شعر و شیدایی

                        

@patoogh1

وسعت دوست داشتن را اندازه نگیر…
زیادش هم کم است.
تنها با آن سیراب شو.
رشد کن…
شکل بگیر…
و کامل شو…
خودِ دوست داشتن مهم است.
نه زمانش...
نه پایداری اش…
نه مالکیتش…
و نه حد و حدودش…
سرت را بالا کن…
نگاه کن…
دوست داشتن خدا را ببین…
یاد بگیر که دوست داشتنت را کادو پیچ نکنی..

خسته ام
از بی مهری ها
خسته ام
از زخم زبانهای بی حاصل
خسته ام از
چشمهایی که فرومی بندند بر هر چه خوبی وزیبایی
خسته ام ......
از نفس
درهوایی بس پست
از غرور
از تکبر
از تملق
از حسد ......
نه باران مرا آرام میسازد .....
نه شلاق بادهای سرد....
دلم از این همه
نیش خنجر بر پاره شهر میسوزد....

مهناز......

بغلم کن که کمی ساکت و آرام شوم
در خیالی که گرفتار تو شد دام شوم

بی هوا بوسه مزن بر رخ من
بوسه آنگاه بزن باز ، که من رام شوم

بی تو درخلوت این خانه گرفتار شدم
تو بیا تا که کمی شاد ، از این کام شوم



پنجره باز بکن ، نغمه بزن بر خورشید
من به شوق پرستو به این بام شوم

وقت رفتن تو بیا باز بزن بوسه مهر
تا که من همره آن یار دلارام شوم

عاشقان،اینجا کلاس درس ماست...
ما همه شاگرد و استادش خداست...

درس آن راه کمال و بندگیست...
شیوه ی انسان شدن در زندگیست...

امتحانش ازکتاب معرفت...
نمره اش ایمان وتقوا، منزلت...

با عمل تنها بود این آزمون...
از مسیر عقل رفتن تاجنون...

باید اینجا چشم دل را وا کنی...
تا که در عرش خدا ماوا کنی...

درس اول در وصالش، اشتیاق...
درس آخر، وصل و پایان فراق...

شرط اول،عاشقی، تسلیم عشق...
ورنه بیخود دیده ای تعلیم عشق...

شاهدان درحلقه تسلیمند و بس...
محو رخسار گلی بی خار و خس...

محکم بغلم ميکردي...



گريه کرديم ...دو تا شعله ي خاموش شده
گريه کرديم...دو آهنگ فراموش شده

پر کشيديدم ،بدون پرِ زخمي با هم
عشق بازيِ دوتا کفتر زخمي با هم

مرگ پشت سرمان بود ،نمي دانستيم
بوسه ي آخرمان بود ،نمي دانستيم...

زندگي حسرت يک شادي معمولي بود
زندگي چرخش تنهايي و بي پولي بود

زخم ،سهم تنمان بود ،نمي ترسيديم
زندگي دشمنمان بود ،نمي ترسيديم

شعر من مزه ي خاکستر و الکل مي داد
شعر، من را وسط زندگي ات هل مي داد

شعر من بين تن زخمي مان پل مي شد
بيت اول گره روسري ات شل مي شد

بيت تا بيت فقط فاصله کم مي کردي
شعر مي خواندم و محکم بغلم مي کردي...

پيِ تاراندن غم هاي جديدم بودي
نگران من و موهاي سپيدم بودي

نگران بودي ، يک مصرع غمگين بشوم
زندگي لج کند و پيرتر از اين بشوم

نگران بودي اندوه تو خاکم بکند
نگران بودي سيگار هلاکم بکند

نگران بودي اين فرصت ِ کم را بُکُشم
نگران بودي يک روز خودم را بُکُشم

آه ...بدرود گل يخ زده ي بي کس من
آه بدرود زن کوچک دلواپس من ...

