شعر و شیدایی

                        

تیر و کمان عشق را هر که ندیده، گو ببین
پشت خمیدهٔ مرا، قد کشیدهٔ تو را

قامتم از خمیدگی صورت چنگ شد ولی
چنگ نمی‌توان زدن زلف خمیدهٔ تو را

#فروغی_بسطامی

بیت زیبای کدامین غزلی برلب من
که غمت خط زده برمثنوی هرشب من

سایه درسایه من رخش قلم میچرخد
واژه ها ساده ولی روی دلم میچرخد

تو پرستوتر از آنی ک تو راشعرکنم
باید این رخش برانی که تورا شعرکنم

تو درونمایه اشعارقشنگم شده ای
بهترین همنفس سینه تنگم شده ای

دنیای عجیبی شده بین من و دلدار 
از دستِ من ِ دلشده ، دلخور شده انگار 

بدجور گرفته دلش از تلخی حرفام 
رند است و به ظاهر ، همه را می کند انکار 

از او که : « مهم نیست»  « ولش کن » « بروبابا» 
از من که : « ببخشید» و « غلط کردم» و اصرار

صدبار تعهد به خودم دادم و هر بار 
تصمیم گرفتم که مبادا بشه تکرار 

اما چه کنم ؟ دست خودم نیست، دوباره 
بدقول شدم ، عهد شکستم ، صدو یک بار

گاهی به سرم می زنه لجبازی سهوی 
با رو زدن عمد به یک روزه ی شک دار 

تا دور بشیم از تنش و کل کل و دعوا 
من رو به غزل آورم ، او رو به سیگار

وقتی کسی در کنارت هست
.
خوب نگاهش کن
به تمام جزئیاتش
به لبخند بین حرفهایش
به سبک ادای کلماتش
به شیوه ی راه رفتنش
نشستنش . . .
به چشمهایش خیره شو
دستهایش را به حافظه ات بسپار
.
.
.
گاهی آدمها
انقد سریع میروند

که حسرت یک نگاه سرسری را هم به دلت میگذارند

تاج از فرقِ فلک برداشتن
جاودان آن تاج بر سر داشتن

در بهشتِ آرزو ره یافتن
هر نفس شهدی به ساغر داشتن

روز، در انواعِ نعمت ها و ناز
شب بُتی چون ماه در بر داشتن

صبح، از بام جهان چون آفتاب
روی گیتی را منوّر داشتن

شامگه، چون ماه ِ رویا آفرین
ناز بر افلاک و اختر داشتن!

چون صبا در " مزرع ِ سبز ِ فلک "
بال در بال ِ کبوتر داشتن

حشمت و جاه ِ سلیمان یافتن
شوکت و فرّ ِ سکندر داشتن

تا ابد در اوج ِ قدرت زیستن
مُلکِ هستی را مسخّر داشتن

بر تو ارزانی؛ که ما را خوش تر است
لذّت ِ یک لحظه مادر داشتن !

فریدون_مشیری

در آيه هاي من
چشم هاي زيباي تو
ناپيداست
در آيه هاي من
پيچ و تاب اندامت ناپيداست
در آيه هاي من
صداي مهربانت
با پرنده ها به تابستان کوچ کرده
و برف
اين برف و اين آسمان شگرف
روي خاطره هاي تو را
سفيد مي کنند..

یکی را دوست می دارم …
یکی را دوست می دارم ولی افسوس
او هرگز نمی داند
نگاهش میکنم شاید بخواند از نگاه من
که او را دوست می دارم
ولی افسوس
او هرگزنگاهم را نمی خواند
به برگ گل نوشتم من
که او را دوست می دارم
ولی او برگ گل را به زلف کودکی آویخت تا اورا بخنداند

عمر که بی عشق رفت...
هیچ حسابش نگیر
آب حیات است عشق ...
در دل و جانش پذیر!

