شعر و شیدایی

                        

خوشم آ نروز که از عشق تو دیوانه شوم
به سرباده روم مست به میخانه شوم

به هوای سرو کوی تو رود جان زتنم
همه تن جان دهم و وز پی جانانه شوم

به تمنای وصالت رخم از خون شویم
ز سبوی رخ زیبای تو مستانه شوم

در پی ات روز و شبم مست و خرابت باشم
از. خودم بيخبر و از همه بیگانه شوم

با خمار می عشقت شرری افروزم
وز شرار تو بسوزم پر و پروانه شوم

سرخوش از ساغرجانبخش شرابت گردم
از دو چشم می نابت پر پیمانه شوم

عاشق و مست شدن از می ناب تو خوش است
ساقیا تاز سر عشق تو دیوانه شو

چقدر دلم زمستان پر از
برف‌های یخی می خواهد
زمستان سرد
من و کلاه و کاپشن و بوت
من و خیابان و پیاده روی های دیوانه
من و تو و دستهایت
من و تو و خوردن لبوهای داغ و قرمز و آتشین
تو و لبهای من
من و بوسه های تو
زمستان و من و
دستان سرد
زمستان و تو
و جیب گرم
زمستان و برف و من
زمستان و تو کت مردانه ات روی شانه هایم
زمستان و هوای من را داشتن
زمستان و عزیزم گفتن های تو
مواظب باش میان این آغوش سفید
سر نخوری

یک جام با تو خوردن ، یک عمر می پرستی
یک روز با تو بودن ، یک روزگار مستی

در بندگی عشقت ، از دست رفت کارم
‌ای خواجه ی زبر دست ، رحمی به زیر دستی

بر باد می توان داد ، خاک وجود ما را
تا کار ما به کویت ، بالا رود ز پستی

با مدعی ز مینا ، می در قدح نکردی
تا خون من نخوردی ، تا جان من نخستی

گفتی دهم شرابت ، از شیشه ی محبت
پیمانه‌ام ندادی ، پیمان من شکستی

با صد هزار نیرو ، دیدی فروغی آخر
از دست او نرستی ، وز بند او نجستی

فروغی_بسطامی

و یک دقیقه
نه
ثانیه ای سکوت
برای جبرانِ مافاتِ دلم

ثانیه ای سکوت
برای شنیدن دردهای این زمین!!
که پر است از غم و اندوه ما آدمها

ثانیه ای سکوت
و نگریستن به پروانه ای
که پرواز میکند تا انتهای آفتاب
انجا که جز عشق و دوستی چیزی نیست

ثانیه ای سکوت
به پاس دوستی هایمان
و دوستهایی که دوستمان دارند
ولی ما غافلیم از انها
و از خويش

ﺩﻭﺳﺘﺖ ﺩﺍﺭﻡ ﻭﻟﯽ ﺍﻏﻠﺐ ﺭﻋﺎﯾﺖ ﻣﯿﮑﻨﻢ
ﮔﺮ ﺣﻀﻮﺭﺕ ﻧﯿﺴﺖ ﺑﺎ ﯾﺎﺩﺕ ﻗﻨﺎﻋﺖ ﻣﯿﮑﻨﻢ

ﺗﺎ ﺭﻗﯿﺒﺎﻥ ﺳﻨﮓ ﺣﺴﺮﺕ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺩﻟﻬﺎﺷﺎﻥ ﺯﻧﻨﺪ
ﺭﻭﺯ ﻭ ﺷﺐ ﺑﺎ ﻋﺸﻖ ﺗﻮ ﺟﺎﻧﺎﻧﻪ ﺑﯿﻌﺖ ﻣﯿﮑﻨﻢ

ﮔﺮ ﻓﺮﺍﻕ ﺍﻓﺘﺪ ﺩﻣﯽ ﻣﺎﺭﺍ ﺑﻪ ﺟﺒﺮ ﺭﻭﺯﮔﺎﺭ
ﺑﺎﺯ ﻫﻢ ﺑﺎ ﭘﺎﯼ ﺩﻝ ﺳﻮﯼ ﺗﻮ ﺭﺟﻌﺖ ﻣﯿﮑﻨﻢ

ﻭﻗﺖ ﺑﻮﺩﻥ ﺑﺎ ﺗﻮ ﺍﯼ ﺁﺭﺍﻡ ﺟﺎﻥِ ﺧﺴﺘﻪ ﺍﻡ
ﻣﻦ ﭼﻪ ﺑﯽ ﭘﺮﻭﺍ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺭﻭ ﺑﻪ ﺳﺎﻋﺖ ﻣﯿﮑﻨﻢ

