شعر و شیدایی

                        

نگارم رفتنت دیوانه ام کرد...
هوای دیدنت پروانه ام کرد...

شدم آواره تا یابم نشانت...
هوای هجر تو بی خانه ام کرد...

دلم می از نگاهت نوش می کرد...
فراقت راهی میخانه ام کرد...

نگشتم مست هرگز از شرابی...
می چشمان تو مستانه ام کرد...

رفیقم عشق بود و خاطراتت...
جدایی همدم پیمانه ام کرد...

دلم آباد بود از وصلت ای یار...
ولی هجران تو ویرانه ام کرد...

محکوم به شعر و بی خیالی باشی
یک جمله ی تا ابد سوالی باشی

با قهر بگویی که: «ببین! من رفتم»
اما نروی، همین حوالی باشی

نا ممکنیِ رفتنِ او را بچشی
دنبال دلیل احتمالی باشی

سی سال، تمامِ باورت پر نشود
سی سالِ تمام، جای خالی باشی

با این همه شعر، پیش او در گیرِ
بیماریِ لا علاج لالی باشی...

او عشقم و عمرم و عزیزم باشد
آن وقت خودت... جنابِ عالی باشی

وابسته ی دختری کویری بشوی
سخت است اگر خودت شمالی باشی!

#محسن_انشایی

كسی
باور نمی كند
لبخندش می توانست
پلی باشد
كه جمعه را
به همه‌ ی
روزهای هفته
پیوند بزند...

روزی میرسد که دلت برای هیچ کس

به اندازه ی من تنگ نخواهد شد

برای نگاه کردنم

خندیدنم

اذیت کردنم

برای تمام لحظاتی که در کنارم داشتی

روزی خواهد رسید در حسرت تکرار دوباره ی من خواهی بود

می دانم روزی که نباشم

“هیچ کس تکرار من نخواهد شد”

در"نقاشی هایم"تنهاییم راپنهان می کنم...

در"نوشته هایم"درددلم را...

در"دلم"دلتنگی ام را...

در"سکوتم"حرف های نگفته ام را...

در"لبخندم"غصه هایم را...

"دل"من.........

                چه خردساااااال است...!!!

ساده می نگرد..!!

     ساده می خندد..!!

          ساده می پوشد..!!

                ساده می گرید..!!

"دل"من.........

ازتباردیوارهای کاهگلی است...!!!

ساده می افتد..!!

     ساده می شکند..!!

             ساده می میرد..!!

                     *""خیلی ساده""*

من خنده زنم بر دل ، دل خنده زند بر من
اینجاست که میخندد دیوانه به دیوانه

من خنده زنم بر غم ، غم خنده کند بر من
اینجاست که میخندد بیگانه به دیوانه

من خنده کنم بر عقل او خنده کند بر من
اینجاست که میخندد ویرانه به دیوانه

من خنده کنم بر تو ، تو خنده کنی بر من
اینجاست که میخندیم هر دو چو دو دیوانه

من خنده کنم بر او ، او خنده کند بر من
دیگر به چه میخندم دل رفت از این خانه...!!!

در بیان حرف دل،چشم از زبان گویاتراست
عشق را هر قدر پنهان ميكني پيداتر است

این چه رازی بود در عالم که از ابراز آن
سینه ي صحراست سوزان،ديده ي درياتر است؟

از مرام کشتگان راه حق آموختم
زندگی زیباست،اما مرگ از آن زیباتر است

هیچ کس چشمی ندارد دیدن خورشید را
هر کسی که خلق را دلسوزتر تنهاتر است

وسعت دریادلان با هم به یک اندازه نیست
گاه دریایی ز دریای دگر دریاتر است

تا بترسی از زمین خوردن،نخواهی پر کشید
زود پر وامی کند،مرغی که بی پرواتر است

تا از این یک می رهم،درگیر آن یک می شوم
چشم و زلف تو یکی از دیگری گیراتر است

در بیان عشق و شور و شوق شیدایی خوش است
شعر در هرشیوه ای،اما غزل شیواتر است

ناز کن ناز که باز از همه کس نازتری...
دلبری عشوه گری شوخی و طنازتری...

راز زیبایی خلقت همه در جلوۀ توست...
ناز کن ناز که هم رازی وهم نازتری...

باز کن چهره که از شرم عرق ریزد گل...
ای که زیباتر و رعناتر و ممتازتری...

بیت ابروی تو سربیت کدامین غزل است...
تو بگو کزهمه کس قافیه پردازتری...

شهر زیبای تو صد طعنه زند بر شیراز...
تو خود از «حافظ» شیراز غزل سازتری...

بال پرواز تداعی شود از نغمۀ تو...
تو زهر بلبلی خوش نغمه خوش آوازتری...

بگو ای چشم چه گفتت مگر آن لحظه تورا...
هر چه پاک ات بکنم بازتری بازتری....


گفته بودم شادمانم؟ بشنو و باور مکن
گاه میلغزد زبانم، بشنو و باور مکن!

گفتی آیا در توانت هست از من بگذری؟
گفتم آری میتوانم... بشنو و باور مکن!

