شعر و شیدایی

                        

شب آمد و دل تنگم هوای خانه گرفت
دوباره گریه ی بی طاقتم بهانه گرفت
شکیب درد خموشانه ام دوباره شکست
دوباره خرمن خکسترم زبانه گرفت
نشاط زمزمه زاری شد و به شعر نشست
صدای خنده فغان گشت و در ترانه گرفت
زهی پسند کماندار فتنه کز بن تیر
نگاه کرد و دو چشم مرا نشانه گرفت
امید عافیتم بود روزگار نخواست
قرار عیش و امان داشتم زمانه گرفت
زهی بخیل ستمگر که هر چه داد به من
به تیغ باز ستاند و به تازیانه گرفت
چو دود بی سر و سامان شدم که برق بلا
به خرمنم زد و آتش در آشیانه گرفت
چه جای گل که درخت کهن ز ریشه بسوخت
ازین سموم نفس کش که در جوانه گرفت
دل گرفته ی من همچو ابر بارانی
گشایشی مگر از گریه ی شبانه گرفت

در کوی بتان نیست کسی زار تر از من
در پیش عزیزان جهان خوارتر از من

گفتی که مرا یار وفادار بسی هست
هستند ولی نیست وفادار تر از من

گر طالب آنی که به یاری بنشینی
بنشین که تورا نیست کسی یارتر از من

چون غنچه اگر سینه ی تنگم بشکافی
دانی که نبوده ست دل افگار تر از من

خلق دو جهانست گرفتار تو لیکن
در هردو جهان نیست گرفتار تر از من

امروز اگر عشق گناهست هلالی
فردا نتوان یافت گنهکار تر از من

آمدی تنها نباشم حیف تنها تر شدم
از یقین گفتی برایم،پاک بی باور شدم

ساده گفتی:" باورم کن!با تو می مانم"! ولی
رفتی و در شعر تو خط خورده ای دیگر شدم

باز هم در وحشت بی انتهای فاصله
با هجوم تلخ شب تا صبح همبستر شدم

در میان شعله ناباوری ها سوختم
سوختم در لحظه های بی تو،خاکستر شدم

گفته بودی :"اولین بیت غزل های منی"
حیف رفتی و دوباره مصرع آخر شدم!
محمد علیزاده کوزه کنان 💫

و خلوتش

بهشتی است

که خداوندانش به تسلیم سر فرود آورده‌اند

در عظمتی

که خلأش

رمز زیستن است و تنفس

خانه‌اش

طراوتی دارد

از عشق و آفتاب و سعادت


و آغوشش جزیره تابناکی است

که رویاهای زمستانی‌ام در آن جا می‌گیرند

شمس لنگرودی

اگر نمی توانی بلوطی بر فراز تپه ای باشی،
بوته ای در دامنه ای باش
ولی بهترین بوته‌ ای باش که در کناره راه می ‌روید
اگر نمی ‌توانی بوته‌ ای باشی،علف کوچکی باش
و چشم‌ انداز کنار شاهراهی را زیباتر کن
اگر نمی‌ توانی نهنگ باشی، فقط یک ماهی کوچک باش،
ولی بازیگوش‌ ترین ماهی دریاچه!
اگرنمی‌ توانی شاهراه باشی، کوره راه باش
اگر نمی ‌توانی خورشید باشی، ستاره باش
همه ما را که ناخدا نمی‌کنند، ملوان هم می‌توان بود.
در این دنیا برای همه ما کاری هست
کارهای بزرگ و کارهای کمی کوچکتر
و آنچه که وظیفه ماست، چندان دور از دسترس نیست.
و بدان اهل حقیقت و معرفت،
با بردن و باختن اندازه ات نمی گیرند.
هر آنچه که هستی، بهترینش باش .....

آمدم امشب به میخانه تمنایت کنم
می نمیخواهم بیا ساقی تماشایت کنم
بی قرارم ساقی از میخانه بیرونم مکن
کرده ام می را بهانه تا تماشایت کنم.

