شعر و شیدایی

                        

شورای نگهبان دلت تاب ندارد
تا رد نکند قلب مرا خواب ندارد

فرموده که بیچاره دلم ملتزمت نیست
قلبی که بجز قلب تو ارباب ندارد

اعلام شده عشق من احراز نگردید
احراز نمودن مگر آداب ندارد؟

رسوای جهانم تو مگر سرچ نکردی
اینجا کسی انگار که لب تاب ندارد

هر بار تو نه گفتی و من آه کشیدم
بنگر به دو چشمم که دگر آب ندارد

هر بار تو در عشوه ای و ناز و کرشمه
من عاشق چشم تو که مهتاب ندارد

ﻋﻘﻞ ، ﺩﺭﺱ ﺣﺬﺭ ﺍﺯ ﻋﺸﻖ ، ﺑﻪ ﺩﻝ ﻫﺎ ﻣﯽ ﺩﺍﺩ

ﺯﯾﺮ ﻟﺐ ﮔﻔﺖ ﺩﻟﻢ :
ﺧﺴﺘﻪ ﻧﺒﺎﺷﯿﺪ ﺍﺳﺘﺎﺩ !!!

مهربانی را من از چشمان تو آموختم

تا نگاهم می کنی دنیا به چشمم دیدنی است

زمستان بود و بی تابی ، دلم جایی فدایی شد

نفس در سینه خشکش زد،دلم با "تو هوایی" شد

به گمانم نگهم دل به کسی بست که نیست
و دلم غرق تمنای کسی هست که نیست

همه شهر به دلدادگی ام می خندند
که فلانی شده از چشم کسی مست، که نیست

«تو به من گفتی ازین عشق حذر کن» ... آری
و تو گفتی که ره عشق تو سخت ست، که نیست

مدتی هست به دلسوزی خود مشغولم
که دلم بند نفس های کسی هست که نیست ...

با توام...ای شور...
ای دلشوره‌ ی شیرین
با توام...ای شادیِ غمگین‌!

هر چه هستی باش
اما کاش…
نه!
جز اینم آرزویی نیست
هر چه هستی باش...اما باش!

#قيصر_امين_پور

ابر شدم ، صدا شدی
شاه شدم ، گدا شدی
شعر شدم ، قلم شدی
عشق شدم ، تو غم شدی
لیلای من دریای من
آسوده در رویای من
این لحظه در هوای تو
گمشده درصدای تو

من عاشقم ، مجنونِ تو
گمگشته در بارونِ تو
مجنونِ لیلی بی خبر
در کوچه‌هایت در به در
مست و پریشون و خراب
هر آرزو ، نقش بر آب
شاید که روزی عاقبت

آروم بگیرد در دلت کنار
هر ستاره ای نشسته ابر پاره ای
من از تبار سادگی
بی خبر از دلدادگی...عاشقم
ماه شدم ،‌ ابر شدی
*اشک شدم؛ صبر شدی

برف شدم ، آب شدی
قصه شدم ، خواب شدی
لیلای من دریای من
آسوده در رویای من
این لحظه در هوای تو

به گوشم مژده‌ای آمد که امشب یار می‌آید
به بالین سرم آن سرو خوشرفتار می‌آید

کبوتر وار، دل پر می‌زند در مجمر حسنش
چنان تسکین دلم کان آتشین رخسار می‌آید

همی در انتظارم، کی شود یارم ز در، داخل
به مهمانی برم با حشمت بسیار می‌آید

فضای این جهان از عطر گل پر گشته و گویا
نگار من همی با زلف عنبر بار می‌آید

مشو غمگین صبوحی گر دلت رفته است از دستت
چرا؟ گر می‌رود دل از کفت دلدار می‌آید.

چالِ گونه کنده ای اينجا و آنجاى لبت ...


لا مروت! من خودم لنگم، دگر دامت چه بود؟!

