شعر و شیدایی

                        

آمدم تلخ که با طعم عسل برگردم

یک دوبیتی بدهم با دو غزل برگردم

نکند باز بیایم تو نگاهم نکنی

بقچه ام را بزنم زیر بغل برگردم

آن را که درون دل عشق و طلبی باشد
چون دل نگشاید در آن را سببی باشد

رو بر در دل بنشین کان دلبر پنهانی
وقت سحری آید یا نیم شبی باشد

جانی که جدا گردد جویای خدا گردد
او نادره‌ای باشد او بوالعجبی باشد

آن دیده کز این ایوان ایوان دگر بیند
صاحب نظری باشد شیرین لقبی باشد

آن کس که چنین باشد با روح قرین باشد
در ساعت جان دادن او را طربی باشد

پایش چو به سنگ آید دریش به چنگ آید
جانش چو به لب آید با قندلبی باشد

چون تاج ملوکاتش در چشم نمی‌آید
او بی‌پدر و مادر عالی نسبی باشد

خاموش کن و هر جا اسرار مکن پیدا
در جمع سبک روحان هم بولهبی باشد

مولانا🌹🌹🌹

دلخوشی هرگز نیامد شایدم قسمت نبود
پشتِ هر حکمت لزوما هم درِ رحمت نبود

عاشقی کردن شبیه قصّه ها زیبا نبود
عشق هم آمد ولی جز لایقِ لعنت نبود

غارِ من گنجایشی دیگر به غیر از من نداشت
هر که آمد ماندنی شد،از قضا دعوت نبود

تاب دارد مغز من سُر میخورم در خاطرات
زندگی چیزی به غیر از تونل وحشت نبود

هر چه پیش آمد سپر کن سینه را با سرخوشی
هیچ چیز انقدر ها هم با اهمیّت نبود

روزها رفتند و من دیگر
خود نمیدانم کدامینم
آن من سرسخت مغرورم
یا من مغلوب دیرینم ؟

فروغ_فرخزاد

نو عروس شب مهتاب تو باشم چه شود
ماه من باشى و مرداب تو باشم چه شود

اى كه شاعر شوى و شهد بريزد ز لبت
مطلع هر غزل ناب تو باشم چه شود

تو همه صبر و قرار دل آشفته ى من
من قرار دل بى تاب تو باشم چه شود

دائم الخمرترين مرد جهانم بشوى
مى چند ساله ى سرداب تو باشم چه شود

همه شب تا به سحر مست هم آغوشى تو
يا كه روياى شب و خواب تو باشم چه شود

تو به سوز دل من ساز دلت كوك كنى
من اگر ناله ى مضراب تو باشم چه شود

باب ميل منى و محو تماشاى توام
من اگر ميل تو و باب تو باشم چه شود

ی دنیا غریبم
کجایی عزیزم
بیا تا چشامو
تو چشمات بریزم

نگو دل بریدی
خدایی نکرده
ببین خواب چشمات
با چشمام چه کرده

همه جارو گشتم
کجایی عزیزم

بیا تا رگامو
تو خونت بریزم....


❤️❤️❤️

گر چه هر شب استکان بر استکانت می زنند
هر چه تنهاتر شوی آتش به جانت می زنند

تا بریزی دردهایت را درون دایره
جای همدردی فقط زخم زبانت می زنند

تو كجايى؟
در گستره ى بى مرزِ اين جهـان...
تو كجايى؟
من در دورترين جاى جهـان ايستـاده ام:
كنـارِ تو

-تو كجايى؟
در گستره ناپاكِ اين جهـان...
تو كجايى؟

من در پاك ترين مُقام جهان ايستـاده ام:
بر سبزه شورِ اين رودِ بزرگ كه مى سرايَد
براى تو...

خیمه بزن بر قلب من , صاحب این خانه تویی
مستم کن از جام لبت , ساقی و پیمانه تویی

آغوش سردم را ببین , محتاج دوزخ توام
روشن نما چشم دلم , خورشید کاشانه تویی

بر تخت ملک دل نشین , تا که شوی سلطان من
این بارگاه و کاخ توست , لایق شاهانه تویی

با عشق تو ای دلبرم , جنت نخواهم من دگر
هم دین و هم دنیای من , بهشت جانانه تویی ..

عادتهائى كه معجزه میکند
با ملايمت = سخن بگوئيد،
عــمــيـــق = نفس بكشيد،
شــــــيــك = لباس بپوشيد،
صـبـورانه = كار كنيد.
نـجـيـبـانه = رفتار كنيد،
هــمـــواره = پس انداز كنيد،
عــاقــلانـه = بخوريد،
كــــافـــى = بخوابيد،
بى باكانه = عمل كنيد،
خـلاقـانـه = بينديشيد،
صـادقانه = عشق بورزید،
هوشمندانه = خرج كنيد،
خوشبختی یک سفراست,نه یک مقصد.
هیچ زمانی بهترازهمین لحظه برای شادبودن وجودندارد. زندگی کنیدو از حال لذت ببرید

سیاره عجیبی ست زمین
ادمهایش
با یک
جمله دوستت دارم عاشقت میکنند
اما
بدون جمله
خداحافظ
زمین گیرت میکنند..

