شعر و شیدایی

                        

بلدم شعر بگویم، بلدم قصه بخوانم

بلدم خستگی ات را به سلامی بتکانم

بلدم لانه بسازم ببرم پیش کبوتر

بلدم شاخه گلی را بدهم هدیه به مادر

بلدم پاک و مرتب بزنم شانه به مویم

بلدم آینه باشم بلدم راست بگویم

بلدم روی لب تو گل لبخند بکارم

بلدم مردم دنیا همه را دوست بدارم



«افشین علا»

تمام حرف مجنون یک کلام است

“نفس” بی یاد “لیلایم” حرام است

قدم اهسته بردار ,زیر پایت یک دل است
یک دل پر خون زما,افتاده برروی گل است

گر چه از غفلت رود پایت ب روی دل ولی
گویمت اهسته تر,او را ب لیلی منزل است

این دلی ک زیرپایت له شده درخاک وخون
قلب مجنون ست ک افتاده بپای قاتل است

می روی اما نگاهی هم , ب زیر پا بکن
شایدان قلبی ک مانده زیرپایت غافل است

غافل از لیلی ک دنیایش پر از صد ارزوست
ارزوی دیدن مجنون , خیالی باطل است

من که دراشعارخود ماندم چه گویم ازتو دل
تو بگو حرف حسابی ک مرا هم شامل است

توی امواج نگاهت , یک بغل از ارزوست
قایقم در آرزویت , چشم ب راه ساحل است

من اسیرم ، عاشقم عاشق تر از افسانه ها
با خیال روی تو من ماندم و ویرانه ها

سر خوش هستم من اگر با من بمانی تا ابد
گر نمانی وایِ من از طعنۀ بیگانه ها...

گویند که عشق عاقبت تسکین است
اول شور است و عاقبت تمکین است

جانست ز آسیاش سنگ زیرین
این صورت بی‌قرار بالایین است

در وا شد و پاشید نسیم هیجانش

تا نبض مرا تند کند با ضربانش

تقویم ورق خورد و کسی از سفر آمد

تا دامنه ها برد مرا نام و نشانش

پیشانی او روشنی آینه و آب

بوی نفس باغچه می داد دهانش

هر صبح، امید همه ی چلچله ها بود

گندم گندم سفره ی دستان جوانش

با این همه انگار غمی داشت که می ریخت

از زاویه ی تند نگاه نگرانش

یک زلزله ی سخت تکانش نمی داد

یک شعر ولی زلزله می ریخت به جانش

انگار دو دل بود همانطور که «سارای»

بین «اَرس» وحشی و جبر «سبلانش»

طوفان شد و من برگ شدم رفتم و رفتیم

افتادم و افتاد غمی تلخ به جانش

می خواست بهاری بشوم باز، که جا داد

پاییز و زمستان مرا در چمدانش

در وا شد و او رفت همانطور که یکروز

در وا شد و پاشید نسیم هیجانش



«مهدی فرجی»

تراشیدی بلور مرمرت را اینهمه زیبا
شراب آلود کردی پیکرت را اینهمه زیبا

چه شیرین شهد میریزد از اندام سمرقندت
که باور میکند شور و شرت را اینهمه زیبا؟

نیازی نیست خونم را بریزی، من که تسلیمم
نکن ابروی تیز خنجرت را اینهمه زیبا

به مژگان سیاهت رخنه کردی در دل حافظ
نکش هی سرمه چشم بربرت را اینهمه زیبا

پریشان مو ! سپهسالار ! اشغال کجا مانده؟
که می تازی به توفان لشکرت را اینهمه زیبا

قیامت کرده ای تا مرده ها از گور برخیزند
ببینند آفتاب محشرت را اینهمه زیبا

خودت دیگر چه هستی در دل تاریخ، وقتی عشق
زده نقش نگهبان درت را اینهمه زیبا

اگر یوسف بیاید هم ترنج از دست نشناسد
ببیند چون که روی دلبرت را اینهمه زیبا



#شهراد_میدری

بوسه ام گل میکند بر ماه رخسارت گلم
لب نمیبیند دگر اخطار و انکارت گلم

سرخی از لبهای تو مهمان شود برگونه ام
سخت میریزد به هم سر خط افکارت گلم

لحظه همراهی چشمان تو با چشم من
نم نم احساس تو از دیده میبارد گلم

عشق در این معرکه میتازد و دل میبرد
از من عاشق دمی وز قلب بیمارت گلم

شهوت و شور و شراب ناب انگوری کنون
در حریم عشق بر لب بوسه میکارم گلم

صحبت روی تو را چشمم نمیبخشد به کس
دولت عشق است چون، باشم خریدارت گلم.

اگر دنیا شود آخر تو از چشمم نمی افتی
به جانم گر زنی آذر تو از چشمم نمی افتی

دلم را گر بسوزانی، کشی آن را به ویرانی
کنی عشق مرا پرپر، تو از چشمم نمی افتی

اگر صد چون تو از رضوان، فرستد ایزد منان
به دستان جامی از کوثر، تو از چشمم نمی افتی

کنی گر با دلم بازی، مرا در آتش اندازی
نمانی پیش من دیگر، تو از چشمم نمی افتی

دلم را گر بیازاری، ز چشمم سیل خون باری
کنی دریاچه ی احمر، تو ازچشمم نمی افتی

گرت شهری بدی گوید, زخویت عیب ها جوید
ولو بالای هر منبر، تو از چشمم نمی افتی

نفس تا می شود جاری، درون سینه جا داری
بمان تا آن دم آخر، تو از چشمم نمی افتی

و زن زیباست

و زیباتر از او

جای پای اوست

بر صفحات کاغذ

(نزار قبانی)

ای کاش کوه به کوه میرسید ولی آدم به آدم نه

دیدن بعضی آدما ، داغ دلتو تازه میکنه !

