران زده بود
نم باران عجیبی که نیاز است هنوز

یادت آید ز صفا گفتی و از مهر و وفا
آن وفا گفتن تو گوش نواز است هنوز

بال پروانه از آن شعله هجران تو سوخت
ناله سر داد که پُر سوز و گداز است هنوز

می‌شود بار دگر سوی من آیی "ماجد " ؟
سوی من آمدنت، گرچه به ناز است هنوز

نگیر فاصله از من ، بیا کنارم باش
اسیر فصل خزانم ، بیا بهارم باش

نگو که فرصت دیدار ما میسر نیست
دلیل محکم یک عمر انتظارم باش

چه قدر جای تو در زندگی من خالیست
در این مسیر پر از هیچ ، کوله بارم باش

دچار تو شده کل وجودم اما تو
کمی دچار خود و اندکی دچارم باش

تمام عمر ، تو دار و ندار من بودی
مرا رها کن از این غم ، طناب دارم باش

بیا به عکس مزارم سلام کن گاهی
شبیه دسته گلی بر سر مزارم باش

برای دل خوشی ام گریه کن هر از گاهی
برای دل خوشی ام ، "عشق" ، بی قرارم باش...

مهربان من! کجا شد مهربانی های تو
پیر کرده عاشقت را ناجوانی های تو

کس چه میدانست بعد از صد سلام با مزه
تلخ باشد حاصل شیرین زبانی های تو

تا که دلسوزی کنی ، دل بیشتر میسوزدم
میزند آتش به جان آتش نشانی های تو

قطره قطره مثل باران ، ذره ذره مثل نور
رنگ رنگم میکُشد رنگین کمانی های تو

تا بپیچانی مرا در صد سوال بی جواب
خوب میگیرد بهانه بدگمانی های تو

هر کجا هموار میگردد گلیم عاشقی
میتکاند خانه را خانه تکانی های تو

بی همگان به سر شود بی‌تو به سر نمی‌شود
داغ تو دارد این دلم جای دگر نمی‌شود

دیده عقل مست تو چرخه چرخ پست تو
گوش طرب به دست تو بی‌تو به سر نمی‌شود

جان ز تو جوش می‌کند دل ز تو نوش می‌کند
عقل خروش می‌کند بی‌تو به سر نمی‌شود

خمر من و خمار من باغ من و بهار من
خواب من و قرار من بی‌تو به سر نمی‌شود

جاه و جلال من تویی ملکت و مال من تویی
آب زلال من تویی بی‌تو به سر نمی‌شود

گاه سوی وفا روی گاه سوی جفا روی
آن منی کجا روی بی‌تو به سر نمی‌شود

دل بنهند برکنی توبه کنند بشکنی
این همه خود تو می‌کنی بی‌تو به سر نمی‌شود

بی تو اگر به سر شدی زیر جهان زبر شدی
باغ ارم سقر شدی بی‌تو به سر نمی‌شود

گر تو سری قدم شوم ور تو کفی علم شوم
ور بروی عدم شوم بی‌تو به سر نمی‌شود

خواب مرا ببسته‌ای نقش مرا بشسته‌ای
وز همه‌ام گسسته‌ای بی‌تو به سر نمی‌شود

گر تو نباشی یار من گشت خراب کار من
مونس و غمگسار من بی‌تو به سر نمی‌شود

بی تو نه زندگی خوشم بی‌تو نه مردگی خوشم
سر ز غم تو چون کشم بی‌تو به سر نمی‌شود

هر چه بگویم ای سند نیست جدا ز نیک و بد
هم تو بگو به لطف خود بی‌تو به سر نمی‌شود