شعر و شیدایی

                        

همچو پروانه که با شمع مقابل شده است
بارها سوخته است این دل اگر دل شده است

ترسم از روز جزا نیست که در این دنیا
آتش عشق تو با قهر تو کامل شده است

بی نیاز است ز هر ترجمه و تفسیری
سوره اشک که از چشم تو نازل شده است

شک ندارم که به معراج مرا خواهد برد
آن نمازم که به لبخند تو باطل شده است

از کرامات تو بوده است اگر می بینیم
سائلی یک شبه حلال مسائل شده است

ورنه در مزرعه ی عشق پس از عمری رنج
رسم این است ندانیم چه حاصل شده است

دیدنت، بوییدنت، احساس خوب عاشقے
بعد مدت ها جدایے، آه مےچسبد عجیب

دست تو در دست من، چشمان من لبریز تو
شرم لمس صورتے چون ماه، مےچسبد عجیب

نقشہ ذهنِ مرا مےبرد شوقِ دیدنت
وصلِ دیدار تو از بےراه ، مےچسبد عجیب

هستےام آن روز ...با تو یڪ غزل یڪ شعر شد
در سڪوت این زمان همراه مےچسبد عجیب

من برایت شعر مےگفتم غزلهایے چہ شور
شاعر چشمت شدن گَہ گاه مےچسبد عجیب

ذهن من تبعید در زندانِ گیسوےِ تو بود
بےگنہ ماندن در این درگاه مےچسبد عجیب

با الفبای محبت، آشنا کردی مرا
چون نسیمی، با هوایت، بی هوا کردی مرا

آمدی و با حضورت گریه هایم، خنده شد
دفتر غمها به دستت تا همیشه بسته شد

بوته ی خشکیده با عطر وجودت جان گرفت
خشکسالیها گذشت و ناگهان باران گرفت

ای هوای تازه، ای یادآور فصل بهار
همچو باران بر کویر قلب تب دارم، ببار

میشود حالا که هستی اندکی نازت کنم؟
یا فقط با یک نگاه خود، براندازت کنم؟

با الفبای قشنگی که به من آموختی
سرنوشتم را به خوشبختی، چه زیبا دوختی

اولین و آخرینی در محبت بی گمان
مهربانم، تا ته این ماجرا با من بمان

دلا ، شبها نمی نالی ، به زاری .
سر راحت ، به بالین ، می گذاری .

تو صاحب درد بودی ، ناله سر کن .
خبر ، از درد بی دردی ، نداری .

بنال ای دل ، که رنجت ، شادمانیست .
بمیر ای دل ، که مرگت ، زندگانیست .

دلی خواهم ، که از او ، درد خیزد .
بسوزد ، عشق ورزد ، اشک ریزد .

مباد آن دم ، که چنگ نغمه سازت .
ز دردی ، بر نیانگیزد ، نوایی .

مباد آن دم ، که عود تار و پودت .
نسوزد ، در هوای آشنایی .

بنال ای دل ، که رنجت ، شادمانیست .
بمیر ای دل ، که مرگت زندگانیست .

دلی خواهم ، که از او ، درد خیزد .
بسوزد ، عشق ورزد ، اشک ریزد .

تو از من می گذری

من از نفس هایم

این میان

چیزی شبیه زندگی

گم میشود ...

دانی از زندگی چه می خواهم؟
من، تو باشم
تو
پای تا سر تو!

زندگی گر هزار باره بُوَد
بار دیگر تو
بار دیگر تو..!

#فروغ_فرخزاد

ﺩﺭ ﻣﺮﺩ ﻫﺎ ﺣﺴﯽ ﻫﺴﺖ ﮐﻪ ﺍﺳﻤﺸﻮﻣﯿﺬﺍﺭﻥ
"ﻏﯿﺮﺕ"
ﻭ ﺑﻪ ﻫﻤﻮﻥ ﺣﺲ ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻤﻬﺎ ﻣﯿﮕﻦ
"ﺣﺴﺎﺩﺕ"
ﺍﻣﺎ ﻣﻦ ﺑﻪ ﻫﺮﺩﻭﺷﻮﻥ ﻣﯿﮕﻢ
"ﻋﺸﻖ"
ﺗﺎ ﻋﺎﺷﻖ ﻧﺒﺎﺷﯽ :ﻧﻪ ﻏﯿﺮﺗﯽ ﻣﯿﺸﯽ ﻧﻪﺣﺴﻮﺩ!!!

نگرانم كه به تو هديه كنم،شعرم را...

