شعر و شیدایی

                        

چه قشنگ است

"هوای شب یلدا با تو"

و "غریبانگی این "دل شیدا با تو".......

اگر از شوق شما

"کالبدم خالی شد"

"گل مریم"

"نفس گرم مسیحا با تو"

بگذﺭ ﺍﺯ " ﻧﯽ "،
" ﻣﻦ " ﺣﻜﺎﻳﺖ ﻣﻴﻜﻨﻢ ...
ﻭﺯ "ﺟﺪﺍﯾﯽ ﻫﺎ" ﺷﻜﺎﻳﺖ ﻣﻴﻜﻨﻢ ...

ﻧﯽ ﻛﺠﺎ ﺍﻳﻦ ﻧﻜﺘﻪ ﻫﺎ ﺁﻣﻮﺧﺘﻪ؟
ﻧﯽ ﻛﺠﺎ ﺩﺍﻧﺪ، "ﻧﻴﺴﺘﺎﻥ" ﺳﻮﺧﺘﻪ؟

ﺑﺸﻨﻮ ﺍﺯ "ﻣﻦ"...
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ "ﺭﺍﻭﻱ" ﻣﻨﻢ ...
ﺭﺍﺳﺖ ﺧﻮﺍﻫﯽ،
ﻫﻢ ﻧﯽ ﻭ ﻫﻢ ﻧﯽ ﺯﻧﻢ ...

ﻧﺸﻨﻮ اﺯ ﻧﻰ، "ﻧﻰ "ﺣﺼﯿﺮﻯ" ﺑﻴﺶ ﻧﻴﺴﺖ ...
ﺑﺸﻨﻮ ﺍﺯ "ﺩﻝ"...
"ﺩﻝ" ﺣﺮﻳﻢ ﺩﻟﺒﺮﻳﺴﺖ ...

ﻧﻰ ﭼﻮ ﺳﻮﺯﺩ ﺧﺎﻙ ﻭ ﺧﺎﻛﺴﺘﺮ ﺷﻮﺩ ...
"ﺩﻝ" ﭼﻮﺳﻮﺯﺩ، ﻻﯾﻖ "ﺩﻟﺒﺮ" ﺷﻮﺩ.

می شود با من بمانی ؟ خسته ام ای نازنین

حافظ و سعدی بخوانی ؟ خوب من ای بهترین


واپسین شبهای پاییز است ای مضمون شعر

همدم یلدای من شو ، شعر میخواهم همین

شب یلدا همگی شعر و غزل می خوانند
"من ز خال لبت ای دوست" دو بیتی گفتم!

یک دقیقه بیشتر
با شعر من عاشق بمان
امشب آغاز زمستان است
"یلدا" را ببین ...

تو که هر شب ؛ شب یلدای منی
همه شب ؛ شاهد دنیای منی
من که از عشق تو شاعر شده ام
تو همین شعر و معمای منی ...
باورت نیست ولی باعث این !
شعر جانسوز غزل های منی
واژه در واژه تمنای تو را
می نویسم تو که رؤیای منی
در خودم می شکنم از غم تو
تو همه حسرت فردای منی
باورت نیست ولی باعث این
شعر جانسوز غزلهای منی

کاش فال شب یلدای همه
این بشود:
یوسف گمگشته باز آید به کنعان
غم مخور...

اما
برای من
هرشب بی تو
یــلـداسـت ...
منی که
زیر حافظ چشمانت
یادت را دانه دانه می‌کنم

دو قدم مانده که پاییز به یغما برود
این همه رنگ قشنگ از کف دنیا برود
هرکه معشوقه برانگیخت گوارایش باد
دل تنها به چه شوقی پی یلدا برود؟
گله ها را بگذار
ناله ها را بس کن
تا بجنبیم تمام است تمام!!
مهر دیدی که به برهم زدن چشم گذشت؟!
یا همین سال جدید!!
باز کم مانده به عید!!
این شتاب عمر است . . .
من و تو باورمان نیست که نیست!!!

زندگی گاه به کام است و بس است؛
زندگی گاه به نام است و کم است؛
زندگی گاه به دام است و غم است؛

چه به کام و
چه به نام و
چه به دام. . .
زندگی معرکه همت ماست زندگی می گذرد.