بغلم کن غمِ در زخم ، شناور شده ام
بغلم کن گل بي طاقت پرپر شده ام

بغلم کن که جهان کوچک و غمگين نشود
بغلم کن که خدا دورتر ازاين نشود

مرگ را آخر هر قافيه تمرين نکنم
مردم شهر تو را ،بعد ِ تو نفرين نکنم

کاش اين نعش به تقدير خودش تن بدهد
کاش اين شعر به من جرات مردن بدهد...

صاحبا یک نظری کن به گدا عیبی نیست
رحم بر اشک دو چشم فقرا عیبی نیست

دل ویرانه ی ما و نظر لطف شما
نظرت گر برسد بر دل ما عیبی نیست


کوری من اثر بردگی شیطان است
چشم بیمار بگیرد چو شفا عیبی نیست

“روزها فکر من این است و همه شب سخنم”
من ندیدم رخ محبوب… چرا عیبی نیست؟!

حال افتاده ام از پا…به تو رو آوردم
تو بگیری ز کرم، دستِ مرا عیبی نیست

بارها اشک تو از فعل بدم جاری شد
گر بمیرم ز غم اشک شما عیبی نیست

درکثافات عمل غرق شدم کاری کن
دست خود را تو بگیری به دعا عیبی نیست

ما که مردیم و ندیدیم جمالت آقا
ما شنیدیم فقط وصف تو را یا مولا

❤️ @ghalbam2 ❤️
بی هوای دوست، ای جان دلم، جانی ندارم
دردمندم، عاشقم بی دوست، درمانی ندارم

آتشی از عشق در جانم فکندی، خوش فکندی
من که جز عشق تو آغازی و پایانی ندارم

عشق آوردم در این میخانه با مشتی قلندر
پرگشایم سوی سامانی که سامانی ندارم

عالم عشق است، هر جا بنگری از پست و بالا
سایه عشقم که خود پیدا و پنهانی ندارم

هر چه گوید عشق گوید، هر چه سازد عشق سازد
من چه گویم، من چه سازم، من که فرمانی ندارم

غمزه کردی، هر چه غیر از عشق را بنیان فکندی
غمزه کن بر من که غیر از عشق بنیانی ندارم

سر نهم در کوی عشقت، جان دهم در راه عشقت
من چه می‏گویم که جز عشقت سر و جانی ندارم

عاشقم، جز عشق تو، در دست من چیزی نباشد
عاشقم، جز عشق تو بر عشق برهانی ندارم ❤️

ليوان ز لبت بوسه گرفت و من بوسه ز ليوان
ديدي ز لبت بوسه گرفتم به چه عنوان

يک بوسه ز لبهاي تو در خواب گرفتم
انگار لب از چشمه مهتاب گرفتم
هرگز نتواني تو ز من دور بماني
چون عکس تو در قلب خود قاب گرفتم

ويرانه نه آن است که جمشيد بنا ساخت
ويرانه نه آن است که فرهاد فرو ريخت
ويرانه دل ماست که با هر نگاه تو
صد بار بنا گشت و دگر بار فرو ريخت
؟؟؟؟؟

ای که با ناز نگاهت به دلم چنگ زدی
روز و شب فلسفه ی خواب مرا رنگ زدی

رفتی و نرگس شهلای تو بی تابم کرد
مست عالم شدی و پا به دل تنگ زدی

نغمه ی عشق تو در سینه ی من رویایست
تا که با دست محبت به دل آهنگ زدی

نازم آن ناز نگاهت که به خط دل من
با طنین نفس عاشق خود زنگ زدی

نفس گرم تو تا عرش صفایم می برد
هم نفس از چه دراین جاده کمی لنگ زدی

چنگ بردار و کمی خسته دلان را بنواز
ای که با ناز نگاهت به دلم چنگ زدی

من که شاعر نیستم تو را عاشق کنم...

بلد نیستم با شعر و دلبری داغت کنم...

از فکر اونی که دوستش داری فارغ کنم...