ﺳﺎﻗﯽ ﺍﻣﺸﺐ ﻣﯽ ﺑﻨﻮﺷﺎﻧﻢ ﭼﻮ ﺣﺎﻟﻢ ﺣﺎﻝ ﻧﯿﺴﺖ
ﺗﺎ ﺑﺠﻮﯾﻢ ﺩﻟﺒﺮﯼ ﺭﺍ ﭼﻮﻥ ﻧﺸﺎﻧﺶ ﺧﺎﻝ ﻧﯿﺴﺖ
ﺳﺎﻗﯽ ﺍﻣﺸﺐ ﻓﺎﺭﻏﻢ ﮐﻦ , ﺍﺯ ﺭﻓﯿﻖ ﻭ ﻧﺎ ﺭﻓﯿﻖ
ﺷﺮﻣﺸﺎﻥ ﺑﺎﺩ ﻧﺎﺭﻓﯿﻘﺎﻥ , ﺑﺨﺘﺸﺎﻥ ﺍﻗﺒﺎﻝ ﻧﯿﺴﺖ
ﺳﺎﻗﯽ ﺍﻣﺸﺐ ﻟﺬﺕ ﭘﺮﻭﺍﺯ ﺧﻮﺍﻫﻢ , ﻣﯽ ﺑﺪﻩ
ﺷﻮﻕ ﭘﺮﻭﺍﺯﻡ ﻧﺒﺎﺷﺪ , ﺑﯽ ﺷﺮﺍﺑﺖ , ﺑﺎﻝ ﻧﯿﺴﺖ
ﺳﺎﻗﯽ ﺍﻣﺸﺐ ﺗﺎ ﺑﻪ ﻟﺐ ﭘﺮ ﮐﻦ ﺗﻮ ﺟﺎﻣﻢ ﻭﺍﻧﮕﻬﯽ
ﺑﺎﺩﻩ ﻧﻮﺷﺎﻧﻢ , ﺧﺮﺍﺑﻢ ﮐﻦ , ﻣﮕﻮ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻧﯿﺴﺖ...

متنی بسیار زیبا از,,
" حسابي "

زنده بودن حرکتی است افقی
از گهواره تا گور ......
اما زندگی کردن حرکتی است عمودی
از فرش تا عرش......
زندگی یک تداوم بی نهایت اکنون هاست.
ماموریت ما در زندگی
"بی مشکل زیستن " نیست
"با انگیزه زیستن است
"سلطان دلها"باش, اما دل نشکن.
بگذار همه عاشقت باشن اما تو عاشق یک نفر باش.....
پله بساز اما از کسی بالا نرو,
دورت راشلوغ کن اما در شلوغی ها خودت را گم نکن.....
"طلا" باش اما خاکی.....

عاشقت خواهم ماند...
بی آن که بدانی دوستت خواهم داشت...
بی آن که بگویم درد دل خواهم گفت...
بی هیچ گمانی گوش خواهم داد...
بی هیچ سخنی در آغوشت خواهم گریست،
بی آن که حس کنی...
در تو ذوب خواهم شد،
بی هیچ حرارتی...
اینگونه شاید احساسم نمیرد...!

نگفتی هرچی عاشقتر می شم
بی رحم تر می شی بی رگتر میشی
دیگه کنارم بی رمق میشی
بیخود اسممون تو این محل پیچید
هی می گفتی بی من بد میشی
ازاین امتحان می دیدم رد میشی
حتی وقتی قول میدی عوض میشی
هیچ وقت نفهمیدی ازم هیچی

نباشد همی نیک و بد پایدار
همان به که نیکی بود یادگار

دراز است دست فلک بر بدی
همه نیکویی کن اگر بخردی

چو نیکی کنی، نیکی آید برت
بدی را بدی باشد اندرخورت

چو نیکی نمایدت کیهان‌خدای
تو با هر کسی نیز، نیکی نمای

مکن بد، که بینی به فرجام بد
ز بد گردد اندر جهان، نام بد

در دیاری که در او نیست کسی یار کسی
کاش یارب که نیفتد به کسی کار کسی
هر کس آزار من زار پسندید ولی
نپسندید دل زار من آزار کسی
آخرش محنت جانکاه به چاه اندازد
هر که چون ماه برافروخت شب تار کسی
سودش این بس که بهیچش بفروشند چو من
هر که با قیمت جان بود خریدار کسی
سود بازار محبت همه آه سرد است
تا نکوشید پی گرمی بازار کسی
من به بیداری از این خواب چه سنجم که بود
بخت خوابیدهٔ کس دولت بیدار کسی
غیر آزار ندیدم چو گرفتارم دید
کس مبادا چو من زار گرفتار کسی
تا شدم خوار تو رشگم به عزیزان آید
بارالها که عزیزی نشود خوار کسی
آن که خاطر هوس عشق و وفا دارد از او
به هوس هر دو سه روزیست هوادار کسی
لطف حق یار کسی باد که در دورهٔ ما
نشود یار کسی تا نشود بار کسی
گر کسی را نفکندیم به سر سایه چو گل
شکر ایزد که نبودیم به پا خار کسی
شهریارا سر من زیر پی کاخ ستم
به که بر سر فتدم سایه دیوار کسی

گرچه شاعرنشدم, با همه ی طبع ترم!

