شعر و شیدایی

                        

کاش می شد نروی تا تک و تنها نشوم
بی تو دیوانه ترین عاشق شیدا نشوم

کاش می شد نروی یا که مرا هم ببری
تا که با چشم ترم این همه رسوا نشوم

سفرت زخم غریبی به دل من زده است
تا نیایی ز سفر من که مداوا نشوم

التماس همه دنیا بکنم برگردی
کاش می شد نروی غرق تمنا نشوم

دل من چشم به راه و نگران می پرسد:
چه شود گر نروی این همه تنها نشوم؟

ای عسل چشم خدا پشت و پناهت اما
بی تو ای کاش که من راهی فردا نشوم.

دلیل نیامدنت از این دو حالت
خارج نیست;،،،


یا نمی خواهی ام،


یا…


یا خدا،،،


یعنی نمی خواهی ام

من
رازی را پنهان نکرده ام!
قلبم کتابی است ...
که خواندنش برای تو آسان است.
من
همواره تاریخ قلبم را می نگارم؛
از روزی که در آن
به تو عاشق شدم !

#نزار_قبانی

قُمارِ عِشق شیرین اَست و مَن، هَرگِز نمیبازَم ...
"تو" از آسِ دِلَت مَغرور و مَن، دِلخوش به سَربازم ..

چه حُکم اَست اینکه میدانی، که حُکماً دَستِ مَن خالیست ...
دِل و دَستَم که میلَرزَد ، خودَم را پاک میبازَم ...

وَرَق بَرگشته اَست اِمروز و "تو" حاکِم، مَنَم مَحکوم ...
چه بایَد کرد با این بَخت؟ میسوزَم و میسازَم ...

"تو" بازی میکُنی اَز رو وَ مَن، آنقَدر گيجم که ...
نِمیدانَم کُدامین بَرگ را ، بايَد بیَندازَم ...

اَگر حاكِم تویی اِی "عِشق" ، مَن تَسلیمِ تَسلیمَمْ ...
هَمه اَز بُرد مَغرورند و مَن، بَر باخت مینازَم ...

میزنم سازی بیا، امشب به سازم ساز کن
دلبری کن از من و امشب برایم ناز کن

مانده ام پشت در دروازه چشمان تو
رحم کن امشب بیا در را برویم باز کن

من به شوق توبه پرواز آمدم در آسمان
بال بگشا سوی من امشب تو هم پرواز کن

حرف دل بسیار باشد با تو هم صحبت شوم
سر بروی شانه ام بگذار و عشق اغاز کن

میشوم فرهاد تو شیرین من باشی اگر
لب بروی لب گذار و بوسه را احساس کن

دست در دستان هم در زیر باران هم قدم
باصدای دلنشین در گوش من اعجاز کن

همخواب رقیبانی و من تاب ندارم
بی‌تابم و از غصهٔ این خواب ندارم

زین در نتوان رفت و در آن کو نتوان بود
درمانده‌ام و چارهٔ این باب ندارم

آزرده ز بخت بد خویشم نه ز احباب
دارم گله ازخویش و ز احباب ندارم

ساقی می صافی به حریفان دگر ده
من درد کشم ذوق می ناب ندارم

وحشی صفتم اینهمه اسباب الم هست
غیر از چه زند طعنه که اسباب ندارم

وحشی_بافقی

هیچ‌کس نمی‌تواند تشخیص دهد
کسی که
شانه‌هایش تکان می‌خورد،
می‌خندد یا گریه می‌کند!

ما از دور خوشیم
اما از نزدیک
سیل اشک
امان را بریده است.


بهرنگ_قاسمی

با لب نمناک لبت را به هوس می بوسم
از همین لحظه و تا قطع نفس می بوسم

من که زندانی چشمان تو بودم ز ازل
چشم زیبای تو را پشت قفس می بوسم

دل من را ندهی وعده به وصلت ... پس از این
طرح لب های تو را هم به عبس ... می بوسم

نه که پنهانی و با ترس و نه در خوف و رجا
در همین کوچه و نزد همه کس می بوسم

هم به هنگام اذان و دم محراب نماز
هم کلیسای مسیح وقت جرس می بوسم

ابتدا نقش دو چشمان تو را می کشم و
روی این دفتر زیبا و سپس می بوسم

وقت این قافیه تنگ است و غزل مست تو شد
شکوه داری که چرا روی تو بس می بوسم ؟

مرا شبیــه خــودم؛شبیــه یک ستــاره بِکِــش..

شبیــه مــن که نشــد..!

خــط بــزن دوبــاره بِکــش..

مرا شبیــه خــودم در میـان آتـش و دود شبیـه چِشــم و دلــم غــرق صــد شــراره بِکــش..

و بعد دسـت بکش بر شـــراره ام یک شــب..

