شعر و شیدایی

                        

مانند فروریختن برف به الوند
آرام نشستی به دلم..ساده ی دلبند.!!!

فهمیدم از آن خلقت دردانه ی آدم
طرحی ز نگاهت شده سرمشق خداوند

فهمیدم و دلبسته شدم باز به چشمت
آرام چو دلبستگی مادر و فرزند

دلبسته شدم..بند به بندم تب و گرما
رقصیدم و افتاد به جانم شرری چند

هر صبح غبار غمت آید به سراغم
خاموشم و پردرد..همانند دماوند..

دیدند پریشانی من...مردم شهرم
دستم نگرفتند و کنارم ننشستند

پرسیدم از احوال بدم پیش طبیبان
نبضم نگرفتند و به من هیچ نگفتند

"گفتند خلایق که تویی یوسف ثانی"
مانند تو را خلق نکرده است خداوند

شب ها زغم دوری ات از درد بنالم
عشقم شده این درد که دردیست خوشایند

نگاه بی رمقت حال مبهمی دارد
خدا نکرده نبینم دلت غمی دارد

نشسته قطره ی اشکی به روی گونه ی تو
شبیه غنچه ی زردی که شبنمی دارد

بگیر دست مرا تا که حس کنی این مرد
به اشتیاق تو در خود جهنّمی دارد

تو آن جزیره ی بکری همان جزیره ی گنج
که فکر فتح دلت را هر آدمی دارد

خوشا به حال کسی که دو روز دنیا را
خوشست و مثل تو همراه و همدمی دارد

تو در کنار خودت نیستی، نمیدانی
که در کنار تو بودن چه عالمی دارد

کارم شده از زلف تو الهام بگیرم
کم مانده که من شاعر شب نام بگیرم

دیدم سر بازار شبی چشم و لبت را
ترغیب شدم پسته و بادام بگیرم

گنجشک شدم آنطرف پنجره ی تو
تا موقع رقصیدنت آرام بگیرم

از صحبت و از خنده ات آواز بخوانم
از اخم تو،از ناز تو،سرسام بگیرم

چشمان تو را دیده ام و حس عجیبی ست
عکسی نشد از غربت اهرام بگیرم

آغوش تو سرمایه ی سرمازدگان است
من یخ زدم و باز نشد وام بگیرم

با شعر و سلام و صلوات آمده آهو
دیگر چه نیازی بروم دام بگیرم

دستان تو را کاش!پس از این همه زاری
تا کم نشده قدرت دستام،بگیرم...

میان کوچه ها رفتی، به هر بیگانه شک کردم
به رفت و آمد مشکوک صاحب خانه شک کردم

چرا پس دیر کرده ؟ هان ؟ چرا آخر نمی آید ؟
تو رفتی تا که برگردی ، چه بی صبرانه شک کردم

درون باغ وقتی که به آن پروانه خندیدی
نمی دانم چه شد حتی به ان پروانه شک کردم

تو در آغوش من بودی ، صدایی ناگهان آمد
به رخت اویز و دیوار و چراغ خانه شک کردم

هم اینکه رو بروی آینه رفتی و برگشتی
به سنجاق و تل و موگیر و عطر و شانه شک کردم

تو هر جایی که خندیدی به هرکس یا که هر چیزی
من مجنون زنجیری ، من دیوانه شک کردم

نم نمک دارم به تو احساس پیدا می کنم
هی ورق بر می زنم هی آس پیدا می کنم
چشم های گرد و شیرینی که دل را می برد
من درون چشم تو گیلاس پیدا می کنم
هیچ حسی در جهان زیباتر از این نیست که
من به اسم کوچکت وسواس پیدا می کنم
در نمازم فکر می کردم به زیبایی تو
کافرم کردی بیا اخلاص پیدا می کنم
فرض کن من باشم و تو در کنار زنده رود
وای بانو...می روم عکاس پیدا می کنم
خوب گشتم هیچ سنگی لایق دستت نبود
صبر کن من عاقبت الماس پیدا می کنم

#علیرضا_هدایت

ای خدا یار من آنجاست حواست باشد
او نشان کرده ی اینجاست حواست باشد

یار من موی سرش قیمت صدفرهاد است
قصه اش قصه ی فرداست حواست باشد

گرچه بدجور شکسته است دل تنگ مرا
همچنان شاه غزل هاست حواست باشد

اونگاهم نکند یا نخرد حرف مرا
هرچه هست بین خود ماست حواست باشد

حرف یک عشق قدیمی ست که برعکس شده
درد من درد زلیخاست حواست باشد

آنچه فرهاد نوشته ست بروی تن تو
شرح یک روزه غم ماست حواست باشد

همه ی دلخوشی وزندگی ام بودن اوست
برود آخر دنیاست حواست باشد

نگذاری احدی تیشه برویش بزند
شیشه ی عمر من آنجاست حواست باشد.

