شعر و شیدایی

                        

خواهی که خدا

کار نکو با تو کند

یا هر چه رضای او

در آن است بکن

یا راضی شو

هر آنچه او با تو کند

#ابوسعید_ابولخیر

من " ارگ بمم" خشت به خشتم متلاشى !


تو "نقش جهان" هر وجبت ترمه و کاشى!


درهرنفس اینست دعایم همه جانا :


" در زیر و بم زندگى آزرده نباشی "

سازم بشکست آخر از آهنگ صدایت
ای دوست کجایی که دلم کرده هوایت

دیگر تو چرا وا نکنی پنجره ها را
کز راه هوا بوی گل آید ز سرایت

از کوچه ی ما همچو نسیمی گذری کن
می میرم اگر کم بشود مهر و فایت

چنگم شود آشفته سه تارم بنوازد
وقتی بسرایم غزلی تازه، برایت

بی تابم و یک لحظه ی آرام ندارم
بازآ که بیاویزم از آن زلف، رهایت

حیران شدم ای گل که چرا قدر ندانی
با این همه حسنی که چنین داده خدایت

روزی که عسل، گوشه ی چشمی بنمایی
برخیزم و یکباره کنم جان به فدایت

آرامشت را بیخیال... امشب به ساز من برقص..!
پاسخ بگو، پلکی بزن، تا مست و حیرانت کنم..

بنشین فقط حرفی بزن حتی به نرخ عمر من..
جانم فدایت! خنده کن تا ماه ارزانت کنم.....!

ترسوترین ترسای من قید قوانین را بزن..
همراه شو تا آشنا با شیخ صنعانت کنم..!

سیاره ی زیبای من دور تو گردش می کنم
خواهی تو را زیباترین کیوان کیهانت کنم...؟

اسطوره ی مهر و وفا بی شک تو هستی خوب من....
با من بمان تا سر تر از تاریخ یونانت کنم....

در حسرت این لحظه ها یعقوب دیدارت شدم...
حالا که هستی صبر کن تا عشق مهمانت کنم...!

اَهلِ نَماز میشَوَم، جُمله نیاز میشَوَم
سوی حِجاز میشَوَم "باز مُقابِلَم تویی"

باده ی ناب میشَوَم، شِعر و کِتاب میشَوَم
یِکسَره خواب میشَوَم، "باز مُقابِلَم تویی"

هَمرَهِ موج میشَوَم، راهیِ اوج میشَوَم
فوج به فوج میشَوَم، "باز مُقابِلَم تویی"

سایه ی ماه میشَوَم، دَر تَهِ چاه میشَوَم
راهیِ راه میشَوَم، "باز مُقابِلَم تویی"

توی رَواق میشَوَم، کُنجِ اُتاق میشَوَم
بَسته به طاق میشَوَم، "باز مُقابِلَم تویی"

اینهَمه مَرد میشَوَم، مَخزَنِ دَرد میشَوَم
ساکِت و سَرد میشَوَم، "باز مُقابِلَم تویی"

اَز هَمه دور میشَوَم، نقطه ی کور میشَوَم
زِنده به گور میشَوَم،"باز مُقابِلَم تویی"

هَمدَمِ خار میشَوَم، بی کَس و یار میشَوَم
بَر سَرِ دار میشَوَم، "باز مُقابِلَم تویی !!

امشب افتــاده به جانـــم تب یادت ، چه کنم؟
من نــدارم به غم هجر تـــو عادت ، چه کنم؟

روزگــاریست که دیــــوانه و بیمــــار توأم
مانــده ام گر تــو نیایی به عیادت ، چه کنم؟