زندگی گاه به راز است و ملامت بدهد
زندگی گاه به ساز است و سلامت بدهد
زندگی گاه به ناز است و جهانت بدهد

چه به راز
چه به ساز
وچه به ناز
زندگی لحظه بیداری ماست
زندگی می گذرد...

"پاییز"باچمدانِ نارنجی
راهی سفر شده
دلم تنگ می شودبرای
عشوه گری و رقصِ برگ ها
اما
دل خوشم به "زمستان"
که با چمدانِ سپید آمده بااشتیاق در می زند

من به گرمی استقبال می کنم ازاو
گرمایی بسانِ کُرسی مادر بزرگ
در کاسه ی گُل دار
برایش انار دانه می کنم
وقاچی هندوانه
تعارفش می کنم بالبخند
مشتی آجیل هم
در دستِ "برفی"اش می ریزم

به یمنِ آمدنش
با نیتِ عشق و بهروزی
تفألی بر"حافظ" می زنم
و "یلدا" کامل می شود
بااین فال: "دلا رفیقِ سفربخت نیکخواهت بس
نسیم روضه شیراز پیک راهت بس
دگر زمنزل جانان سفرمکن درویش
که سیرِ معنوی و کُنج خانقاهت بس"

گردش سال
فقط یک شب یلدا دارد
من ، بی تو
هزاران شب یلدا دارم...

فرض بر این
که میان من و تو هیچ نبود
تو! نباید شب یلدا به دلم سر بزنی؟!

ﮔﯿﺮﻡ ﮐﻪ ﯾﻠﺪﺍ ﻫﻢ ﺑﯿﺎﯾﺪ ،
ﺷﺒﯽ ﻫﻢ ﺑﻪ ﺩﺭﺍﺯﺍ ﺑﮑﺸﺪ ،
ﺑﺮﻓﯽ ﻫﻢ ﺑﺒﺎﺭﺩ ،
ﺳﻔﺮﻩ ﺍﯼ ﻫﻢ ﭼﯿﺪﻩ ﺷﻮﺩ ،
ﺍﻧﺎﺭﯼ ﻫﻢ ﺑﺎﺷﺪ ،
ﻭ ﺩﯾﻮﺍﻥ ﺣﺎﻓﻈﯽ ﻫﻢ ...
ﭼﻪ ﯾﻠﺪﺍﯾﯽ؟
ﭼﻪ ﺑﺮﻓﯽ؟
ﭼﻪ ﻓﺎﻟﯽ؟
ﺑﯽ ﺗﻮ ﺍﯾﻨﺠﺎ ﻫﻤﻪ ﺷﺐ ﯾﻠﺪﺍﺳﺖ ،
ﻫﻤﻪ ﺷﺐ ﺳﺮﺩ ﺍﺳﺖ ،
ﻫﻤﻪ ﺷﺐ ﻓﺎﻝ ﻣﺮﺍ ﻣﯿﮕﯿﺮﺩ
ﯾﺎﺩ ﺁﺷﻔﺘﻪ ﺗﻮ !

بوی یلدا را میشنوی؟
انتهای خیابان آذر
باز هم قرار عاشقانه پاییز و زمستان
قراری طولانی
به بلندای یک شب
شب عشقْ بازیِ برگ و برف
پاییز
چمدان به دست ایستاده
عزم رفتن دارد
آسمان بغض میکند
میبارد
خدا هم میداند
که عروس فصلها
چقدر دوست داشتنی‌ست
دقیقه ای بیشتر
مهلت ماندن میدهد
آخرین نگاه بارانی‌اش را
به درختان عریان میدوزد
دستی تکان میدهد
قدمی برمیدارد
سنگین و سرد

کاسه ای آب میریزم
پشت پای پاییز
و ...
تمام میشود
پاییز
ای آبستن روزهای عاشقی
رفتنت به خیر
سفرت بی خطر...