ﻋﻄﺮ ﻧﺎﻣﺖ ﭼﻮﻥ ﮐﻪ ﭘﯿﭽﺪ ﺩﺭ ﺣﯿﺎﻁ ﺫﻫﻦ ﻣﻦ
ﺩﺭ ﺧﯿﺎﻟﻢ ﮔﺎﻫﮕﺎﻫﯽ ﺑﺎ ﺗﻮ ﺻﺤﺒﺖ ﻣﯿﮑﻨﻢ

ﺩﺭ ﺿﯿﺎﻓﺘﻬﺎﯼ ﺷﺒﻬﺎﯼ ﭘﺮ ﺍﺯ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ ﺍﻡ
ﻣﺎﻩ ﻭ ﻣﻬﺮ ﻭ ﺍﺧﺘﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺗﻮ ﺩﻋﻮﺕ ﻣﯿﮑﻨﻢ

گفته بودند که از دل برود یار چو از دیده برفت
سالها هست که از دیده‌ی من رفتی لیک
دلم از مهر تو آکنده هنوز
دفتر عمر مرا
دست ایام ورقها زده است
زیر بار غم عشق
قامتم خم شد و پشتم بشکست
در خیالم اما
همچنان روز نخست
تویی آن قامت بالنده هنوز
در قمار غم عشق
دل من بردی و با دست تهی
منم آن عاشق بازنده هنوز
آتش عشق پس از مرگ نگردد خاموش
گر که گورم بشکافند عیان می‌بینند
زیر خاکستر جسمم باقیست
آتشی سرکش و سوزنده هنوز

ای دل اگر عاشقی در پی دلدار باش
بر در دل روز و شب منتظر یار باش
دلبر تو دایما بر در دل حاضر است
رو در دل برگشای حاضر و بیدار باش
دیدهٔ جان روی او تا بنبیند عیان
در طلب روی او روی به دیوار باش
ناحیت دل گرفت لشگر غوغای نفس
پس تو اگر عاشقی عاشق هشیار باش
نیست کس آگه که یار کی بنماید جمال
لیک تو باری به نقد ساختهٔ کار باش
در ره او هرچه هست تا دل و جان نفقه کن
تو به یکی زنده‌ای از همه بیزار باش
گر دل و جان تو را در بقا آرزوست
دم مزن و در فنا همدم عطار باش

شیخ فریدالدین عطار نیشابوری

دوش گشتم من به دنبال سه حرف
"عین" و "شین" و "قاف" با معنای ژرف

حرف اول از "علاقه" شد پدید
تا که رد شد سوژه از میدان دید

این علاقه حاصل یک دید بود
اولش با اندکی تردید بود!

"شین"، چونکه این علاقه سست دید،
فتنه ها انگیخت تا آن شد "شدید"

"قاف"، دل دل مینمودی در نهان
تا که گردد هوش، مهجور از میان

"قلبی" آمد، هوش را تسخیر کرد
هرچه صرفش بود، آن تفسیر کرد

زین میان ناخواسته برقی جهید
"عشق" بین این سه حرف آمد پدید!

شبها به دور شدن از تو

فکر می کنم

به اینکه درآورم از تنم

بوی پیراهنت را

و بیرون بزنم از دنیا


#مهسامظهری

ﻧﺎزﯾﺴﺖ ﺗﻮ را در ﺳﺮ ! ﮐﻤﺘﺮ ﻧﮑﻨﯽ .. داﻧﻢ

دردیﺳﺖ ﻣﺮا در دل ﺑﺎورﻧﮑﻨﯽ داﻧﻢ

ﺧﯿﺮهﭼﻪ ﺳﺮ اﻧﺪازم ! ﺑﺮ ﺧﺎک ﺳﺮﮐﻮﯾﺖ

ﮔﺮﺑﻮﺳﻪ زﻧﻢ ﭘﺎﯾﺖ ﺳﺮ ﺑﺮﻧﮑﻨﯽ داﻧﻢ

#خاقانی

ساده که باشی زود حل می شوی

می روند سراغ مسئله ی بعدی

زیادی خوب بودن خوب نیست
زیادی که خوب باشی دیده نمیشوی
میشوی مثل شیشه ای تمیز
کسی شیشه ی تمیز را نمیبیند
همه به جای شیشه ، منظره ی بیرون را میبینند
ولی وقتی شیشه کمی بخار بگیرد
وقتی کمی منظره ی بیرون را بد نشان دهد
همه آنرا میبینند
همه سعی میکنند تمیزش کنند
زیادی خوب بودن خوب نیست
زیادی که خوب باشی شکننده تر میشوی
با هر قدرناشناسی دلت ترک بر میدارد
میشکند
تکه های شکسته را در دستانت میگیری
نگاه میکنی به نتیجه ی زیادی خوب بودنت
زیادی خوب بودن خوب نیست
زیادی که خوب باشی به زیادی خوب بودنت عادت میکنند
آنوقت کافیست کمی بد شوی
همه گمان میکنند زیادی بدی .....

