شعر و شیدایی

                        

گفتمش سیر ببینم مگر از دل برود
وان چنان پای گرفتست که مشکل برود

دلی از سنگ بباید به سر راه وداع
تا تحمل کند آن روز که محمل برود

کس ندانم که در این شهر گرفتار تو نیست
مگر آن کس که به شهر آید و غافل برود

گر همه عمر ندادست کسی دل به خیال
چون بياید به سر راه تو، بی دل برود

سعدی

احمد شاملو :
همه
لرزشِ دست و دلم
از آن بود
که عشق
پناهی گردد،
پروازی نه
گریزگاهی گردد.

آی عشق آی عشق
چهره‌ی آبی‌ات پیدا نیست.

و خنکای مرهمی
بر شعله‌ی زخمی
نه شورِ شعله
بر سرمای درون.

آی عشق آی عشق
چهره‌ی سُرخ‌ات پیدا نیست.

غبارِ تیره‌ی تسکینی
بر حضورِ وَهن
و دنجِ رهایی
بر گریزِ حضور،
سیاهی
بر آرامشِ آبی
و سبزه‌ی برگچه
بر ارغوان

آی عشق آی عشق
رنگِ آشنایت
پیدا نیست....!!!

بگذﺭ ﺍﺯ " ﻧﯽ "،
" ﻣﻦ " ﺣﻜﺎﻳﺖ ﻣﻴﻜﻨﻢ ...
ﻭﺯ "ﺟﺪﺍﯾﯽ ﻫﺎ" ﺷﻜﺎﻳﺖ ﻣﻴﻜﻨﻢ ...

ﻧﯽ ﻛﺠﺎ ﺍﻳﻦ ﻧﻜﺘﻪ ﻫﺎ ﺁﻣﻮﺧﺘﻪ؟
ﻧﯽ ﻛﺠﺎ ﺩﺍﻧﺪ، "ﻧﻴﺴﺘﺎﻥ" ﺳﻮﺧﺘﻪ؟

ﺑﺸﻨﻮ ﺍﺯ "ﻣﻦ"...
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ "ﺭﺍﻭﻱ" ﻣﻨﻢ ...
ﺭﺍﺳﺖ ﺧﻮﺍﻫﯽ،
ﻫﻢ ﻧﯽ ﻭ ﻫﻢ ﻧﯽ ﺯﻧﻢ ...

ﻧﺸﻨﻮ اﺯ ﻧﻰ، "ﻧﻰ "ﺣﺼﯿﺮﻯ" ﺑﻴﺶ ﻧﻴﺴﺖ ...
ﺑﺸﻨﻮ ﺍﺯ "ﺩﻝ"...
"ﺩﻝ" ﺣﺮﻳﻢ ﺩﻟﺒﺮﻳﺴﺖ ...

ﻧﻰ ﭼﻮ ﺳﻮﺯﺩ ﺧﺎﻙ ﻭ ﺧﺎﻛﺴﺘﺮ ﺷﻮﺩ ...
"ﺩﻝ" ﭼﻮﺳﻮﺯﺩ، ﻻﯾﻖ "ﺩﻟﺒﺮ" ﺷﻮﺩ.

تـــــــــــــو ...

مـرا ...

به عــصـــر حـجـر بــرمـیـــــگــردانـــی ...

بـــه زمــــانــــیـــکه ...

آدم چــــــــــــای را ...

با خــنـــده حــــــوا ...

شـیـریـن مــیــکــرد ...

نه که تشنهٔ شراب توئیم نه که خستهٔ خراب توئیم
چه شود بما نظری کنی سوی خاک ما گذری کنی

فیض کاشانی

برایت من شدم امشب ترانه

بیا با من بخوان تو عاشقانه

ببوس آرام لبهای مرا تا

کنم تقدیم تو دل بی بهانه

من وشعروصدای دلنشینت

سراپای دلم شد شاعرانه

برایت مینویسم هرشب وروز

تویی مضمون هرشعروترانه

چقدر آخر بگردم درپی تو.....

عزیزم،کوچه کوچه ،خانه خانه

حلالم کن اگر روزی گرفتار دلت بودم ......
نفهمیدم که خوش بودی و تنها مشکلت بودم

تو قاب عکس این دنیا فقط چشم تو را دیدم
حلالم کن اگه هر شب تو افکار تو چرخیدم

خودت هر روز میگفتی که از تنهائی بیزاری
بگو این لحن دلگیرو هنوز در خاطرت داری

گلوم سر شاره از بغضه،یه بغض تلخ و پژمرده
یه موسیقی پر درده از یه آهنگساز سر خورده

بوسیدن تو برای من ممنوع است
آغوش تو..آه مطلقن ممنوع است

بگذار که با عشق بمیرم نه گناه
تدفین جنازه با لجن ممنوع است

عشقست که ما در دل هم خاک شویم
آنجا که ورود گورکن ممنوع است

طاوس قشنگم! تو برو غصه نخور
پرواز برای کرگدن ممنوع است

بانو چه کنم جبر جهان می گو ید:
عشق دو نفر در دل زن ممنوع است

تو پاکترین فرشته ای گریه نکن
در ذات تو آلوده شدن ممنوع است

باشد که بهشت ما به هم بر بخوریم
در حادثه ای که پیرهن ممنوع است


 

