شعر و شیدایی

                        

نگو هرگز خداحافظ
خداحافظ که میگویی
دلم از درد می میرد

تو دوری و نمی بینی
نفس هایی که میگیرد

خداحافظ که می گویی
پر از غم می شود جانم

تو با این واژه غمگین
نرنجانم نترسانم
نگو هرگز خداحافظ
خودت از من حفاظت کن
چرایش را نمی دانم
به اخلاق من عادت کن
کسی که با سلام تو
دلش آرام می گیرد
بدان با این خداحافظ
خودش از غصه می میرد....

منم و یک دل درمانده که دیوانه ی توست
و خیالی که پَریش از رُخ مستانه ی توست

اين همه قافيه كز خاطرِ من ميگذرد
حاصل مستی ام از یادِ چو میخانه ی توست

من به دنبالِ تو از میکده ها رد شده ام
این دل افسونِ شرابی ست كه در خانه ی توست

سر سودازده در پیچ و خمِ زلفِ خیال
روز و شب منتظرِ تکیه گهِ شانه ی توست

من هزار و یکمین قصه ی شب را گفتم
باز این شب زده، بیدار ز افسانه ی توست

تو به اشعارِ من آن گنجِ نهان از ازلی
و دلم بس که خرابت شده، ویرانه ی توست

کعبه ی عشقی و من دورِ سرت میچرخم
قبله گاه غزلم، روی چو بتخانه ی توست

شاعری دستِ طمع سوی تو کرده ست دراز
و امیدش به نگاهِ خوش و شاهانه ی توست

تویی آن شمعِ شب افروز من و هر غزلم
که به دورت دلِ پرپر شده ، پروانه توست

"مهدی امیری"

زنها وقتی سکوت میکنند ک کسی حرفهایشان را نمیفهمد
کسی احساسشان را لمس نمی کند
کسی نیست تا بشنود حرفهای نگفته اشان را
و گفته هایشان را به شوخی میگرند
زنی ک ساکت است
نمرده است از درون
کسی را لایق همزبانی نمیداند
فقط حرفهایش را برای خودش نجوا می کند ........(پری)

.دلم تنگ است

صدایم خیس و بارانی ست

نمیدانم چرا در قلب من پاییز

طولانی ست!

تو می دانی ؟

آسمان که ابری میشود
دل من هم هوایی میشود
اوباران میخواهد و
من
تو را

یک بوسه و یک چای،هوا هم برفیست
با خطبه ی چشمت همه چیزم شرعیست

گرمای تنت چه آتشی بر پا کرد
با بوسه ی تو افتِ فشارم حتمیست...

چشمهای تو عجب کهنه شرابی دارد
به تو وابسته شدن خانه خرابی دارد

آخر از حسرت دیدار تو من می میرم
عاشقی هم بخدا حق و حسابی دارد

تو که از حال دل ِ خسته ی من باخبری
بی تفاوت شدنت، سخت عذابی دارد

قصه ی عاشقی ما دونفر آسان نیست
چون کویری است که در سینه سرابی دارد

مشکل از چشم من و دین و مسلمانی توست
عشق هم آیه و تفسیر و کتابی دارد .....

گفتمش سیر ببینم مگر از دل برود
وان چنان پای گرفتست که مشکل برود

دلی از سنگ بباید به سر راه وداع
تا تحمل کند آن روز که محمل برود

کس ندانم که در این شهر گرفتار تو نیست
مگر آن کس که به شهر آید و غافل برود

گر همه عمر ندادست کسی دل به خیال
چون بياید به سر راه تو، بی دل برود

#سعدی

عجب کمان و کمینی ست چشم و ابرویت

عجـــب کمنــد بلنـدی ست تاب گیســویت

شکار می شود آخر هر آنچه بگریزد

نمانده راه فـــراری بـــــرای آهـــویت

نسیم می وزد این عطر توست واویلا

رسد بـــــه خلوت دلدادگان اگر بویت

دوباره خیــل هواخواه در تمنایت

دوباره لشکر عشاق در تکاپویت

چقدر کشته و زخمی به بار می آید

اگــــر دوباره بیفتد نقــــاب از رویــت

نو عروس شب مهتاب تو باشم چه شود
ماه من باشى و مرداب تو باشم چه شود

اى كه شاعر شوى و شهد بريزد ز لبت
مطلع هر غزل ناب تو باشم چه شود

تو همه صبر و قرار دل آشفته ى من
من قرار دل بى تاب تو باشم چه شود

دائم الخمرترين مرد جهانم بشوى
مى چند ساله ى سرداب تو باشم چه شود

همه شب تا به سحر مست هم آغوشى تو
يا كه روياى شب و خواب تو باشم چه شود

تو به سوز دل من ساز دلت كوك كنى
من اگر ناله ى مضراب تو باشم چه شود

باب ميل منى و محو تماشاى توام
من اگر ميل تو و باب تو باشم چه شود

شوریده ی آزرده دلِ بی سر و پا من
در شهر شما عاشق انگشت نما من

دیوانه تر از مردم دیوانه اگر هست
جانا ، به خدا من ، به خدا من ، به خدا من

شاهِ همه خوبانِ سخنگوی غزل ساز
اما به درِ خانه ی عشق تو ، گدا من

یک دم ، نه به یاد من و رنجوریِ منْ تو
یک عمر ، گرفتار به زنجیر وفا من

آن روح پریشانِ سفرجوی جهانگرد
همراه به هر قافله چون بانگ درا ، من

تا بیشتر از غم ، دل دیوانه بسوزد
برداشته شب تا به سحرْ دست دعا من

سیمین ! طلب یاریم از دوست خطا بود
ای بی دل آشفته ! کجا دوست ؟ کجا من ؟

آنکه

مست آمد

و دستی به دل ما زد و رفت ..