بوی یلدا را میشنوی؟
انتهای خیابان آذر ...
باز هم قرار عاشقانه پاییز و زمستان ...
قراری طولانی به بلندای یک شب....
شب عشق بازی برگ و برف...
پاییز چمدان به دست ایستاده ....
عزم رفتن دارد....
آسمان بغض میکند ...
میبارد...
خدا هم میداند عروس فصل ها چقدر دوست داشتنیست ..
دقیقه ای بیشتر مهلت ماندن میدهد ....
آخرین نگاه بارانی اش را به درختان عریان میدوزد ..
دستی تکان میدهد ......
قدمی برمیدارد سنگین و سرد

کاسه ای آب میریزم پشت پای پاییز... 
و....
تمام میشود ...
پاییز 
ای 
آبستن روزهای عاشقی ...
رفتنت به خیر ..
سفرت بی خطر

می بینی پاییز چقدر شبیه زن هاست
حوصله اش که سرمی رود
بند اصلاح برمی دارد
می کند علف های هرز را
بلوند می کند موهایش را
گرم می شود
سرد می شود
تعادل ندارد
همه چیز را بهم می ریزد
بادمی وزد
درآخر اماآرام آرام می بارد
زن پاییز است با موهای بلوند ونم نم اشک

تو هم با من نبودی
مثل من با من
و حتی مثل تن با من
تو هم با من نبودی
آن که می پنداشتم باید هوا باشد
و یا حتی گمان می کردم این تو
باید از خیل خبرچینان جدا باشد
تو هم با من نبودی

تو هم از ما نبودی
آن که ذات درد را باید صدا باشد
و یا با من چنان هم سفره ی شب
باید از جنس من و عشق و خدا باشد
تو هم از ما نبودی

تو هم مومن نبودی
بر گلیم ما و حتی در حریم ما
ساده دل بودم که می پنداشتم
دستان نا اهل تو باید
مثل هر عاشق
رها باشد

تو هم از ما نبودی یار...

ای آوار...

ای سیل مصیبت بار ...

در كتاب چار فصل زندگي

صفحه ها پشت سرِ هم مي روند

هر يک از اين صفحه ها، يک لحظه اند

لحظه ها با شادي و غم مي روند...

گريه، دل را آبياری مي كند

خنده، يعني اين كه دل ها زنده است...

زندگي، تركيب شادی با غم است

دوست مي دارم من اين پيوند را

گر چه مي گويند: شادي بهتر است

دوست دارم گريه با لبخند را

از شهر عطار آمدی یا قصه های مولوی ؟
در بیستون دیدم تو را یا بارگاه خسروی ؟
شهزادۀ شهنامه ای یا تاجری از بوستان؟
شاید برایم خوانده ای از مثنوی معنوی !

آهنگ چشمان تو را من در کجا بشنیده ام ؟
در وردهای هندوان یا آیه های عیسوی ؟
از دشتهای زاگرسی یا آذران آبادگان ؟
این خنده ها را دیده ام ! کوردی گیان یا ساروی؟!

بوی بهاران می دهی! از باغ فردوس آمدی ؟
یا چیده ای باغی ز گل از دشتهای دنیوی؟
بگذشته ای از مرزها از خط تردید و یقین
کین گونه در اندیشه ام ایمان و باور می شوی

در قلب من پاینده ای ای آشناتر از نفس
هرچند چون خورشید و مه از قاب چشمم می روی
دانم که این کوته غزل ، گویای حُسن تو نبود
یک روز تقدیمت کنم ، هفتاد دفتر مثنوی

شاعرم٬ گوهر فروشم٬ مهر یاران میخرم

همچو دریا می خروشم ناز جانان میخرم

می نویسم تا غزل٬ بر وصف یار مهربان

می برم بر منزل اش٬ دل را چه آسان میخرم

نا خدای کشتی ام٬ در راه عشقم پر خروش

خوف امواجی ندارم٬ حکم طوفان میخرم

رمز این عشق الهی را کنم چون ذکر دل

با دوصد تسبیح عشق٬ ایمان پنهان میخرم

می سرایم می سرایم بهر این دلداگی

تا رقیبم بشنود٬ آماج پنهان میخرم

«جان دل» با شعر خود٬ محبوب یارت گشته ای

خود بگو با این غزل٬ معنای دیوان میخرم