بوسه ای تقدیم لب کردی و من شیدا شدم
من سکوتی بی هدف بودم ولی غوغا شدم

دست تقدیر غزل با دل هم آوایی نمود
تا که از شیرینی لب بوسه ات معنا شدم

من پر از شعرم که شورت در درون انداختی
با نگاه مست تو همسو و هم آوا شدم

سر بر آن بالین مهرت می گذارم ؛ خوب من!
تا ببینی من چگونه مست و بی پروا شدم

در پریدن های عشق از بلبل شیدا بپرس
تا بگويد از چه رویی با تو من تنها شدم

من که خود در بام تو مست و غزلخوانم هنوز
در پس شعر و غزل، آواره ی رویا شدم

با نگاهت عاشقم کردی،‌ دلم دیوانه شد
خنده بر لب شاعرم کردی دلم دیوانه شد

گفتم آیا می شود با یک نگاه عاشق شوم ؟؟
خنده بر این پرسشم کردی دلم ، دیوانه شد

من نگاه آخرت را عشق معنا می کنم
ای زلیخا یوسفم کردی دلم دیوانه شد

با نگاهت چشم من مشتاق باران می شود
ای تو باران نرگسم کردی دلم دیوانه شد

من بهارم یک به یک از بودنم کم می شود
بگذر از این،‌ عاقلم کردی دلم دیوانه شد

ما مقیم درِ میخانه ی عشقیم هنوز
مست از بادۀ پیمانه ی عشقیم هنوز

عاشقی شیوه ی ما، باده کشی پیشه ی ماست
در جهان شهره و افسانه ی عشقیم هنوز

کس خبردار ز احوالِ دلِ ما نشود
بیخود و واله و دیوانه ی عشقیم هنوز

شمعِ عشقست فروزنده و سوزنده مدام
بال و پر سوخته، پروانۀ عشقیم هنوز

جان به کف، خنده به لب، شعله به دل، شور به سر
جان فدا در رهِ جانانه ی عشقیم هنوز

ما خرابات نشینان به سماوات رویم
گر چه خاکِ در میخانه ی عشقیم هنوز

صابر از مرحمتِ دوست ثناخوان شد و گفت
محرمِ مجلسِ شاهانه ی عشقیم هنوز...

گفتم که لبم به بوسه‌ای مهمان است
گفتا که بهای بوسه ی من جان است

عقل آمد و در پهلوی من زد انگشت
یعنی که خموش، بیع … که ارزان است

مهستی گنجوی

شکستن دل کسی که عاشق توست

کارساده ایست...

اگر راست میگویی...

دل کسی را بشکن که...

عاشقش هستی.....

روح سحری ! ناز دمیدن داری
مثل غزلی تازه شنیدن داری

ای قصه روزهای "من بودم و تو"
آنقدر ندیدمت که دیدن داری

در میان دستهایت!
عشق پیدا می شود؛
زیر باران نگاهت!
نسترن وا می شود؛
با عبور واژه از گوشه ی لب های تو
مهربانی های قلب تو؛
خوب معنا می شود...

دلم شکسته و اوضاع درهمی دارد
و سالهاست برای خودش غمی دارد

تو در کنار خودت نیستی نمی دانی
که در کنار تو بودن چه عالمی دارد

نه وصل دیده ام این روزها نه هجرانت
بدا به عشق که دنیای مبهمی دارد

بهشت می طلبم از کسی که جانکاه است
کسی که در دل سردش جهنمی دارد

گذر کن از من و بار دگر به چشمانم
بگو ببار اگر باز هم "نمی" دارد

برام مرگ رقم می زنی به لبخندت
که خنده ی تو چه حق مسلمی دارد

هرگز نکشم منت مهتاب جهان را
تاریکی شبهای مرا روی تو کافیست

از سوی نسیمی که تو را کرده نوازش
یک دم به مشامم برسد بوی تو کافیست

در حسرت چشمان توام از تو چه پنهان
با اینکه برایم خم ابروی تو کافیست

از هرچه از سر و پا داده خداوند
دستی که زند شانه به گیسوی تو کافیست

مدیونم اگه تشنه لبخند تو باشم
دنیای مرا چهره شیرین تو کافیست

آنچه در غیبتت ای دوست به من می گذرد

نتوانم که حکایت کنم الا به حضور

#سعدی

بهر امتحان ای دوست ، گر طلب کنی جان را

آن چنان برافشانم ، کز طلب خجل مانی

#شیخ_بهایی

دیر کردی نازنینم کم کم بهمن هم میرسد
عمر دی ماه هم دارد به آخر میرسد

فرصت از کف میرود، امروز و فردا تا به کی؟

فصل عشق و عاشقی هم عاقبت سر میرسد

برگهای دفتر پاییز سرخ و زرد شد
آخرین برگ سفیدِ کهنه دفتر میرسد

زودتر برگرد تا وقتی بجا مانده هنوز
میرود پاییزِ عاشق، فصل دیگر میرسد

مهر و آبان طی شدند و نوبت آذر رسید
نازنینم زودتر، سرما سراسر میرسد

این هوا با عاشقان چندی مدارا میکند
فصل سرما، زوزه ی باد ستمگر میرسد

یک نفر با یک خبر ای کاش امشب میرسید

مژده می آورد برخیزید، دلبر میرسد...