مینویسم و غم عجیبی در دل دارم...

من کم نمیارم میدونم این بارم...

پایان کارم خواهد رسید به زودی...

میشوم مانند ماهی در یک رودی...

تمام خواهم کرد این غصه قلب را...

قطع خواهم کرد این عاشقی این تب را

بی تو مهتاب دلم رفت به دنیای دگر
شب ودل تنگی من رفت به فردای دگر
نه دلم خواست بمانم
نه هوا بهترشد
تو که رفتی دل من ابری شد
ابر آمد وباران شده است
دل من باز چه دلخون شده است
این چه رسمیست
چه مهتاب بدیست
مگر این کوچه
همان کوچه دل تنگی نیست؟
تو مگریادت رفت
آن همه قول و وفاداری خود
آن همه راز
من دلم باز هوا میخواهد
بی تو اینجا دل من غمگین است
آسمان صاف ودلم خونین است
بی تو مهتاب دلم از همه سو تاریک است

حرمت چشم ترم آهسته آهسته شکست

قدر دل را دلبرم آهسته آهسته شکست

بس که از دست زمانه تازیانه خورده ام

در دل شب پیکرم آهسته آهسته شکست

آرزوها داشتم تا در هوایت پر زنم

از قضا بال و پرم آهسته آهسته شکست

راه را کج رفته بودم سالیانی بی بلد

عاقبت دیدم سرم آهسته آهسته شکست...

من آمده ام اشک تو را پاک کنم
شاید از چشم سیاه تو دل آباد کنم!

امروز به رسم ادبم آمده ام
تا هر چه به دور است ز تو خاک کنم...

بگذار و بیا هر آنچه آزرد تو را...
فرصت بده تا غم تو نابود کنم...

بگذر ز در هر آنکه بگذشت ز تو
امید نوئی بده که جادوت کنم..

آمدم زنده کنم خاطره ها در دل تو
یا که خاطر به دل خوب تو آرام کنم

آمدم ساده بگویم که منم هستم دوست
گرچه دورم ز تو لیکن یخ تو آب کنم

شاید، زنده بمانم در تب خاطره ها
عقده ها دور ز روی دل حساس کنم..

آمدم تا که به هر قاب تو تصویر شوم
یا که عکس تو به ذهن دلم الصاق کنم!

گاه گاهی که پریشان شود آن زلف سیاه
دست مهری بکشم موی تو را صاف کنم...

تو اگر خسته ی بی رحمی دوران شده ای
با تمام دل و جان شانه ات آغوش کنم.

گفتم ای عشق بیا تا که بسازی ما را
یا نه، ویرانه کنی ساخته ی دنیا را

گفتم ای عشق چه بر روز تو آمد امروز
که به تشویش سپردی شب عاشق ها را

چه شد آن زمزمه ی هر شبه ی ما ای دوست
چه شد آن صحبت هر روزه ی یاران یارا

چشمه ها خشک شد از بس نگرفتی اشکی
همتی تا که رهایی بدهی دریا را

حیف از امروز که بی عشق شب آمد ای عشق
کاش خورشید تو آغاز کند فردا را

https://telegram.me/ashardarham

خنده‌هایم را دوامی نیست وقتی نیستی...
لحظه‌هایم را مرامی نیست وقتی نیستی...

می‌شود آرامشم میدان جنگ خاطره...
رشته‌هایم را کلامی نیست وقتی نیستی...

می‌زند زیر تمام حرف‌هایش قول من...
خشم‌هایم را نیامی نیست وقتی نیستی...

می‌پردبغضم میان گریه‌های خسته‌ام...
اخم‌هایم را سلامی نیست وقتی نیستی...

می‌خزد لای سکوتم بی‌قراری‌های من...
اشک‌هایم را تمامی نیست وقتی نیستی...

می‌شوم بدبین به‌ دنیا زندگی خورشید و ماه...
شعرهایم را قوامی نیست وقتی نیستی...