چه بلاها که سر شعر, نیامد به سرم!

مثل افراد گرفتار در آتش, دائم

نگرانم نوزد شعله ای از دور و برم!

پدرم خواست که شاعر بشوم, اما... من

بارها گفته ام این راکه مبادا... پسرم!

ضعف اعصاب مرا, غربت شعرم رو کرد

مثلا شاعر این شهر خرابم, خبرم!

شعرناب است وحسادت , منو یک قوم حسود

قاتق نان که نه، شد قاتل جانم, اثرم!

من ازاین کوچه که دل میشکنندآدمهاش

به گمانم نتوانم سر سالم ببرم!

مثل سرباز ضعیفی که حریفش قدراست

نا امیدانه به سمت هدفم حمله ورم!

من مجنون کم آورده ازاین عاقل ها

به کدام عادل دیوانه شکایت ببرم؟

فندکم قاتل بالفطره ی شعرم شده است

بسکه از خیر غزلهای خودم میگذرم!

شب جمعه ست نثاردل مرحوم خودم

بروم ازسر بازارچه, خرما بخرم!

معبودمن!

درست آن لحظه را

که بنده ای به آسمان می پردو

بعد دو زانو می نشیندو

دستهایش را ناخواسته

به سمت تو مایل میکندو

از ته قلب داد میزند
"خدایا شکر"

درست آن لحظه را

ازتو میخواهم
من ندیده فهمیده ام
تومیتوانی
تو.
#مجتبی_سپید

هزار ....
آتش و دود و غم ست ...
و نامش "عشق"


هزار...
درد و دریغ و بلا ...
و نامش "یار"

از "تو" بگذشتم و بگذاشتمت با "دگران"

رفتم از کوی تو لیکن عقب "سرنگران"

ما "گذشتیم" و گذشت آنچه تو با ما کردی

تو بمان با "دگران" وای به حال "دگران"

#شهریار

ای يار دبستانی من دير رسيدی



جز جبر دگر مسئله ای توی جهان نيست

#كيانوش_سفری

اگر در ذهنت

آخرین قرار را گذاشته ای

تو آنطرف خیابان بایست

من این طرف

بگذار شلوغی خیابان...

بهانه ی نرسیدنمان باشد...

#مجيد_وادی

حرف‌های زیادی از سرم عبور می‌کند
دهانم را محکم می‌گیرم
و دلتنگی از میان چشم‌هایم بیرون می‌زند
بلند می‌شوم
چراغ را خاموش می‌کنم
و می‌گذارم این هوای بارانی تا صبح
پیراهنم را خیس کند ..

#مهسا_خانبانی

امشب کنار ما باش تا صبح خواب بگذار
گرماه هم به دَر زَد, زَد, بی جواب بگذار

بنشین و آتشی از طنازی ات به پا کن
چنگی به تار مو زَن, این دل خراب بگذار

مستم کن از نگاهِ آن چشم ِ می فروشت
یعنی کنار دستم, هردَم شراب بگذار

برباد می رود عمر, بی روی دوست, بنشین
بنیان این جهان را, جانا بر آب بگذار

اکنون که ماه رویت, گل کرده در شب من
گو, با دلم که شب را, با ماهتاب بگذار

باما نسیم دلخواه, امشب تو باش همراه
آن زلف پیچ در پیچ, در پیچ وتاب بگذار

در دشت تشنه کامی, مُردیم, جرعه ای کو
از آن زلال مهرت, دیگر سراب بگذار

امشب بگیر با ما, عکسی به یادگاری
فردا به یاد رویم, عکسم به قاب بگذار


ضیاء_مصباحی

عمری به هر کوی و گذر گشتم که پیدایت کنم
اکنون که پیدا کرده ام بنشین تماشایت کنم

الماس اشك شوق را تاجی به گیسویت نهم
گل های باغ شعر را زیب سرا پایت كنم

بنشین كه من با هر نظر با چشم دل با چشم سر
هر لحظه خود را مست تر از روی زیبایت كنم

بنشینم و بنشانمت آنسان كه خواهم خوانمت
وین جان بر لب مانده را مهمان لبهایت كنم

بوسم تو را با هر نفس ای بخت دور از دسترس
ور بانگ برداری كه بس غمگین تماشایت كنم

تا كهكشان تا بی نشان بازو به بازویت دهم
با همزمانی همدلی جان را هم آوایت كنم

ای عطر و نور توامان یك دم اكر یابم امان
در شعری از رنگین كمان بانوی رویایت كنم

بانوی رویاهای من ، خورشید دنیاهای من
امید فرداهای من ، تا كی تمنایت كنم

" فریدون مشیری "