گشته کابوس شبم ، دست تـو در دست رقیب
آتشــم می زنـــد این حس حسادت ، چه کنم؟

هر دری بـــود زدم تا تــو بمانی ، که نشـد
گر مرا نیست به وصل تو سعادت ، چه کنم؟

عمر و جانم به فدایت همه ، ای دوست بگو
با چنین وسوسه ی عرض ارادت ، چه کنم؟

تا به دل مهر تو برجاست ، تو را می طلبم
دوست دارم که شوم وفق مرادت ، چه کنم؟

ای که لطف سخنت خرمی جان من است
لاعلاجم غزل ناب تو درمان من است

جای پای تو در این کوچه ی برفی گم شد
پس از این قصه ی بارانی چشمان من است

چه غم از سختی این راه و بلندای مسیر
که دعاهای عزیز تو نگهبان من است

عشق، این عاصی بالفطره که فریاد از او
چند وقتی است عجب گوش به فرمان من است

ابر و باد و مه و خورشید فلک ، عاشق او
سخت بیهوده به کارند که او، آن من است....

امشب شبی دیگر شدومن با دلم تنها شدم
گفتم حدیث عاشقی رسوا تر از رسوا شدم

پروانه واربرگردشمع آتش زدم بر جان خود
در عالم ناباوری ناگه چنین پیدا شدم

در عالم شوریدگی با آن همه دلدادگی
پا بر همه عالم زدم شیدا تر از شیدا شدم

این است حدیث عاشقی بشنو زمن این راز را
در جمع مدهوشان دگر تنها ترین تنها شدم

درکنج عزلت گوشه ای من بودم و تنها دلم
گفت و شنودی داشتیم تا عاقبت رسوا شدم

افسوس از این بندگی با این همه شرمندگی
تا من به خود باز آمدم پیدای نا پیدا شدم..

این چه چشمست و چه ابرو و چه لب
این چه قدست و چه رفتار عجب

این چه خطست و چه خالست و چه حسن
این چه تمکین چه جا و چه ادب

هر یکی از دگری شیرین تر
لب و دندان و دهان و غبغب

جلوه‌هایت همه آرایش ناز
غمزه‌هایت همه اسباب و طرب

حرکاتت همه موزون و بجا
سکناتت همه مطبوع و عجب

پای تا سر همه شیرین و لطیف
این چه نخلست سراپای رطب

شب هجران تو غم بر سر غم
روز وصلت همه شادی و طرب

شب اغیار ز دیدار تو روز
روز من از غم هجران تو شب

شب اغیار ز تو روز و چه روز
روز فیض از تو شب آنگاه چه شب

#فیض_کاشانی

من خنده زنم بر دل دل خنده زند بر من
اینجاست که میخندد دیوانه به دیوانه

من خنده زنم بر غم غم خنده کند بر من
اینجاست که میخندد بیگانه به دیوانه

من خنده کنم بر عقل او خنده کند بر من
اینجاست که میخندد ویرانه به دیوانه

من خنده کنم بر تو تو خنده کنی بر من
اینجاست که میخندیم هر دو چو دو دیوانه

من خنده کنم بر او او خنده کند بر من
دیگر به چه میخندم دل رفت از این خانه

بی تو در خلوت خود شب همه شب بیدارم

اه ای خفته که من چشم به راهت دارم


خانه ام ابری و ، چشمان تو همچون خورشید

چه کنم دست خودم نیست اگر می بارم


کم برای من از این پنجره ها حرف بزن

من بدون تو از این پنجره ها بیزارم


جان من هدیه ناچیز تقدیم شما

گر چه در شان شما نیست همین را دارم


من که تا عشق تو باقیست زمین گیر توام

لااقل لطف کن از روی زمین بردارم

یک شاخه گل کوچک مریم طلب من
صد تا طلب توست یکی هم طلب من

بگذار که این بار بدهکار بمانی
قلبی که به دستان تو دادم طلب من

خوشحالیم این بود بدهکار تو هستم
این بار فقط غصه فقط غم طلب من

زخمی است از این درد که درمان نتوان کرد
اندازه ی این فاجعه مرهم طلب من

چشمان من انگار که از تو گله دارند
دلداری تو شادی عالم طلب من

باید طلبم صاف شود با تو و با عشق
یک بوسه و یک سیلی محکم طلب من...

"می گویند هر گلی
در هوای خودش می روید
نیلوفر در آرامش مرداب
و زنبق ها در سکوت درّه ها
تو از کدام تیره ای
که هر کجای دنیای من
سبز می شوی ؟!
نه فرازی می شناسی
و نه نشیبی!"

