شعر و شیدایی

                        

??تَنْہاییَم را دوسْت دارَم??

⇜نَہ زَبان دارَد کِہ دُروغْ بِگویَد⇝

↶نَہ دِلْ دارَد ڪِہ نامِہرَبانے کُنَد↷

↯نَہ دَسْت دارَد کِہ مَرا پَسْ بِزَنَد↯

??اَما آنْقَدْر مَعْرِفَت دارَد ڪِہ رَھایَم نَکُنؔد‌....
?

ناز کن عیبی ندارد ، نازنین تر میشوی
با غم این روزهای من عجین تر میشوی

لحظۀ لبخند ، مانندِ ... شبیهِ مثلِ یک ...
وایِ من ... اصلا ولش کن ... نقطه چین تر میشوی

خنده وقتی رویِ لب هایِ تو جا خوش میکند
باز هم از آنچه هستی دلنشین تر میشوی

شیک میپوشی و زیباییِ فراوان میشوی
بین اول هایِ های دنیا اولین تر میشوی

گرچه من با نازِ چشمانِ تو ویران میشوم
ناز کن ، عیبی ندارد ، نازنین تر می شوی 

شوخ طبعی های طبعم بی وفائی می کند
صیقل روح و روانم بی صفائی می کند

ان چه درمان بود بهر درد بی درمان من
درد شد با دردم امشب همصدائی می کند

گر هنر قلب است شاعر شاهرگ در جامعه
شاعر ازاده با شعرش خدائی می کند

شعر گویان را بکش یا دفترش را پاره کن
مرده پندار انکه با دفتر جدائی می کند

"مهدی نجفلو" 

تا کی بدوم سوی سرابی که تو باشی
هر شب بپرم از دل خوابی که تو باشی

جا داد خدا در صدف سینه‌‌ام آرام
با دست خودش گوهر‌نابی که تو باشی

آن عمر هدر رفته به یک لحظه نیرزد
یک لحظه از این حال‌خرابی که تو باشی

من لب نزدم بر لب جامت که همیشه
مستم کند از بوی شرابی که تو باشی

قلبم گل‌سرخی‌ ست که می‌خواست بجوشد
هرروز در آن دیگ گلابی که تو باشی

از سوختن ِ بی تو نباید بهراسم
هم‌سنگ بهشت است عذابی که تو باشی

عاقبت خاطره ، سیلاب پر از دلهره شد
و پریشانی من حسرت یک پنجره شد

پشت پرچین غروب و دو قدم مانده به تو
کومه ی ماتم من ، گنبد یک مقبره شد

گرچه یکرنگی دل ، قاعده ی اول ماست
سردی چشم تو، مستلزم یک تبصره شد

نیمه خالی لیوان تو شد ، گریه ی من
بغض کهنه ترکید ، هق هق یک حنجره شد

تاول خاطره ها ، غصه ی شبهای من و
ضربه ی مهلکی بر قامت این پیکره شد

واژه ها خسته شده ، از تپش ثانیه ها
دل به دریا زده ام ، کار دلم یکسره شد

عاقبت کشور قلبم ، به تو تسلیم شد و
چشم غارتگر تو ، حاکم مستعمره شد

گرچه جنجال ترین ، بازی دل خاتمه یافت
دغدغه های دلم ، باعث این دلهره شد

گفتم مرو ای بود من،ای تار من ای پود من
آتش مشو دودم مکن، اینگونه نابودم مکن

عشق تو شد دمساز من، پایان من آغازمن
بندی شدم بازم مکن، دیوانه از نازم مکن

غافل مشو از یاد من، بشنو دمی فریاد من
اینگونه ناشادم مکن،پربسته آزادم مکن

آخر تو هستی جان من،پیمان من،ایمان من
دیگر پریشانم مکن، رو بر رقیبانم مکن

ای عشق آتش زای من، سرمایه ی سودای من
از عالمی پروا مکن،عاشق شدی حاشا مکن

آخر بگو این شور و شر،درقلب تو دارد اثر؟
با بوسه ای همچون شکر گفت از تو قدری بیشتر

حالا که خواب رفته دلم بی صدا برو
آرام رد شو از من و بی اعتنا برو!