خواست تنهایی ما را

به رخ ما بکشد ..

رسم غریبی بود...
هم آغوشیه چشمان من و تو...
خواستیم قصه غربت را...
به پایان ببریم...
قصه دلتنگی آغاز شد...
آری...
شهرنگاهت...
عجیب غریب نواز بود...

شده احساس کنی از نفس گرم کسی مست شدی؟
مست آغوش کسی گریه کنی
اشک شوی؟
شده سوگند دهی ثانیه را پیش خداوند بزرگ؛
می شود ثانیـه جان قد بکشی کند شوی

صبح ما خیر است ای یاران ز پیغام شما
جان ما مست است دایم از می جام شما

کام ما هرصبح شیرین گردد از پیغامتان
چون عسل شیرین کند یزدان ما کام شما

بوستان زندگیهاتان بهاری دایما
بشکفد گلخنده برلبهای گلفام شما

زاسمان مهربانی بخت و اقبال بلند
چون هما ایدنشیند بر لب بام شما

لبهاتان جایگاه عشق باشد تا ابد
نزد دلهاتان بود هر دم دلارام شما

با تفاهم با مدارا با رفاقت با وفا
توسن اقبال باشد دایما رام شما

باز کن امشب بهشتت را، مرا از رو ببر
حلقه کن بر گردنم تا ساحل گیسو ببر

دستهايم را بگیر و رمز شب رافاش کن
تشنگی های مرا تا چشمه ی جادو ببر

من عسل های فراوانی تدارک دیده ام
بی تعارف دست خود را داخل کندو ببر

دست خود دادی به دستم تازه دستم بو گرفت
خواستی یک شب بیا با خویش دستنبو ببر

گاهگاهی باصراحت جمله هایت را بگو
گاه جان را با اشاره ، باخم ابرو ببر

شاعری سهم شماباشد ، سزاوارشماست
دل ببر، هرشب دلی ازاینغزل خود ببر

خسته ام مثل رئیسی که به مردم می گفت

دولتی پاک تر از دولت من نیست که نیست

خسته چون حاجی بیچاره که بیند یک آن

در فرودگاه جز آن مرد خفن نیست که نیست

دل زده همچو خداترس که بیند به بهشت

خبری از عسل و حور و چمن نیست که نیست

خسته چون منصرف از مبلغ یارانه خود

چون بفهمد ثمرش جز به یمن نیست که نیست

خسته مانند الاغی که پس از بار گران

افتخارش به جز آن بند و رسن نیست که نیست

خسته چون بخت بدم چون که همیشه قفل است

و کلیدش به خدا دست حسن نیست که نیست

خسته ام مثل خدایی که ببیند عبدش

فهم او جز بدن حوری و زن نیست که نیست

خسته مانند خدا، چون به ملایک گوید

قول ملّا ابدا گفته ی من نیست که نیست

قطار سوتـــــ ڪشید

و براه افتـــــاد

همہ گوششان را گرفتنــــد

من قلبــــــم را

󾀼󾀼

بگو که عاشقم هستی، دلم تکرار میخواهد

برای با تو بودنها ، دلم اصرار میخواهد



اگرچه خواب هر شب را حرامم کرده ای ، اما

نمیدانی دل تنگم ، تو را بسیار می خواهد . . .

قاضی حکم داد،شلاق
گفتم:جرمش چیست؟
گفت:مشروب خورده است
گفتم:چرا شلاقش میزنید؟
گفت:مشروب خوردن حرام است
گفتم:چرا حرام است؟
گفت:هر چیز به بدن انسان ضرر برساند در اسلام حرام است
گفتم:مشروب به بدن بیشتر ضرر میرساند یا شلاق؟
سکوت کرد...

عشق کی همگام باشد با هوس
ﭘﺨﺘﻪ ﮐﯽ ﺑﺎ ﺧﺎﻡ ﮔﺮﺩﺩ ﻫﻤﻨﻔﺲ

ﻋﺸﻖ ﺭﺍ ﺑﺎ ﻛﻔﺮ ﻭ ﺑﺎ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﭼﻪ ﻛﺎر
ﻋﺸﻖ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺩﻭﺯﺥ ﻭ ﺭﺿﻮﺍﻥ ﭼﻪ ﻛﺎﺭ

ﻋﺸﻖ ﺳﺎﺯﺩ ﭘﺎﻛﺒﺎﺯﺍﻥ ﺭﺍ ﺷﻜﺎﺭ
ﮐﯽ ﺑﻪ ﺩﺍﻡ ﺁﺭﺩ ﭘﻠﻴﺪ ﻭ ﻧﺎﺑﻜﺎﺭ

ﺯﻧﺪﻩ ﺩﻝﻫﺎ ﻣﯽﺷﻮﻧﺪ ﺍﺯ ﻋﺸﻖ، ﻣﺴت
ﻣﺮﺩﻩ ﺩﻝ ﮐﯽ ﻋﺸﻖ ﺭﺍ ﺁﺭﺩ ﺑﻪ ﺩﺳﺖ . . .

#مولانا