ستاره دیده فروبست و آرمید بیا
شراب نور به رگ‌های شب دوید بیا

ز بس به دامن شب اشک انتظارم ریخت
گلِ سپیده شكفت و سحر دمید بیا

شهاب یاد تو در آسمان خاطر من
پیاپی از همه سو خطّ زر کشید بیا

ز بس نشستم و با شب حدیث غم گفتم
ز غصّه رنگ من و رنگ شب پرید بیا

به وقت مرگم اگر تازه می‌کنی دیدار
بهوش باش كه هنگام آن رسید بیا

به گام‌های كسان می‌برم گمان كه توئی
دلم ز سینه برون شد ز بس تپید بیا

نیامدی كه فلك خوشه خوشه پروین داشت
كنون كه دست سحر دانه‌دانه چید بیا

امید خاطر سیمین دل شکسته توئی
مرا مخواه از این بیش ناامید , بیا !

عشوه‌هایت مست مستم می‌کند
خنده‌هایت بت‌پرستم می‌کند

حرف‌هایت بوی باران می‌دهد
آرزوهای مرا جان می‌دهد

چشم‌هایت جام لبریز از شراب
می‌برد از دل قرار و صبر و تاب

برق چشمت شعله فانوس عشق
آه تو طوفان اقیانوس عشق

با تو هر شب غرق رویا می‌شوم
همچو قطره محو دریا می‌شوم

در نگاهت حرف‌های صد کتاب
شوق وصلت می‌برد از دیده خواب

نشانی قلبت را هرگز از یاد نبرده ام
فرسنگها هم دور باشی
هوایت که به سرم بزند
می نشانمت...
کنار رویا هایم
دستهای دلواپسی ام را
قفل میکنم به بودنت...
تو...
همان جان منی...
که گاهی می رسی به لبهایم....