اینبار حرفهای دل من نگفتنیست
اینبار را نپرس چرا و کجا؟!...برو!

از نو تمام خاطره ها را مرور کن!
اصلا نیا به قلب من از ابتدا! برو!

اصلا خیال کن که دلت جای دیگریست
اصلا خیال کن که ندیدی مرا برو!

بعد از تو هیچ کس به دلم سر نمی زند
در را ببند پشت سرت، بی صدا برو...!!!

آواز عاشقانه‌ي ما در گلو شكست
حق با سكوت بود، صدا در گلو شكست

ديگر دلم هواي سرودن نمي‌كند
تنها بهانه‌ي دل ما در گلو شكست

سربسته ماند بغض گره خورده در دلم
آن گريه‌هاي عقده‌گشا در گلو شكست

اي داد، كس به داغ دل باغ، دل نداد
اي واي، هاي‌هاي عزا در گلو شكست

آن روزهاي خوب كه ديديم، خواب بود
خوابم پريد و خاطره‌ها در گلو شكست

"بادا" مباد گشت و "مبادا" ‌به باد رفت
"آيا" ز ياد رفت و "چرا" در گلو شكست

فرصت گذشت و حرف دلم ناتمام ماند
نفرين و آفرين و دعا در گلو شكست

تا آمدم كه با تو خداحافظي كنم
بغضم امان نداد و خدا..... در گلو شكست...

اگر دنیا خزان گردد ... اسیر غم نمی گردم ...
زمین هم آسمان گردد ، از عشقش کم نمی گردم ...

به جز راهش ، نمی جویم ... به جز نامش ، نمی گویم ...
به جز او در پی یاری ، در این عالم نمی گردم ...

سخن رانی مکن جانا ، که من درمان نمی گیرم ...
ببین کورم ... کرم ! بشنو ... که من آدم نمی گردم ...

تو شیرینی و من تلخم ، تو همراهی و من هرگز ...
برای هیچ کس جز او ، دمی همدم نمی گردم ...

من آن گلبرگ مغرورم که می میرم ز بی آبی ...
ولی با ذلت و خواری ، پی شبنم نمی گردم ...

چه شیرین است، اندوهش ! غمش ! دردش ! جراحاتش !
شفایم را نمی خواهم ، پی مرهم نمی گردم ...

