شعر و شیدایی

                        

نگران من نباش
آن دورها که ایستاده ای
من روز به روز
فیلسوف تر می شوم
مثلا گریه
میعان روح است!
خودم کشف کرده ام

مهدیه لطیفی

.

نگاهم رو به روي تو بلاتكيلف مي ماند

كه از لبخند لبريزم، كه از گريه فراوانم

بدهم تکیه به تو شانه شدن را بلدی؟
گرمی ثانیه ای خانه شدن را بلدی؟

تو که ویرانه کننده است غمت می دانم
خوردن غصّه و ویرانه شدن را بلدی؟

آنقدر سوخته قلبم که قلم می سوزد
شمع گریان شده، پروانه شدن را بلدی؟

مرغ عشقی شده دل میل پریدن دارد
بال و پر در قدمت لانه شدن را بلدی؟

می نویسم من عاشق فقط از قصّه ی تو
در غزل های من افسانه شدن را بلدی؟

اشک شب های سحر سوخته ام پیش کشت
تلخی گریه ی مردانه شدن را بلدی؟

هر کسی دیده مرا شاعر "مجنون" خوانده
تو بگو "لیلی" "دیوانه" شدن را بلدی؟

این همه ناز کشیدم بشوم معتکفت
بدهم تکیه به تو شانه شدن را بلدی

❄️
شبی شراب به یاد تو نازنین خوردم
شراب ناب از انگور دستچین خوردم

به کوچه آمده بودم کمی هوا بخورم
که چشم مست تو را دیدم و زمین خوردم

بریده بود تب تشنگی امانم را
برای رفع عطش آب آتشین خوردم

یکی سلامتی تو، یکی به عشق تو، باز
یکی به یاد تو عاشق‌ترین‌ترین خوردم

به مست خرده مگیر، از سیاه‌مستی بود
هزار مرتبه تا پا شدم زمین خوردم

تو پشت پا به دل من، من از زبان تو زخم
تو آن‌چنان زده‌ای و من این‌چنین خوردم

عاشقان را سر شوريده به پيكر عجب است

دادن سر نه عجب، داشتن سر عجب است

تن بي سر عجبي نيست رود گر بر خاك

سر سردار ره عشق به پيكر عجب است

ای نگاهت از شب ِ باغ ِ نظر ، شیرازتر
دیگران نازند و تو از نازنینان ، نازتر

چنگ بردار و شب ما را چراغان کن که نیست
چنگی از تو چنگ تر ، یا سازی از تو سازتر

قصۀ گیسویت از امواج ِ تحریر ِ قمر
هم بلند آوازه تر شد ، هم بلند آوازتر

گشته ام دیوان حافظ را ولی بیتی نداشت
چون دو ابروی تو از ایجاز ، با ایجازتر

چشم در چشمت نشستم ، حیرتم از هوش رفت
چشم وا کردم به چشم اندازی از این بازتر

از شب جادو عبورم دادی و ، دیدم نبود -
جادویی از سِحر چشمان تو پُر اعجازتر

آن که چشمان مرا تَر کرد ، اندوه ِ تو بود
گر چه چشم عاشقان بوده ست از آغاز ، تَر

لمس کن کلماتی ر اکه برایت می نویسم …

تا بخوانی و بفهمی چقدر جایت خالیست … تا بدانی نبودنت آزارم می دهد

… لمس کن نوشته هایی را که لمس ناشدنیست و عریان … که از قلبم بر

قلم و کاغذ می چکد …

لمس کن گونه هایم را که خیس اشک است … لمس کن لحظه هایم را …

تویی که می دانی من چگونه عاشقت هستم، لمس کن این با تو نبودنها را.

همیشه دلهُره دارم از این به هَم نرسیدن...