اهل دل ، دل مینوازد ، دل شکستن کار نیست
هرکه باشد بی محبت واقف اسرار نیست

عاشقی هستم که منت میکشم بر وصل یار
منت دلبر کشیدن عاشقان را عار نیست

در گلستان گرد گل بسیار گردیدم ، ولی
از هزاران گل یکی حتی مثال یار نیست

آنقدر نالیدم آخر باغبانی دید و گفت
رو تو غمخواری بجوی این غم که بی غمخوار نیست

گفتم آخر من گلی گم کرده ام در این دیار
گفت پیدا کردنش آسان بود ، دشوار نیست

از گلستان دل بریدم راهی صحرا شدم
دیدم آنجا جلوه ای از پرتو دلدار نیست

از پس پرده صدایی ناگهان آمد به گوش
گفت اسیرت کردم اما نیتم آزار نیست

باز باران میزند چنگی به قلب خسته ام
از تمام دلخوشی ها سیر ، بس دل بسته ام

باز باران چادر ابری خود را جمع کرد
قطره های دلخوشی را در دل من پهن کرد

باز میخواند چکاوک نغمه های شاد را
میزند بر طاق قلبم یاد تو ...شمشاد را

باز از تصمیم تکراری درونم خاکی است
کاش میدانستی جسمم از نبودت شاکی است

باز باران لمس کردم بی حضورت دست را
کاش میدیدی به راهت عاشق بدمست را

باز باران با ترانه بهر من امداد کن
با نوای بارش نمناک دل را یاد کن...🍂

#محمد_مرادی

ﻗـــﻬـــﺮﻫﺎ ﺑـــﻬـــﺎﻧــــﻪ ﺍﺳــــﺖ !!! ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﺩﻭﺳﺘﺖ ﺩﺍﺭﺩ ...
ﺑﺮﺍﯼ ﻣﺎﻧﺪﻥ ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﻧﻘﻄﻪ ﯼ ﺳﻴﺎﻩ ﺷﺐ ﺣﺘﯽ ﺍﮔﺮ ﯾﮏ
ﻧﻘﻄﻪ ﯼ ﺳﭙﯿﺪ ﺑﯿﺎﺑﺪ
ﺩﻟﯿﻠﺶ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ ﺑﺮﺍﯼ ﻣﺎﻧﺪﻥ !!! ﻭ ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﺮﻭﺩ ...
ﺩﺭ ﺳﭙﻴﺪﯼ ﺭﻭﺯ ﺣﺘﯽ ﺍﮔﺮ ﻧﻘﻄﻪ ﺍﯼ ﺳﻴﺎﻩ ﺭﺍ ﻫﻢ ﻧﻴﺎﺑﺪ
ﺑﺎ ﺍﻧﮕﺸﺘﺶ ﺑﻪ ﮔﻮﺷﻪ ﺍﯼ ﺍﺷﺎﺭﻩ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﻧﮕﺎﺭ ﻧﻘﻄﻪ ﺍﯼ
ﺳﻴﺎﻩ ﻳﺎﻓﺘﻪ !!!
ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﺭﻓﺘﻨﯽ ﺍﺳﺖ ﺑــــﮕــــﺬﺍﺭ ﺑـــﺮﻭﺩ

صبح است و صبوح است بر این بام برآییم
از ثور گریزیم و به برج قمر آییم

پیکار نجوییم و ز اغیار نگوییم
هنگام وصال است بدان خوش صور آییم

روی تو گلستان و لب تو شکرستان
در سایه این هر دو همه گلشکر آییم

خورشید رخ خوب تو چون تیغ کشیده‌ست
شاید که به پیش تو چو مه شب سپر آییم....

مولانا 

دل رفت ؛ ولی بار دگر در به در آمد!!
عاشق نشدی ؛ قصه ما هم به سر آمد..

دیدار تو غم بود و نبودت ؛ غم دیگر!!
این درد نرفتست که درد دگر آمد....

خودکار به لب برده ای از عمق تفکر
خودکار به لب رفت ولی نیشکر آمد!!

با چشم ترم هر غزلم را به تو دادم....
هر بیت ترم در نظرت بی اثر آمد!!

صد میوه نوبر به تو بخشیدم و امروز
جای ثمرم بر کمرم ؛ این تبر آمد!!

با دیدن رخساره یکتا ی تو دل رفت
دل رفت ولی بار دگر ؛ در به در آمد!!

چه بی بهانه آمدی به خلوت شبانه ام
برایم آرزو شدی بهار عاشقانه ام

نسیم کوچه دلم گرفته رنگ وبوی تو
تجسم ترانه ایی به ذوق شاعرانه ام

توآمدی رقم زدی به سر نوشت من بیا
بیا نرو مسافرم.تکیه بده به شانه ام

نباشه رنگ وبوی تو.تهی تر از تهی منم
نمادی از نجابتی وذکر عارفانه ام

به سوی تو نماز من تو دیده ایی نیاز من
بتی شدی برای من به عصر جاهلانه ام

پرستمت به جان ودل به قیمت شکستنم
جواهری به قلب من وگوهر خزانه ام

نفس!نفس بریده ام که هم نفس ندیده ام
دوباره زنده میشوم به سوی تو روانه ام.

سرمست شد نگارم بنگر به نرگسانش
مستانه شد حدیثش پیچیده شد زبانش

گه می‌فتد از این سو گه می‌فتد از آن سو
آن کس که مست گردد خود این بود نشانش

چشمش بلای مستان ما را از او مترسان
من مستم و نترسم از چوب شحنگانش

اندیشه‌ای که آید در دل ز یار گوید
جان بر سرش فشانم پر زر کنم دهانش

آن روی گلستانش وان بلبل بیانش
وان شیوه‌هاش یا رب تا با کیست آنش

این صورتش بهانه‌ست او نور آسمان ست
بگذر ز نقش و صورت جانش خوش ست جانش

دی را بهار بخشد شب را نهار بخشد
پس این جهان مرده زنده‌ست از آن جهانش
مولانا