شهریارت می شوم ، دار و ندارم می شوی
ماه رویم ! اخترِ دنباله دارم می شوی

صخره ام ! یاد تو موجِ روزگاران من است
بی قرارت می شوم اما قرارم می شوی

روزی از این روزها دل را به دریا می زنم
نا خدایت می شوم امیدوارم می شوی

متهم نه ! من که محکومم به عشقت نازنین
شوره زارم من ولیکن لاله زارم می شوی

تا سحر امن یجیبا بر لبم جاری ست تا
شامی از این شامها شب زنده دارم می شوی

واژگون می سازم این تقدیر شوم این ننگ را
گر چه از انصارم اما انحصارم می شوی

از امید از بیم از رفتن که می گویم شبی
شک ندارم تا سحر چشم انتظارم میشوی

می زنم شب همه شب، بوسه

به لبهای نگاری

تو چه دانی که چه گویم، تو

که دلدار نداری

شب به آغوش سحر می خزد

و من به تمنا

که تو بر دشت لبم، بذر یکی

بوسه بکاری....

💐🍃🌿🌸🍃🌾🌼🌸🌸🌸
🌿🍂
خبر از دل چه بگویم که گرفتار تب است
دل بیحوصله چندیست که جانش به لب است

نه به میخانه رود دل ، نه دگر تشنه به می
نه دگر شوق ملاقات پریسای شب است

پر پرواز دل ما به خدنگی بشکست
گوییا قرعه ی دل ، ناوک میرالغضب است

یار ما را به لب تیغ و کمان برد شبی
چه خوش آید که دلآرام ، پریشان طلب است

شور و مستی نه ز می ، از لب میگون برسد
بوسه بر جام دگرگون شده همچون رطب است

ساغر دل اگر از خون « کویر » است ، بنوش
کو ز مژگان دو خورشید سیه در عطب است
🍃🌺🍂
💐🍃🌿🌸🍃🌾🌼🌸🌸🌸

از بهشت آمده ام، میل جهنم دارم
منِ سرمازده آغوش تو را کم دارم

رسمِ بخشیدنِ فردوس به گندم زاری!
یادگار از پدرم حضرت آدم دارم

من که بی لشگر و بی تخت و کلاه آمده ام
فکر تسخیرِ مغولْ گونه ی عالم دارم

تا تو و شهر شما، عشق فقط کافی نیست!
من در این معرکه جز عشق، خدا هم دارم

از صدای قدمت شهر به هم می ریزد
رقص پا کن، هوس زلزله ی بم دارم

گر چه محروم شدن قاعده ی تحریم است
من ولی بر لب تو حق مسلم دارم

تا بسیجی شدنم فاصله یک پیرهن است
دکمه بگشا، عطش خط مقدم دارم

من‌ نمیفهمم تو را یا تو نمیفهمی مرا؟!
عشق من! خسته شدم از لاکِ بی‌مهری درآ!

این چه تشویشی‌ست در جانم که بی‌تابم‌ مدام
رک بگو! افتاده‌ام از چشمِ احساست چرا؟!

گر بگویم با خیالت تا کجاها رفته ام
مردمان این زمانه سنگسارم می کنند...

رج به رج هر بیت را از روی چشمت ساختم
شعرهایم دستباف مهربانی های توست...

عطسه هایم عرصۀ پاییز را پر کرده است
حرف رفتن می زنی هی صبر می آید فقط

روی نبودت هم حسابی تازه وا کردم
یاد تو می ارزد به بودنهای خیلیها

تو در کنار خودت نیستی نمی دانی
که در کنار تو بودن چه عالمی دارد

یک امشبی که آمده بودی به خواب من
من از غم فراق تو خوابم نبرده بود...

وقتی در اتاقم تنها صدای...

تیک‌تاک ساعت را می‌شنوم...

و سکوت را...

آن‌وقت است که می‌فهمم...

این تو نیستی...

خیال توست...!