کَسی سُراغ نداری، تو را به من بِرِساند...؟

ﯾﮑﯽ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﻣﯽﺩﺍﺭﻡ
ﻭﻟﯽ ﺍﻓﺴﻮﺱ ﺍﻭ ﻫﺮﮔﺰ ﻧﻤﯽﺩﺍﻧﺪ
ﻧﮕﺎﻫﺶ ﻣﯽﮐﻨﻢ ﺷﺎﯾﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻧﺪ ﺍﺯ ﻧﮕﺎﻩ ﻣﻦ
ﮐﻪ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﻣﯽﺩﺍﺭﻡ
ﻭﻟﯽ ﺍﻓﺴﻮﺱ ﺍﻭ ﻫﺮﮔﺰ ﻧﻤﯽﺩﺍﻧﺪ
ﺑﻪ ﺑﺮﮒ ﮔﻞ ﻧﻮﺷﺘﻢ ﻣﻦ
ﺗﻮ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﻣﯽﺩﺍﺭﻡ
ﻭﻟﯽ ﺍﻓﺴﻮﺱ ﺍﻭ ﮔﻞ ﺭﺍ
ﺑﻪ ﺯﻟﻒ ﮐﻮﺩﮐﯽ ﺁﻭﯾﺨﺖ ﺗﺎ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﺨﻨﺪﺍﻧﺪ
ﺑﻪ ﻣﻬﺘﺎﺏ ﮔﻔﺘﻢ ﺍﯼ ﻣﻬﺘﺎﺏ
ﺳﺮ ﺭﺍﻫﺖ ﺑﻪ ﮐﻮﯼ ﺍﻭ
ﺳﻼﻡ ﻣﻦ ﺭﺳﺎﻥ ﻭ ﮔﻮ
ﺗﻮ ﺭﺍ ﻣﻦ ﺩﻭﺳﺖ ﻣﯽﺩﺍﺭﻡ
ﻭﻟﯽ ﺍﻓﺴﻮﺱ ﭼﻮﻥ ﻣﻬﺘﺎﺏ ﺑﻪ ﺭﻭﯼ ﺑﺴﺘﺮﺵ ﻟﻐﺰﯾﺪ
ﯾﮑﯽ ﺍﺑﺮ ﺳﯿﻪ ﺁﻣﺪ ﮐﻪ ﺭﻭﯼ ﻣﺎﻩ ﺗﺎﺑﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﭙﻮﺷﺎﻧﯿﺪ
ﺻﺒﺎ ﺭﺍ ﺩﯾﺪﻡ ﻭ ﮔﻔﺘﻢ ﺻﺒﺎ ﺩﺳﺘﻢ ﺑﻪ ﺩﺍﻣﺎﻧﺖ
ﺑﮕﻮ ﺍﺯ ﻣﻦ ﺑﻪ ﺩﻟﺪﺍﺭﻡ ﺗﻮ ﺭﺍ ﻣﻦ ﺩﻭﺳﺖ ﻣﯽﺩﺍﺭﻡ
ﻭﻟﯽ ﺍﻓﺴﻮﺱ ﻭ ﺻﺪ ﺍﻓﺴﻮﺱ
ﺯﺍﺑﺮ ﺗﯿﺮﻩ ﺑﺮﻗﯽ ﺟﺴﺖ
ﮐﻪ ﻗﺎﺻﺪ ﺭﺍ ﻣﯿﺎﻥ ﺭﻩ ﺑﺴﻮﺯﺍﻧﯿﺪ
ﮐﻨﻮﻥ ﻭﺍﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﺯ ﻫﺮ ﺟﺎ
ﺩﮔﺮ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﮐﻨﻢ ﻧﺠﻮﺍ
ﯾﮑﯽ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﻣﯽﺩﺍﺭﻡ
ﻭﻟﯽ ﺍﻓﺴﻮﺱ ﺍﻭ ﻫﺮﮔﺰ ﻧﻤﯽﺩﺍﻧﺪ

درد یعنی که باز در سَرَت باشد
درد یعنی هنوز باورت باشد

درد یعنی که اسم کوچک او
نام زیبای دخترت باشد

درد یعنی کنار پنجره ای
خانه اش در برابرت باشد

آخ، درد یعنی همین که دردی نیست
ذوقِ هر روز مادرت باشد

درد یعنی که بعد از این همه درد
همسرت درد دیگرت باشد

مهربان باشد و ندانی که
زخمی از عشق پَرپَرت باشد

در دل این قول را به او بدهی
تا که این بار آخرت باشد

آه! درد یعنی خدا نمیخواهد!
هم خودش یار و یاورت باشد

درد یعنی خودت که شاعرشی
این غزلْ گریه باورت باشد

یک شاعر

هرچقدر حسش را غزل بگوید

عاقبت

یکجا ؛ یک روز ؛ یک ساعت

یک دفعه

بغضش می ترکد...

گریه می کند...

سخت است هم مرد باشی

هم شعر بگویی....

هم گریه کنی

من جايِ تمام كساني كه
دلتنگ نمي شوند برايت
من جايِ تمام كساني كه
بي تابِ چشمهايت نيستند
من جايِ تمامِ كساني كه
گفتند دوستت دارم و تو ماندي
و آن ها نماندند
من جايِ تمامِ بوسه هاي
نيمه راه
آغوش هايِ جا مانده
جايِ تمامِ - يادم تو را فراموش - ها
من اصلا جاي خودِ خدا هم
دلم برايت تنگ شده
بگذار مردم بگويند كفر مي گويد
گفتم مردم ؟
اصلا من را چه به مردم
من را همان خدا كه چشمانِ تو را آفريد
تا من ديوانه ات شوم
كافيست !
همه چيز زيرِ سرِ همين خداست
كه تو را بي هيچ دليلي انقدر
برايِ دلِ من عزيز كرده
كه حتي به وقتِ دلگيري
دلتنگت باشم
همين خدايي كه
مي داند تو گذرت هم اين حوالي نمي خورد
اما باز كلمات را
مجبور به نوشتن براي تو مي كند
من
جاي تمام كساني كه كنارت هستند
جاي تمام كساني كه تو را مي بينند
جاي تمام كساني كه در قابِ چشمانت
جا دارند
جاي تمام كساني كه تو هرروز از حواليِ شان
گذر مي كني
دلم برايت تنگ شده