من از عشق نوشتم، تو مرا زمزمه كردى
من از بوسه نوشتم، تو مرا وسوسه كردى

من از مهر شب و وصل و خيال تو نوشتم
شنيدى و تو خنديدى و رفتى و مرا مضحكه كردى..
 ️

سلامم می کنی
من ، عاشق و مبهوت
برای آن همه حرفی
که مانده توی این سینه
پی یک پاسخ دلچسب می گردم
برای دوستت دارم
برای بی تو تنهایم
برای حرف از فردا
برای آن همه رویا
برای گفتن این آتشین عشقی
که کرد این دختر بیچاره را لیلا
تو اما بی خیال از من
میان دلهره گم می شوی ، ناگه
شبیه یک شب ابری
شبیه خواب می مانی
نه می باری ، نه نمی مانی
و من هر روز می گویم:
سلامم کرد آیا؟
یا شنید آیا صدایم را؟
و تو دیگر نمی آیی
برای پاسخ, این از خود بیخود
کمی انصاف گر داری
بیا وانیل عطرت را
ببر با خود
تمام کوچه با بوی تنت
مست است...

#لیلا_خراسانی_فر

عشق را آموختم از بلبلی
چون بدیدم رسم عشقش با گلی

پر گشود و دور گل میگشت ناز
نغمه میزد، نغمه های دلنواز

خار گل چندی به پایش زد خراش
دم فرو بست و نکرد این نکته فاش

چون نسیم عشق بر گل می وزید
آشیانی در کنارش برگزید

غرق شد در عشق بازی باگلش
گل شد او را صاحب جان و دلش

اندکی از راز دل با گل بگفت
تا که شب شد در کنار گل بخفت

صبح دم گشت و ز خواب خوش پرید
لیکن از عشقش نشانی را ندید

دست بی رحمی گلش را چید و برد
چشم خود بست و از این دلغصه مرد..

قُمارِ عِشق شیرین اَست و مَن، هَرگِز نمیبازَم ...
"تو" از آسِ دِلَت مَغرور و مَن، دِلخوش به سَربازم ..

چه حُکم اَست اینکه میدانی، که حُکماً دَستِ مَن خالیست ...
دِل و دَستَم که میلَرزَد ، خودَم را پاک میبازَم ...

وَرَق بَرگشته اَست اِمروز و "تو" حاکِم، مَنَم مَحکوم ...
چه بایَد کرد با این بَخت؟ میسوزَم و میسازَم ..

"تو" بازی میکُنی اَز رو وَ مَن، آنقَدر گيجم که ...
نِمیدانَم کُدامین بَرگ را ، بايَد بیَندازَم ...

اَگر حاكِم تویی اِی "عِشق" ، مَن تَسلیمِ تَسلیمَمْ ...
هَمه اَز بُرد مَغرورند و مَن، بَر باخت مینازَم ...

دلبرا خرم از آنم ، به تو دل بستم من
عشوه هر چند کنی ،طالب ان هستم من

این گل بوسه ، که از باغ لبت برچیدم
بین ، زشهد و شکر بوسه تو، مستم من

دلم گرفته از اين لحظه هاي تكراري
از اين صداقت ظاهر نماي تكراري

گذشت عمر و خدا را نشد كه بشناسم
ز بس كه پر شده ام از خداي تكراري

دلي كه از تو شكسته ، از عشق خالي شد
درست مثل مني " آشناي " تكراري

اگر چه شاعر و مستم ولي نمي خوانم
زبور چشم تو را با صداي تكراري

سفر خلاصه من بود و عشق پايانم
خراب و خسته ام از جاده هاي تكراري

اگر چه راه نگاه تو آبله خيز است
دلم گرفته از اين رد پاي تكراري

دلم گرفته زتو وا نمي شود ديگر
نمي شود كه بيايي خداي تكراري ؟؟؟

ليلا_قهرمانی

گل که باشی ؛ باغبانها دست چینت میکنند
سنگ باشی میتراشند و نگینت میکنند ...

هرگز از این پیله تنهایی ات غمگین نباش ؛
روزگاری میرسد ؛ فرش زمینت میکنند !!!

چوب خشکی در بیابان باش ؛ اما مرد باش
چوب نامردی اگر در آستینت میکنند ...

ای درخت پیر ؛ بر این شاخه ها دل خوش نکن
چون که با دست تبر ؛ مطبخ نشینت میکنند

نیشخند دوستان از زخم دشمن بدتر است
آشنایان بیشتر اندوهگینت میکنند ..

بی عشق، جهان هیچ تماشا-شدنی نیست
عشق آن تب تندی ست که حاشا-شدنی نیست

هر کار کنم تا بشود جا به دل او
بینم که در آن خاطر من جا-شدنی نیست

نومید نشو نیست دلی ک آن چو بخواهد
از لوث کدورات مصفا-شدنی نیست

چون عشق بیاید بشوی واله و شیدا
بی عشق دلی واله و شیدا-شدنی نیست

در لمس حضور تو دل ام زنده و شاد است
دانی که دل من ز تو تنها-شدنی نیست

یک لحظه به دنیای بدون تو چو بینم
بسیار کریه است! نه! زیبا-شدنی نیست

هر چند سخن اوج بگیرد چو نباشی
ک آن را به زبان آری؛ شیوا-شدنی نیست