دلــم برای کسی تنــگ است …
که آمــد …
نمــاند …
و رفـــت …
و پــایــان داد به هــرچه داشتــــــم !

بشنو به ارادت سخن پیر کهن
تا کار جهان را تو بدانی سر و بن

خواهی که کسی را نرسد بر تو سخن
تو خود بنگر آنچه نه نیکوست مکن

#سعدی

بشنو به ارادت سخن پیر کهن
تا کار جهان را تو بدانی سر و بن

خواهی که کسی را نرسد بر تو سخن
تو خود بنگر آنچه نه نیکوست مکن

#سعدی

چه خوشبخت است
خفاشی که بر سقف
زندگی میکند...!!!

به گمانم...

این دنیا وارونه اش
زیباتر است...!!!
..

☘بیا کز عشق تو دیوانه گشتم
وگر شهری بدم ویرانه گشتم

☘ز عشق تو ز خان و مان بریدم
به درد عشق تو همخانه گشتم

☘چنان کاهل بدم کان را نگویم
چو دیدم روی تو مردانه گشتم

☘چوخویش جان خودجان تودیدم
ز خویشان بهر تو بیگانه گشتم

☘فسانه عاشقان خواندم شب و روز
کنون در عشق تو افسانه گشتم

#مولانا🌾

مستم چنان زعشقت .جامی حریف من نیست
ساقی.دلی شکستن. ساز ردیف من نیست

من خاک پای عشقم . سنگ صبور عاشق
بی اعتنا به معشوق.رسم شریف من نیست

بال پرنده بستن..تر شاخه ها شکستن
-حرمت به گل نبستن..میل ظریف من نیست

رویای ماهرویان..خیزد زمستی دل
تعبیرش انتظار خواب ضعیف من نیست

ساقی از آن سبوچه.پر کن پیاله ام را
غم های دل کشیدن.زآن نحیف من نیست

زین پیش آزمودم چشمان میشی ام را
با گرگ خو گرفتن . خیر عفیف من نیست

از مست عشق خواهی.احساس دل نبارد
ساقی.خمار این حس .طبع لطیف من نیست

گو بت تراش هستی آتش روا مدارد
"گویا" دو صد گلستان.شرط حنیف من نیست

کوچه های قلب من خالی تر از شبهای توست
واژه های شعر من غمگین تر از غمهای توست
ث
گرچه پنداری که تنها میروی تا مرز شب
لیکن این چشمان خسته تا سحر همپای توست

آنچه می آید به دل ،هرگز نیاید برزبان
تا بگویم این دل ویران من ، شیدایی توست

گرچه میگویند دنیاپر ز نیرنگ وریاست
مهربانی رنگ زیبای دل دریای توست؟!

خستگی... شاید گناهی از قدمهای من است
پس رسیدن لایق دستان بی پروایی توست ؟!

زندگی هم رسم خوبی بود ورفت از یاد من
بازگردد این باده هم از ساغر زیبای توست

[Forwarded from Sim@]
اینکه نمی شود
هر زمان بخواهی بیایی
و عطر شکوفه های گیلاس را
در دالان تنهایی من
خاطره کنی
و دوباره با تن پوشی از زمستان
ترکم کنی!

اینکه نمی شود
هر صبح چای و پنیرکی
بر سفره ی بی رنگی من
بگذاری
و بعد
در طولانی ترین مسیر روز
بی خیال از وعده های شیرین صبحگاهی ات
رهایم کنی!

آخر یا باش
یا بگذار دستهای تنهایی را
از گوشه ی اتاقم بگیرم
تا لااقل وقت قدم زدن در دالان تاریک و غمزده ی خاطراتت
تنها نباشم!


دلخوشی های گاه و بیگاهت
پرنده ی آزاد خیالم را
اسیر کرده ست..
بگذار همدمم همان
تارهای عنکبوت بسته شده
در چهارچوب سقف ترک خورده ی ذهنم باشند!

من این همه بهانه های نبود در بودت را
نمی خواهم!

آسمان آبى ام را يك نفر دزديد و رفت
هر چه عاشق تر شدم اين نكته را فهميد و رفت ...

از عبور يك نفر در كوچه ام باران گرفت
آمد و ابر نگاهش بر دلم باريد و رفت

رودى از شعر و غزل در غربتم جارى شده
لحظه اى بر آسمان شعر من تأييد و رفت

كودك دل نم نمك با بودنش پا مى گرفت
آخر از چشم سياهش فطره اى لرزيد و رفت

محو درياى خيالش آرزو كردم بمان
آرزويم را شبى در بقچه اى پيچيد و رفت.......



گیــرم تمـــام شهر پر از سرمه ریزها

خالی شده ست مصر دلم از عزیزها

داش آکل و سیاوش و رستم تمام شد

حالا شده ست نوبت ابــــــــرو تمیز ها

دیگر به کوه وتیشه و مجنون نیاز نیست

عشــاق قانعند بــــــه میــخ و پریـــــزها

دستی دراز نیست به عنوان دوستی

جـــــز دستهـــای توطئه از زیـر میزها

دل نیست آنچه جز به هوای تو می تپد

مجموعه ایست از رگ و اینجور چیـزها

خانم بخند! که نمک خنده های تو

برعکس لازم است بـــرای مریضها

چون عاشقم و عشق بسان گدازه داغ

پس دست می زنم بـــه تمامی جیزها