امشب احساس غزل ، وقف نگاهت میکنم
واژه ها را سرخوش از رخسارماهت میکنم

ازشقایق های وحشی وام می گیرم به ناز
صرف هاشور خط چشم سیاهت میکنم

تا که یک شب صاف باشد آسمان سینه ات
آفتابم بذل اشک گاه گاهت میکنم

گر بدانم میدمی تا صبح بر آیینه ام
تا سپیده دیده را غرق پگاهت میکنم

تا زلیخای مراد کاخ دل باشی ، عزیز
یوسف دل را مرید کوخ چاهت میکنم

عرش را تا فرش تابیدیم با غم ، بس نبود؟
عرش را در حسرت یک لکه آهت میکنم

با همه نامردمی دنیا هنوزم زرد نیست !!!
سبز چشم انتظارم فرش راهت میکنم

در قلب من اگر هوسی دیده‌ای بگو
یك لحظه جای پای كسی دیده‌ای بگو

روراست با تو حرف زدم ، در كلام من
گر نكته‌های پیش و پسی دیده‌ای بگو

دیریست در هوای دلم پر نمی‌زنی
در دست من اگر قفسی دیده‌ای بگو

از من كه در تو با دل و جان ذوب می‌شوم
نزدیك‌تر به خود چه كسی دیده‌ای ؟ بگو

پیداست ریگ‌های كفم ، بس كه روشنم
در رود من تو خار و خسی دیده‌ای بگو

تو نونهال عمر منی گر به چشم خود
با من تو قیچی هَرَسی دیده‌ای بگو

آرزویم فقط این است زمان برگردد
تیرهایی که رهاشد به کمان برگردد

سالها منتظر سوت قطارم که کسی
باسلام و گل سرخ و چمدان برگردد

من نوشتم که تورا دوست ندارم ای کاش
نامه ام گم بشود، نامه رسان برگردد

روی تنهایی دنیا اگر افتاده به من
باید امروز ورقهای جهان برگردد

پیرمردی به غزلهای من ایمان آورد
به سفررفت و قسم خورد جوان برگردد

بايد به دلت دل بسپارم که ببارم
آنقدر تو را دوست بدارم که ببارم

در تاب و تب ديدنت آرام نگيرم
هر ثانيه قرني بشمارم که ببارم

عشق آمده و خانه خرابي چه قشنگ است
کرده ست غم و درد نثارم که ببارم

من خسته ترين ابر زمستانم و اينک
افتاده به شوق تو گذارم که ببارم

چشمان تو با نيم نگاهي زده آتش
چون صاعقه اي دار و ندارم که ببارم

یارا ! بتکان شاخه ي تنهايي من را
آنقدر ترک خورده انارم که ببارم

بي چتر بيا تنگ غروبي به سراغم
بنشين پس از عمري به کنارم که ببارم

دلتنگي من تا به ابد دامنه دارد
بگذار ببارم که ببارم که ببارم ..

دل من در قدم یار غریبانه شکست
تپش قلب چنان گشت که آئینه شکست

لرزشی بر سر اندام من آن شب افتاد
خُمره لغزید در آن حادثه پیمانه شکست

باغ دلواپس طوفان شده از شدت ابر
اطلسی از غم رُز خم شد و از ساقه شکست

آتشی در دلم افروخت کزان شعله ودود
شمع خندید و پر عاشق پروانه شکست

در ازل بار امانت به من خسته که داد؟
آسمان شاهد آن بود که این شانه شکست

ای خوش آن همت مردانه که فریاد کشان
در زندان ابد کنده و مستانه شکست ...

آب از دیار دریا
با مهر مادرانه
آهنگ خاک می کرد
بر گِرد خاک می گشت
گَرد ملال او را
از چهره پاک می کرد
از خاکیان ندانم
ساحل به او چه می گفت
کآن موج نازپرورد
سر را به سنگ می زد

خود را هلاک می کرد!

عشق، جذاب ترين خلقت شيرين خداست
چشمه اي ناب که نوشيدن آن عين خطاست

طعم تلخي که دهد مزه ي شيرين عسل
مرگ تدريجي قلب است در آغوش اجل

عشق، تکرار پريشاني و آشوب دل است
پادشاهيست ستمکاره که منصوب دل است

عشق، فرياد گره خورده ي بغضي به گلوست
عشق،آشفته شدن ،در طلب ديدن اوست

عشق،سرمنشاء بيدادگري هاي غم است
عشق،دلبستگي و خستگي دم به دم است

ما را نتوان پخت که ما سوخته ايم
آتش نتوان زد که برافروخته ايم

ما را نتوان شکست آسان اى دوست
هرجا که دلى شکست، ما دوخته ايم

ما خسرو و شيرين نشناسيم به عشق
از عشق نکات ديگر آموخته ايم

از عشق همين نکته کفايت ما را
وجدان و شرف به عهد نفروخته ایم

#بیدل_دهلوی💫