بغض غریبی در میان بیت‌ها جاری است، می‌فهمی؟

وقتی اسیر غصه ای، لبخند اجباری است، می‌فهمی؟



آبی‌ترین بودم میان وسعت چشمت، ولی حالا

پرپر زدن در این قفس از روی ناچاری است می‌فهمی؟



وقتی که در رویای من قاب تو خالی شد ندانستم

تصویرهای زندگی، کابوس بیداری است! می‌فهمی؟



من با تو هستم تا همیشه، تو بدون من... نه ممکن نیست

این عشق بی فرجام هم نوعی ‌خودآزاری است، می‌فهمی؟



تا سد شدی، بر اشتیاق روزهای رفته از دستم

دریای پشت پلک‌ها، دیوان اشعاری است، می‌فهمی؟



شوری به پا کن در میان دفترم موجی خروشان باش

وقتی نباشی هر غزل هر واژه تکراری است،‌ می‌فهمی؟



من روزه‌ی دلتنگی ام را با تبسم‌های تو وا می‌کنم

پس " رَبَنّایَت " را بخوان، هنگام افطاری است، می‌فهمی؟

سلول انفرادی

می‌تواند زندانی را

عاشق زندانبانش کند

یعنی تمام جهان خلاصه شود

در لحظه ای کوتاه...

ساعت‌ها بنشیند چشم به راه دقیقه ای که

آن دست‌ها

دریچه‌ی کوچک را کنار می‌زند

و ظرف غذا را

روی زمین می‌گذارد

...

عظمت این عشق

از بزرگی تو نیست

از تنهایی من است

مطرب عشق عجب ساز و نوایی دارد
نقش هر نغمه که زد راه به جایی دارد

عالم از ناله عشاق مبادا خالی
که خوش آهنگ و فرح بخش هوایی دارد

پیر دردی کش ما گر چه ندارد زر و زور
خوش عطابخش و خطاپوش خدایی دارد

محترم دار دلم کاین مگس قندپرست
تا هواخواه تو شد فر همایی دارد

از عدالت نبود دور گرش پرسد حال
پادشاهی که به همسایه گدایی دارد

اشک خونین بنمودم به طبیبان گفتند
درد عشق است و جگرسوز دوایی دارد

ستم از غمزه میاموز که در مذهب عشق
هر عمل اجری و هر کرده جزایی دارد

نغز گفت آن بت ترسابچه باده پرست
شادی روی کسی خور که صفایی دارد

خسروا حافظ درگاه نشین فاتحه خواند
و از زبان تو تمنای دعایی دارد

حافظ

عشق اول می کند دیوانه ات

تا زما و می کند بیگانه ات

عشق چون در سینه ات ماواء کند

عقل را سر گشته و رسوا کند

زنده دلها می شوند از عشق مست

مرده دل کی عشق را ارد به دست

عشق را با نیستی سودا بود

تا تو هستی عشق کی پیدا بود

مولانا

شب به سحر نمیرسد گر نکنم خیال تو

این دل بیقرار من غبطه خورد به حال تو

زلف به باد میدهی شعله شود وجود من

شعر کنم هر قدمت وصف تو و جلال تو

سجده کنم بخاک تو چون تو شدی مراد من

مرده شوم به حکم تو زنده از آن جمال تو

چون همه عاشقان همی جان بدهم بناز تو

رحم اگر کنی شبی دست برم به خال تو

از دم چون مسیح تو سوسن و لاله میدمد

زنده کند مرده دلی هر نفس زلال تو

عاشق عشق تو منم ای مه بی نصیب من

گر تو کنی عنایتی بسته شوم به بال تو

بوسه زنم به دست تو تا که کنی شفاعتم

روز جزا اگر فزون جرم من از کمال تو

دیده ی "افشار " ببین خون بچکد ز هجرتو

در هوست زنم به جان نقش تو و خیال تو

محسن افشار نادری

«دیوانه» و «دلبسته ی» اقبال خودت باش
«سرگرم» خودت عاشق «احوال» خودت باش...!!!

یک لحظه نخور «حسرت» آن را که نداری
راضی به همین چند قلم «مال» خودت باش...!!!

دنبال «کسی» باش که دنبال «تو» باشد
اینگونه اگر نیست به دنبال «خودت» باش...!!!

«پرواز» قشنگ است ولی «بی غم و منت»
«منت» نکش از غیر و پر و بال خودت باش...!!!

صدسال اگر «زنده» بمانی گذرانی
پس «شاکر» هر لحظه و هر سال «خودت» باش...!!!