هر که شود صید ِ عشق
کی شود او صید مرگ ؛
چون سپرش مِه بود ...
کی رسدش زخم ِ تیر ؟؟

تو یعنی روح باران را...متین و ساده بوسیدن...
و یا در پاسخ یك لطف... به روی غنچه خندیدن...

اگرچه دوری از اینجا...تو یعنی اوج زیبایی...
كنارم هستی و هر شب ... به خوابم باز می‌آیی...

وای از آن لحظه که کارَت به نگاهی بکشد

کار و بارت به غمِ چشم سیاهی بکشد

قصه‏ام قصه ی سرباز غریبی شده که

کار عشقَش به درِ خانه ی شاهی بکشد

این خودش حس غریبی ست، نمی‏دانم چیست؟

این که هر روز مرا جانب راهی بکشد

عشق آن است که رودی سرِ عاشق شدنَش

جای دریا تنِ خود را ته چاهی بکشد

روزهایی ست که در آتش خود می سوزم

آدمی خلق شده بار گناهی بکشد

گفته بودند که سیگار مضر است ولی

هر که عاشق شده رسم است که گاهی بکشد

در خودم غرق ...، گدایی سرِ کوچه می گفت

وای از آن لحظه که کارَت به نگاهی بکشد

 

از دست من و شعرم اگر چشم تو خیس ست

لعنت به من و شعر من و دست و زبانم

من شعر نگفتم که تو را گریه بگیرد

بگذار بخشکد به درک طبع روانم!

☔️
ﻣﯽﺭﻭﻡ ﺷﺎﯾﺪ ﻛﻤﯽ ﺣﺎﻝ ﺷﻤﺎ ﺑﻬﺘﺮ ﺷﻮﺩ
ﻣﯽﮔﺬﺍﺭﻡ ﺑﺎ ﺧﯿﺎﻟﺖ ﺭﻭﺯﮔﺎﺭﻡ ﺳﺮ ﺷﻮﺩ

ﺍﺯ ﭼﻪ ﻣﯽﺗﺮﺳﯽ ﺑﺮﻭ ﺩﯾﻮﺍﻧﮕﯽﻫﺎﯼ ﻣﺮﺍ
ﺁﻧﭽﻨﺎﻥ ﻓﺮﯾﺎﺩ ﻛﻦ ﺗﺎ ﮔﻮﺵ ﻋﺎﻟﻢ ﻛﺮ ﺷﻮﺩ

ﺷﯿﺮﯾﻦ ﺧﺴﺮﻭﯼ
☔️

لعـنتی چشمان خیست بی قرارم می کند
گریه های آتشینَت غصه دارم می کند

خاطرم آشفته تر از بــادهـای خسته است
بغض معصومانه ی تو تارو مارم می کند

پاک و زیبایی ، جهانِ من ، سزاوار تو نیست
این همه بی ادعایی شرمسااارم می کند

کوه صبری ، شانه ات سنگ صبوری بی صداست
عاقبـت ، پژواک آهت سنگساااارم می کند

بی مروت رفتن ِ من از سر ناچاری است
عقل ِ دیوانه به این بازی ، دچارم می کند

بارها پیشت قسم خوردم که پابند توأم
گرچه میدانم قسم ، بی اعتبارم می کند

دست من خالیتر از یک باغ آفت خورده است
من زمستانم ، خیال تو بهارم می کند

عشق ِ پاک ِ لعنتی بی من رهاتر شو "رها"
رفتنم در خاطر تو ، ماندگارم می کند

انگشت به انگشت
دور مى شوى
قدم به قدم
به عقب باز مى گردم
آنقدر كه
جايي از اين زمين
باشد
كه هنوز
جاي پاهايت
كنارم مُهر مي شد
در شيار هاي رد پايت
كمي از درد هايم را
جا مى گذارم
شايد
يك روز از جنگلى عبور كنى
كه درخت هايش
شبيه تو رفتار مي كنند
آرام به عقب باز مى گردم
با دست هايي كه
ده انگشت كمتر دارند

#ارغوان_جهانگیری

روزها و شب ها از پس هم میگذرند...