یک شبی مجنون نمازش را شکست
بی وضو در کوچه لیلا نشست

عشق آن شب مست مستش کرده بود
فارغ از جام الستش کرده بود

سجده ای زد بر لب درگاه او
پر ز لیلا شد دل پر آه او

گفت یا رب از چه خوارم کرده ای
بر صلیب عشق دارم کرده ای

جام لیلا را به دستم داده ای
وندر این بازی شکستم داده ای

نشتر عشقش به جانم می زنی
دردم از لیلاست آنم می زنی

خسته ام زین عشق، دل خونم مکن
من که مجنونم تو مجنونم مکن

مرد این بازیچه دیگر نیستم
این تو و لیلای تو … من نیستم

گفت: ای دیوانه لیلایت منم
در رگ پنهان و پیدایت منم

سال ها با جور لیلا ساختی
من کنارت بودم و نشناختی

عشق لیلا در دلت انداختم
صد قمار عشق یک جا باختم

کردمت آوارهء صحرا نشد
گفتم عاقل می شوی اما نشد

سوختم در حسرت یک یا ربت
غیر لیلا بر نیامد از لبت

روز و شب او را صدا کردی ولی
دیدم امشب با منی گفتم بلی

مطمئن بودم به من سر میزنی
در حریم خانه ام در میزنی

حال این لیلا که خوارت کرده بود
درس عشقش بیقرارت کرده بود

مرد راهم باش تا شاهت کنم
صد چو لیلا کشته در راهت کنم.

هرگز، منتظر” فرداى خیالى” نباش.
سهمت را از” شادى زندگى”، همین امروز بگیر.
فراموش نکن “مقصد”، همیشه جایى در “انتهاى مسیر” نیست!
“مقصد” لذت بردن از قدمهاییست، که برمى داریم!
.
.
چایت را بنوش!
نگران فردا مباش،
از گندم زار من و تو مشتی کاه میماند برای بادها.

مرا به عاشقی و دوست را به معشوقی

چه نسبت است؟ بگویید قاتل و مقتول!

#سعدی

گفتند از عشق تو افسوس،کمی دیر شده
حال ما دستخوش این همه تغییر شده
دیگری آمد و بر سفره ی قلب تو نشست
بردی از یاد، دلی را که نمک گیر شده
با دل خسته،سر از تو گذشتن دارم
پایم اما به دل سنگ تو زنجیر شده
تو پی زندگیت رفتی و من خواهم گفت
شعر هایی که به تفسیر تو تصویر شده
چاره ی این دل ویران شده شاید مرگ است
آن غزلم که شبی عاشق یک شیر شده
دلخوشم با غزلی تازه،دو خط دردودلی
از زمانی که دلت از دل من سیر شده...

تو را زبانزد بازار زرگری کردم
مس طلا شده ای کیمیا گری کردم

برای این که بفهمند حرف چشمت را
زبان رسمی یک شهر را دری کردم

چقدر موی سیاهت شبیه شد بی شک
به صفحه صفحه بختی که جوهری کردم

تو را که شانه ات آرامگاه من بوده
خودم به دست خودم سهم دیگری کردم

عصا زنان به تماشات میرود هر شب
دلی که در ته این سینه بستری کردم،.،

جمعه و

غصه ی تنهایی و

بی حوصلگی

تازه این

اول ظهر است و

غروبش در پیش . . .

#مهدی_امیری

روزگاری که طبیبان همه خود بیمارند!
دردها مثل بلا بر سرمان می بارند،

کوچه ها پر ز عبور است ولی چشمی نیست،
خانه ها پنجره شان نیست،همه دیوارند!

گریه می کرد گلی در تب یک روزنه گفت؛
"چشم مخصوص تماشاست اگر بگذارند"

ما که جز گریه ندیدیم خدا می داند!
خنده ی پنجره زیباست،ولی نگذارند!

کاش چوپان رهایی بشر جلوه کند،
تا که معلوم شود میش رخان سگسارند!

همه کشکول دو رنگی به کمر می بندند،
ریسمان گونه ولی مارتر از هر مارند!

من دهاتی تر از آنم که تو می اندیشی،
داس هستند نه دهقان،که گلی میکارند

دیگر از طی شدن فاصله ها دلسردم
کاش میشد که کمی سمت خودم برگردم

کاش میگفت کسی، من غلطم یا تقویم؟
وسط فصل بهار است، ولی من زردم..

دیشب آنقدر تب گریه به چشمانم زد
که به یک ابر، خودم گریه تعارف کردم

مثل یک مصرع کوتاه و یک شعر بلند
آه آیینه ببین! این من و این هم دردم

خسته ام دیگر از این دست سفر کردن ها
کاش می شد که کمی سمت خودم برگردم

ریشه انسانها ، فهم آنهاست

یک سنگ به اندازه ای بالا می رود ،
که نیرویی پشت آن باشد
با تمام شدنِ نیرو ،
سقوط و افتادن سنگ طبیعی است

ولی یک گیاه کوچک را نگاه کن ؛
که چطور از زیر خاک ها
و سنگ ها سر بیرون می آورد و حتی آسفالت ها و سیمان ها را
می شکند و سربلند می شود .

هر فردی به اندازه این گیاه کوچک
ریشه داشته باشد
از زیر خاک و سنگ
از زیر عادت و غریزه
و از زیر حرف ها و هوس ها
سر بیرون می آورد و با قلبی از عشق افتخار می آفرینید .

ریشه ما ، همان " فهم " ما است