با تو در برف..مهم نیست خیابان باشد

یا جنون باشد و یک عمر بیابان باشد

چه کسی گفته زمستان خدا زیبا نیست؟

دوست دارم همه ی سال زمستان باشد

ره به جایی نبرد فکر فرار از باران

نیست چتری که به اندازه ی باران باشد

تا تو با ناز نخندی چه کسی خواهد دید ؟

سی و دو دانه ی برفی که درخشان باشد

می نویسی به تن برف سئوالت را،کاش

پاسخ مسئله یک واژه ی آسان باشد-

خواندمش:"تا به ابد عاشق من می مانی؟"

:دوستت دارم اگر قیمت آن،جان باشد

تا کمی گرم شود شعر و تو سرما نخوری

دفتر شعر مرا نیز بسوزان..باشد ؟

هرچه با تنهایی من آشنا تر می شوی
دیرتر سر میزنی و بی وفا تر می شوی

هرچه از این روزهای آشنایی بگذرد
من پریشان تر، تو هم بی اعتناتر می شوی

من که خرد و خاکشیرم! این تویی که هر بهار
سبزتر می بالی و بالا بلاتر می شوی

مثل بیدی زلف ها را ریختی بر شانه ها
گاه وقتی در قفس باشی رهاتر می شوی

عشق قلیانی ست با طعم خوش نعنا دوسیب
می کشی آزاد باشی، مبتلاتر می شوی

یا سراغ من می آیی چتر و بارانی بیار
یا به دیدار من ابری نیا... تر میشوی

حامد عسکری

دل بریدن به از این عشـق که من می بینم
که نه فـرهاد تو هستی و نه من شـیرینم

خسته ام آنقــدر ای ماه که تردیدی نیست
نیست هم صحبت خـوبی که دهد تسکینم

مست از بـاده ی چشمان تو بودن عمــری
خود دلیلی است که کرده است چنین مسکینم

روزهــا می گذرند از پی هم بعد از تــو
هــر قدم ؛ هر نفسم از همه بد می بینم

آرزو می کنم ای خوب که حتی یک شب
تن ِ تب دار تــو آید به ســر بالینم

خستــه از اینـهمه تشویشم و عمــری بی تو
می نشینم که مـــگر مرگ کند تمــکینم

سمیرا عسگر نژاد

من كه آواره ترین ابر بهارم بی تو

شانه ای امن ندارم كه ببارم بی تو

باد می آید و دستان تو از من دورند

به زمین ریخته گل های انارم بی تو

خشكم و لخت تر از آنكه كلاغان حتی

خانه ای امن بسازند كنارم بی تو

تازه این باد فقط باد بهار است،خودت

فكر كن آخر پاییز چه دارم بی تو!

نه اناری به تنم مانده،نه برگی كه مگر

به خریدار بیفتد سر و كارم بی تو

كاش آواره ترین ابر بهاری بودم

تا شبی سر به بیابان بگذارم بی تو

پایم آن قدر فرو رفته كه با تیشه مگر

پا از این باغچه بیرون بگذارم بی تو

از: پانته آ صفایی

با نگاهت عاشقم کردی،‌ دلم دیوانه شد
خنده بر لب شاعرم کردی دلم دیوانه شد

گفتم آیا میشود با یک نگاه عاشق شوم ؟؟
خنده بر این پرسشم کردی دلم ، دیوانه شد

من نگاه آخرت را عشق معنا میکنم
ای زلیخا یوسفم کردی دلم دیوانه شد

با نگاهت چشم من مشتاق باران میشود
ای تو باران نرگسم کردی دلم دیوانه شد

من بهارم یک ب یک از بودنم کم میشود
بگذر از این،‌ عاقلم کردی دلم دیوانه شد

---- بهزاد رهنما خلیفه لو

اهل شعرم... اهل تنهایی و درد...
پیشه ام فریاد است!!
کاسبم... کاسب دل...
صادراتم شادی... وارداتم غم ودرد...
دوستانی دارم سردتر از سردی برف...
گاه گاهی یخشان میشکند...
گاه گاهی دلشان می سوزد... ولی از روی ترحم...
سر زمینی دارم مردمانش همه دوست. ولی از روی ریا...
خنده ام می گیرد!!!
دلشان مرده ولی، لبشان خندان است...
گله از اهل تماشا دارم... گله از این همه حاشا دارم...
خنده ام می گیرد!!!
من خودم اهل تماشا هستم...
گاه گاهی دلی میسازم، میفروشم به شما...
تا به آواز صداقت که در آن زندانیست دل بی مهر شما تازه شود...
چه خیالی... چه خیالی...
خوب میدانم دلتان بی مهر است...

"سهراب سپهری "

عاقبت یک شب تو را تا لنج و دریا می برم
تا هجوم قاصدک در شهر رویا می برم

انچه از ته مانده ی عمرم که دارم بیش و کم
توی آغوشت به سمت صبح فردا می برم

گوشه یی از معجزات چشم شهلای تو را
نیمه شب می دزدم و نزد مسیحا می برم

بر صراط بازوانت هر سحر پل می زنم
تا به قعر دوزخت دل را به ایما می برم

بوی صد صحرا شقایق بر مشامم می رسد
تا که نام کوچک ات را روی لبها می برم

کوزه ی دل را به دوشم می کشم خیام وار
با نگاهت حافظم را تا مصلا می برم

کافه ی چشمت مرا تا شام آخر خوانده ست
از همین جا سجده ها سمت یهودا می برم

در کلاس عشق تو هر سال درجا می زنم
وصف چشمت را بپرسی دست بالا می برم

موج اشکت موجه ی دریاست می دانم عزیز
من دلم دریاست دریا را به دریا می برم