و تو آن را به كسى...واى ولش كن اصلا

اجازه هست خیال کنم تاآخرش مال منی؟

خیال کنم دل منو با رفتنت نمی شکنی

اجازه هست خیال کنم بازم میای می بینمت

بااون چشمای مهربون دوباره چشمک میزنی

تپش تپش باچشمکت غزل بگم برای تو

حیران کند جمال تو ماه دو هفته را
خجلت دهد رخ تو گل نو شکفته را

دارم چو ماه یکشبه آغوش از آن تهی
تا در بغل کشم چو تو ماهی دو هفته را

باید کنون گریست که دل پاک شد ز غیر
رسمی نکوست آب زدن راه رفته را

بینم به خواب روی تو آری به غیر آب
ناید به خواب تشنهٔ ناکام خفته را

چشمها بستم و با یاد تو بیدار شدم

اندکی بودم و در عشق تو بسیار شدم

دست ساییدم و اندوه جهان کشت مرا

قدح جور فرو خوردم و بیمار شدم

ناز بسیار فروشند به ما خسته دلان

من به شعر و به غزل وارد بازار شدم

قامت و روی نکویش چو به بازار رسید

من به صد بیت غزل جمله خریدار شدم

سایهٔ عشق به صحرای خیالم چو نشست

من به جادوی قلم عمدهٔ تجار شدم

شعر گفتم عاشقش سازم ولی آن سنگدل
قدر یک صد آفرین حتی عنایت هم نکرد

صد هزاران بار گفتم، بوسه زن یارا لبم
آن چنان بیزار بود حتی جسارت هم نکرد

خواستم زین شور بختی بر بیابان سر نهم
پای زین تصمیم دل حتی اطاعت هم نکرد

بس هنرها داشتم که شهره عالم شود
دوست قدر ارزنی از من حمایت هم نکرد

گفتم از عشق به او که همه دنیایم بود
لحظه ای بر ماندنم حتی سماجت هم نکرد

من مراعات دلش را کردم اما یار من
حرمت این عشق را حتی رعایت هم نکرد

تویی که
واسطه ی هر دعای من بودی

دعا بکن که
نگیرد به دامنت آه َ م


#سیدتقی_سیدی

من همان ماهیِ حوضم که شدم عاشقِ ماه
از تماشای تو سهمم شده یک نیم نگاه

در تو فَوّاره ی این آب چه موجی انداخت
به تو گلدانِ لبِ حوض چو من دل را باخت

تا به دیدارِ تو مرهم به دلم بگذارم
روز می خوابم و از شوقِ تو شب بیدارم

گرچه از دوریِ تو تا به سحر تاریکیم
من و تصویرِ تو بر آب به هم نزدیکیم

با خیالِ تو شکستم دلِ تنهایی را
ولی افسوس ندیدی غمِ شیدایی را

تو که از حالِ دلِ غمزده ام بی خبری
بی گمان ساده تراز باد ز من می گذری...

من نیز چو خورشید دلم ،
زنده به عشق است

راه دل خود رانتوانم که نپویم ...

هر صبح در آیینه‌ی جادویی خورشید
چون می‌نگرم،

او همه من، من همه اویم ...

#فریدون_مشیری

شنیدم مصرعی شیوا که شیرین بود مضمونش
منم مجنون آن لیلا که صد لیلاست مجنونش

به خود گفتم تو هم مجنون یک لیلای زیبایی
که جان داروی عمر توست در لبهای میگونش

بر آر از سینه جان شعر شورانگیز دلخواهی
مگر آن ماه را سازی بدین افسانه افسونش

نوایی تازه از ساز محبت در جهان سرکن
کزین آوا بیاسایی ز گردش های گردونش

به مهر آهنگ او روز و شبت را رنگ دیگر زن
که خود آگاهی از نیرنگ دوران و شبیخونش

ز عشق آغاز کن تا نقش گردون را بگردانی
که تنها عشق سازد نقش گردون را دگرگونش

به مهر آویز و جان را روشنایی ده که این آیین
همه شادی است فرمانش همه یاری است قانونش

غم عشق تو را نازم چنان در سینه رخت افکند
که غمهای دگر را کرد ازین خانه بیرونش

غرور حسنش از ره می برد ای دل صبوری کن
به خود بازآورد بار دگر شعر فریدونش



فریدون مشیری

دیدی آن را که تو خواندی
به جهان یارترین ؟

سینه را ساختی
از عشقش سرشارترین

آنکه می گفت ؛
منم بهر تو غمخوارترین !

چه دل آزارترین شد
چه دل آزارترین .......


#فریدون_مشیری

بگذار، که بر شاخه این صبح دلاویز
بنشینم و از عشق سرودی بسرایم
آنگاه، به صد شوق، چو مرغان سبکبال،
پر گیرم ازین بام و به سوی تو بیایم
خورشید از آن دور، از آن قله پر برف
آغوش کند باز،همه مهر،همه ناز
سیمرغ طلایی پرو بالی ست که چون من
از لانه برون آمده، دارد سر پرواز
پرواز به آنجا که نشاط است و امیدست
پرواز به آنجا که سرود است و سرورست.
آنجا که، سراپای تو، در روشنی صبح
رویای شرابی ست که در جام بلور است
آنجا که سحر، گونه گلگون تو در خواب
از بوسه خورشید، چو برگ گل ناز است،
آنجا که من از روزن هر اختر شبگرد،
چشمم به تماشا و تمنای تو باز است!
من نیز چو خورشید، دلم زنده به عشق است
راه دل خود را، نتوانم که نپویم
هر صبح، در آیینه جادویی خورشید
چون می نگرم، او همه من، من همه اویم!
او، روشنی و گرمی بازار وجود است
در سینه من نیز، دلی گرم تر از اوست
او یک سرآسوده به بالین ننهادست
من نیز به سر می دوم اندر طلب دوست
ما هردو، در این صبح طربناک بهاری
از خلوت و خاموشی شب، پا به فراریم
ما هر دو، در آغوش پر از مهر طبیعت
با دیده جان، محو تماشای بهاریم
ما، آتش افتاده به نیزار ملالیم،
ما عاشق نوریم و سروریم و صفاییم،
بگذار که سرمست و غزل خوان من و خورشید:
بالی بگشاییم و به سوی تو بیاییم.

فریدون مشیری

روزگاری

یک تبسم، یک نگاه

خوش تر از

گرمای صد آغوش بود

#فریدون_مشیری

تو نیستی که ببینی
چگونه با دیوار
به مهربانی یک دوست، از تو می گویم
تو نیستی که ببینی، چگونه از دیوار
جواب می شنوم

تو نیستی که ببینی ، چگونه، دور از تو
به روی هرچه در این خانه ست
غبار سربی اندوه بال گسترده است
تو نیستی که ببینی دل رمیده من!
بجز تو، یاد همه چیز! را رها کرده است

" فریدون مشیری "