عشق اگر افسانه میسازد که در زندان دل
چند روزی میهمانم، بشنو و باور مکن!

در جواب نامه فرهاد اگر شیرین نوشت:
"با همه نامهربانم" بشنو و باور مکن!

گاه اگر در پاسخ احوال پرسی های تو
گفته بودم شادمانم، بشنو و باور مکن!

نکند فاش شود راز میان منو تو
فاصله حکم دهد باز میان من و تو

نکند کوچه بفهمد که دل تنگ همیم
راه باطل بکشد باز میان من و تو

نکند وعده دیدار به تاخیر افتد
لج کند ساعت دیوار میان من و تو

نکند خانه ی آباد........ شود ویرانه
جغد شومی دهد اواز میان من و تو

نکند پاک شود خاطرم از خاطر تو
مهر باطل بخورد عشق میان من وتو

نکند هردو فراموش کنیم وقت قرار
جاده هم چشم براه مانده میان من وتو

نازنین درد فراقت چه بگویم کم نیست
حسرتم مات نشسته ست میان من و تو

نکند سنگ صبور دل ز صبوری بکند
بپرد کفتر مهر باز
بام من و تو

من
همان جعبه ی مدادرنگی رادارم

بارهم
موهایت سیاه می شود
چشمانت قهوه ای
گونه هایت سرخ
سرت راباببر
اسمان ابیست
ابرها بیرنگ
خورشیدکه خواست طلوع کند
زرد
میشود
ومن
کوچه ای رانقاشی میکنم
که ازان ردمی شوی
باطرح شال گردنی
که عطرمرامیدهد
با
درختانی سپید
ازشوق زمستان
فقط کوچه یخ بسته ازسرما
مبادا
لیز بخوری
میترسم
تانرسیده به درب
خانه ای
زرشکی
من بدوم
تورادراغوش بگیرم
وباز
هوس برف بازی بزند
به سرت
من که دست کش هایی که برایم خریده ای رادرخانه جاگذاشته ام
بازمحو خنده های بلند توام
که داری
شیطنت میکنی
ومرابه بازی گرفته ای
دراغوشم

#عرفان یزدانی

صبر کن عاطفه دلگیر شود بعدبرو
یاکمی از تو دلم سیر شود بعد برو
صبرکن طفلک نوخواسته ی عاشقیم
زندگانی کند و پیرشود بعد برو
تازه از راه رسیدی به سفر فکرنکن
باش تا وقت سفر دیر شود بعدبرو
تو اگر کوچ کنی بغض خدا می شکند
صبر کن گریه به زنجیر شود بعد برو
تازه عاشق شده ام من به دلم رحمی کن
باش تا عشق زمین گیر شود بعد برو

به فکرت بودم‌ و دیدم نمازم را قضا کردم

تو باشی و نباشد کافری سخت است،میفهمی؟

بسیجی هستم و باید صدایت من زنم «خواهر»

تو را دیدن به چشم خواهری سخت است،میفهمی؟

در گلستان خيالم جستجویت ميكنم

نرگس عشق منی هر لحظه بويت ميكنم

من تمام غصه ها را در دلم جا داده ام

ناز دنيا را فدای تار مويت ميكنم‍

آواز قو ：

كمتر كساني ميدونن آواز قو يعني چي ....!!؟؟؟
قو تنها پرنده اي كه يك بار عاشق ميشه ...
و براي هميشه پاي عشقش ميشينه
و تو تمام زندگي هر كاري براي راحتي عشقش انجام ميده
قو تنها پرنده اي كه زمان مرگشو ميدونه كي هست چه زماني ميميره
قو يك هفته مانده به مرگش ميره جايي كه براي اولين بار عشقش يعني جفتشو ديده و عاشقش شده ،اونجا ميمونه تا زمان مرگش فرا برسه
و يك روز مانده به مرگش يه آوازي براي عشقش از خود سر ميده ميخونه كه بهترين زيباترين آواز ميان پرندگان ست
و بعد سرش را روي بال هاش ميزاره و ميميره ،،،،،!!!!

بياييم عاشق بودن و عشق ورزيدن را از زيباترين پرنده عشق بياموزيم .

ای بازی زیبای لبت ... بسته زبان را

زیبایی تو کرده فنا ... فنّ بیان را

کافی است به مسجد بروی تا که مشایخ

با شوق تو ... از نیمه بگویند اذان را

روزگاریست زلیخا فراوان شده است
هر ز چاه آمده ای یوسف کنعان شده است

عشق هم در پس پستوست بقول سهراب
پشت دریا دگر آن شهر بیابان شده است

"بغض" و "اشک" و "مشق" مرگ" و "درد" عشق"

این هجا های کشیده میکشد اخر مرا

بخواب آرام ای عشقم که من بیدار بیدارم
فراقت تا سحر هر دم کند بیمار بیمارم

بخواب "آرامِ جانِ من" کنارت بودم و هستم
بخواب آرام من امشب چو هر شب سخت هوشیارم

تمام هستی ام خوابی، برایت شعر می گویم
بخواب آرام تا فردا که من مشتاق د ی د ا ر م ...