من هر روز عاشق تر از دیروز میشوم...

هرروز بیقرار تر از گذشته...

این بیقراری مرا آشفته تر میکند...

نمیدانم میمانی یا نه...

این دلهره بد دردی به جانم انداخته...

مریض گشته ام ضربان قلبم بالا رفته...

در دل ِ تاریک ِ این شب‌های سرد
ای امید نا امیدی ‌‌های من!
برق چشمان تو،
همچون آفتاب
می‌درخشد، بر رخ ِ فردای من!
‌
فریدون_مشیری "..

در خیالات خودم در زیر بارانی که نیست
می رسم با تو به خانه،از خیابانی که نیست

می نشینی روبه رویم خستگی در میکنی
چای می ریزم برایت توی فنجانی که نیست

باز میخندی و میپرسی که حالت بهتر است؟
باز میخندم که خیلی...!گرچه میدانی که نیست

شعر میخوانم برایت واژه ها گل می کنند
یاس و مریم می گذارم توی گلدانی که نیست

چشم می دوزم به چشمت،می شود آیا کمی
دست هایم را بگیری بین دستانی که نیست؟

وقت رفتن می شود با بغض می گویم نرو
پشت پایت اشک می ریزم در ایوانی که نیست

میروی و خانه لبریز از نبودت میشود
باز تنها میشوم با یاد مهمانی که نیست

رفته ای و بعد تو این کار هر روز من است
باور اینکه نباشی کار آسانی که نیست

نقش ِچشمان ِخمارت ، چه كشيدن دارد 
سايه ساران ِدو زلفت ، چه لميدن دارد

آن قدر خوب و مليحي كه به يك جرعه نگاه
حس ِمستي لبت ، طعم ِچشيدن دارد

مثل ِموسيقي ِشوري ، كه بيات ِتُركش
پرده ها دارد و بي پرده ، شنيدن دارد

اين تپش چيست كه در سينه ي لرزان ِتو نيز
همچو آهوبره اي ، شوق ِجهيدن دارد

تو تمناي ِغزل كردي و گلواژه شكفت
گل ز گلخانه دامان ِتو چيدن دارد

عطر ِگيسوي ِتو را گر ببرد ، دست ِنسيم
تا فرا سوي ِزمان ، باز دويدن دارد

بهتر از هر گل ِنازي و به نازت ، نازم
نازنين ! هر چه كني ناز ، خريدن دارد

از شكوفايي ِآن غنچه لب دانستم
بغض ِنمناك ِترك خورده ، مكيدن دارد

تا كجا مي بردم ، خواب ِخيال انگيزت 
جشن ِبيداري ِاين خواب ، چه ديدن دارد

جمعي از خواب وخيالت ، دهنم آب افتاد
واقعا‍ً نقش َخيال ِتو ، كشيدن دارد !

............غلامحسین جمعی

بعد از تو قلبم سست شد با یک تکان افتاد
سیاره ای دیوانه وار از کهکشان افتاد

چاقو برای خودکشی راه قشنگی نیست
وقتی شبی از چشم هایت می توان افتاد

من ظاهرا ویران نبودم بعد تو اما
پیراهنم را باز کردم، استخوان افتاد

برداشتم تا قاب عکست را زمین لرزید
دیوارهای خانه مان هم ناگهان افتاد

دیر آمدم پاییز شد، لبخند تو خشکید
یعنی که دیگر بوسه هایت از دهان افتاد

سنگینی هر دو جهان بر شانه هایت بود
وقتی که افتادی پس از تو آسمان افتاد

"شب در فراموشی

ماه در تنهایی

و زندگی در کلماتی که خسته اند

اما خوابشان نمی برد"

#نرگس_الیکایی