ذوق بودن با تو دینم را به بردن می‌دهد...
گفته‌هایم را پیامی نیست وقتی نیستی...

می‌کند در سرزمین قلب من شورش تپش...
دردها را التیامی نیست وقتی نیستی....

گیس گندم! با نسیمم هرچه میخاهی برقص
زیر باران گاه لبخندی بزن گاهی برقص

بیژنم که بوسه ام را سوی تو پر میدهم
با کبوترهای عاشق پیشه ی چاهی برقص

آه ای بالا بلای وسوسه! با دامنت
میکنی در حق من هرچند کوتاهی، برقص

آینه بشکن بزن تا بشکند تالار رقص
سوگلان را از حسادت ذله کن شاهی برقص

خاستی پلکی بزن تا غرق دریایت شوم
خاستی با قرمز لبهای چون ماهی برقص

موی ابرت را بروی ماه اندامت بریز
در خیالاتم شبیه سایه ای واهی برقص

برده ای دل از مکارم بس که قندی و شکر
بعد از این ها طبق فتوا آیت الاهی برقص

عشق گاهی کوه را چون کاه ویران میکند
این غزل را در میان دفتر کاهی برقص



@taghazzol

نشسته درد عجیبی میان چشمانم
که قلب واژه گرفت از بیانِ چشمانم

مَفاعِلُن فَعَلاتُن مَفاعِلُن فَعَلُن
شبیه جوششِ طبعِ روانِ چشمانم

همیشه موقع باران در این خیابان ها
کمی سروده ام از این خزان چشمانم

نه...عاشقانه نه!دیگر بریده ام از عشق
نبوده طاقتِ غم در توان چشمانم

وَ می روم من ازین شهر ناتماشایی
دعا کنید نَیُفتم به جان چشمانم....

برای تویی که تنهایی هایم پر از یاد توست...

برای تویی که قلبم منزلگه عـــشـــق توست ...

برای تویی که احسا سم از آن وجود نازنین توست ...

برای تویی که تمام هستی ام در عشق تو غرق شد...

برای تویی که مرا مجذوب قلب ناز و احساس پاک خود کردی...

برای تویی که هر لحظه دوری ات برایم مثل یک قرن است...

برای تویی که قلبت پـا ک است ...

برای تویی که عـشقت معنای بودنم است...

برای تویی که آرزوهایت آرزويم است...

من در این واگنِ بی تو به کجا در سفرم
باورت می شود از مقصد خود بی خبرم

شیشه ی سرد قطار از دو طرف خیس شده ست
نم نم بارش باران و دوتا چشم ترم

قرص سردرد و مسکن اثرش رفته و من
شده ام یک منِ بی تو که پر از دردسرم

لعنتی بی تو چرا عقربه ها کند شدند
نکند باخبر است عقربه هم منتظرم

تَق تَق ریل قطار و من بی حوصله که
خسته ی خسته ام از هر چه که هست دور و برم

بیخیال من و خوشحال کجا بنشستی
که بر این صندلی خالی تو مینگرم

جای تو همسفرم این چمدانم شده است
جانشین تو شده ! مسخره است در نظرم

این مهم نیست کجا آخر خطّ است و فقط
میروم دور شوم تا که نیابی اثرم

گل شوی در باغ عشقم باغبانت می شوم
در کویر داغ و سوزان سایبانت می شوم

رخ نمایی برمن عاشق میان گل رخان
عمر نوحی را بگیرم جاودانت می شوم

خم ز ابرویم رها کن با نگاهی مهربان
خنده بر لبهایم نهی من مهربانت می شوم

قصه پردازم تویی نقش مرا حاشا مکن
راویم باشی عزیزم قهرمانت می شوم

پر گشا بر اوج مینا تا رسی بر طارق عشق
وا رهم از تیره گی چون آسمانت می شوم

با دلم همراه شو در راه عشق و عاشقی
راهی و همدل شوی من ساربانت می شوم