رد نکن گرمای دستم را به دردت میخورم
کنده ای پیرم که در سرما به دردت میخورم

صورتم سرخ است با سیلی و دلخونم،ببین!
من انارم... درشب یلدا به دردت میخورم

با عصای پیری ات بد تا نکن نشکن مرا
صبرکن امروز یا فردا به دردت میخورم

موج وقت گریه فکر شانه هایی سنگی است
مثل صخره در دل دریا به دردت میخورم

یک تفنگ سر پر از شعرم درون گنجه ات
شک نکن که آخرش یکجا به دردت می خورم

چشمم از نم نم ِ بارانِ خیالِ تو تر است
دوستت دارم و اندازه اش از حد به در است

با سرانگشت غزل، تیشه به دستم دادی
باز از دستِ تو فرهادسری در خطر است

شکر آب است اگر رابطه ی من با تو -
- هوسِ بوسه ی شیرین تو، عینِ شکر است

زیرِ تبدارترین بارش هر کوچه، فقط -
- شوق دیدار تو، آواره ترین رهگذر است

گذر از دامنه ی عشق تو سخت است ولی
بازگشت از شبِ چشمت، به خدا سخت تر است

شبِ باران، لب دریای سراسر آتش
- بوسه بارانِ تماشای تو، مشق هنر است

شکستم توبه ام ساقی، تو هم بکشن سر خم را

بزن سنگی بجام می که بشکن بشکن است امشب

شکستم توبه را از بس شکن در زلف او دیدم

دل زاهد شکست از من که بشکن بشکن است امشب

قدح بشکست و دل بشکست و جام باده هم بشکست

خدایا در سرای ما چه بشکن بشکن است امشب

رفیقان خمره بشکستند و ماهم توبه بشکستیم

تو هم اهل دلی بشکن که بشکن بشکن است امشب

صفا دارد شکست ساغر و پیمانه و توبه

بیا در مجمع رندان که بشکن بشکن است امشب

‏چه فرقی میکند؟
همیشه
نگاه زنی
گره خورده به آغاز فصلی سرد...
#سیمین_برودفن

در کوی دلت،کلبه ای از بهر دلم ساز
تا راه به سوی دل تو باز شود باز

آمد به لبم جان و نگاهی ننمودی
تا محو وجود تو شوم، برکشم آواز

من باده ی مستی ز کف غیر نگیرم
جام می من روی تو و آن دو لب باز

نا دیدن تو برنظرم سخت گران است
ماندم به که افشا کنم این درد دل و راز

بر چشم ترم اشک زهجران تو خون شد
جز آه نبودست مرا همدم و دمساز

افسوس بر این سوخته هیچت نظری نیست
باز آ که دلم را ز رخت کوک شود ساز

گفتم که گرم بال دهی سوی تو آیم
شوقم به تو بسیار،ولی کو پر پرواز؟

طعم لبهای تو از ،قندِ فَریمان سَرتَر است
خنده ات ازپِستهِ خَندان همیشه بَرتَراست

تا نگاهم می کنی،احساس لذت می کنم
دیدن چشمانت از،جَنَت مرا اَرجَحتراست

جَمع عَطاران شهر از دستِ تو در حیرتند
عَطرِاندامت بَسی ازعطرِآنها خوشتراست

کاش میشد یک شبی،مهمان قلبم میشدی
چون تو مهمانم شوی،دنیابرایم بهتر است

من به یادت زنده ام ازفکر من غافل نباش
چون به آغوشِ توباشم زندگی زیباتراست

از وجودت آتش عشقم چه روشن میشود
گرتو پیشِ من نباشی آتشم خاکستر است

آسمان برماهِ خود هرشب چه مینازد ولی
ماه تابانی که من دارم از او مَهروتر است

مثل مجنون عاشقم هرشب بیادت زنده ام
یادتو هرشب مرا از نانِ شب واجبتر است

اول صبح فدای تو شدن را عشق است

غزلی ناب برای تو شدن را عشق است



خواب الوده ام و منگ و خمارم اما

مست در حال و هوای تو شدن را عشق است



#بداهه
#هاتف_مهدی_قنبری

دیوانگی عجیبی ست

من برای شعر گفتن از تو

با سی و دو حرف در جدالم .

حواسم را برده ای پرتِ خودت،

الفبا مدیون نام تو است

به تعداد حروفِ مقدس ِ نامت.

همان نام تو کافی ست

تا زیباترین قصیده ی دنیا را بنویسم.

#ویدااحسان

من کزین فاصله غارت شده ی چشم توام
چون به دیدار تو افتد سروکارم چه کنم؟
یک به یک با مژه هایت دل من مشغول است
میله های قفسم را نشمارم چه کنم؟

درد سنگین , سینه غمگین .. باز هم اشعار ِ عشق
مانده ام انگشت بر لب , روز و شب در کار ِ عشق

عین و شین و قاف را , بالا و پائین کردم و
عاقبت هم در نیاوردم , سَر از اسرار عشق

چشم ظاهربین ما , از چشم ِ دل افتاده پیش
عاشقان را جمله میبیند فقط , بَر دار ِ عشق

معنی عشق حقیقی چیست یا معشوق کیست؟
چشم ِ دل را بازتر کُن , بر در و دیوار ِ عشق

مال و یار و دیگری , بوی مجازی میدهند
در حقیقت هست اینجا نکته ی دشوار عشق

عشق غیر از ذاتِ حق , محکوم در اصل فناست
مطلبی ارزنده شُد حاصل در این گفتار ِ عشق

بیتِ آخر , جمع بندی میکنم مقصود را
نیست لایق عشق را , غیر از خدا دادار ِ عشق