بســوز وقلــب مــرا پــاره پــاره بکــش...

و زخـــم های دلــم را ببیــن؛و بعد از آن لبــاس بر تــنِ این قلــبِ بی قـــوارِه بِکــش..

بخنــــد..........................

خنــــده تو شعلـــه می زنــد بر مـــن..

بخنــــد و شعلـــه های مــــرا به یک اشـــاره بکــش..

ببین ستـــاره شـــدم با تــو ای بهانـــه ی مــن....

مرا شبیـــه خـــودم...!

شبیـــه یک ستـــاره بکــش..

بغلم کن که هوا سرد تر از این نشود
زندگی خوب شود ... باد خبرچین نشود ...

بی هوا بوسه بزن عشق دو چندان بشود
بوسه آنگاه قشنگ است که تمرین نشود

وقت بوسیدن تو شعر بیاید یا مرگ ؟
مانده ام گیج ، بخواهم که کدامین نشود ؟

چشم و ابروی تو بیت الغزل صورت توست
زلف تو آمده تکرار مضامین نشود

بین مردم همه جا از تو فقط بد گفتم
تا که دنیای حسودم به تو بدبین نشود

روز مرگ از نفست جان و دلم میلرزد
به عزیزان بسپارید که : " تلقین نشود"

دور خود خشت به خشت از تو غزل می چینم
پیش من باش که دیوار غزل چین نشود

در پس پرده یک ظهر غریب ...
من و یک خواب عجیب …!!
رازها در پس این خواب نهان است ... نهان ...

من کویری بودم!
خالی از شور و نشاط
خالی از نغمه مرغان خوش آواز بهار ...

و فقط من بودم، ناله ی مبهم باد ...
خار هم، از دل دیوانه ی من می رویید!

آسمانم خالی
و در این پهنه ندیدم ابری!!

پس خودم باریدم …
آنقدر باریدم ...
تا کویرم گل داد
گلی از عشق درونش رویید ...

پس تو هم باران باش
به کویر دل خود سخت ببار
و برون کن زدلت
نفرت و بیزاری را
و فقط عشق بورز
به خودت و همه ی انسانها ...! 🍁🍁🍁🍁🍁🍁🍁🍁🍁🍁🍁🍁🍁🍁🍁🍁🍁🍁

اگر روزی در این دنیا شڪستی...

اگر بر نارفیقان دل، تو بستی...

اگر عاشق شدی عشقت تو را راند...

اگر پایت به گرداب فنا ماند...

اگر غمگین شدی غم با تو پیوســت...

بدان در اوج نابودی،

"خدا" هست!

نمیدانم کدام را راضی کنم

"دلی" که میخواهد
عاشق باشد
یا "عقلی" که میخواهد
عاقل باشد

من، لای کتاب زندگی
مانده ام؛
لای فصلی بدخط و تلخ
بنام "تحمل"

کاش آدمی میتوانست
"دلش" را به
صندوق امانات بسپارد،

و با اولین قطار
به تعطیلات برود.

چرا یوسف شوم؟ اینجا مگر یوسف بها دارد؟
چرا موسی شوم؟ اینجا که هر کوری عصا دارد

خوشی ، مستی ، پریشانی ، غم و حسرت ، پشیمانی
بگو گیسویت از این پس برای من چه ها دارد؟

نپرس از من چرا در زندگی اینقدر تنهایم؟
که تنها بودنم یک قصه ی بی انتها دارد

دل دیوانه ام از او نمیداند چه میخواهد
مناجاتش سکوتی تلخ بعد از "ربنا..." دارد

شبی در خواب دیدم بر مزارم اشک میریزی
یقین کردم دل من هم برای خود خدا دارد ...

من
رازی را پنهان نکرده ام!
قلبم کتابی است ...
که خواندنش برای تو آسان است.
من
همواره تاریخ قلبم را می نگارم؛
از روزی که در آن  
به تو عاشق شدم !

تاکنون دیوانه وار اسم کسی بوسیده ای
نیمه شب درآینه باخنده اش خندیده ای

چشم بر در،خنده برلب،اشک هم در دیدگان
سالها با یاد او با ساز او رقصیده ای

راستی پیش آمده با ترس از دست دادنش
همچوطفلی از نبودمادرش ترسیده ای

اولین دیدار مانده خاطرت یکروز خوب
باز هرهفته به یادش درسماع چرخیده ای

با خیال اولین دیدار او عصری قشنگ
صبحها با فکر آن عصرقشنگ بالیده ای

من نمیدانم چنان لیلای مجنون کش شدی
حال اورا از هوا از آینه،بادصبا پرسیده ای


نظامی

أگه خواستی تکیه بدی

نه به "چهره ها "اعتماد کن ؛نه به "زبون ها"
به دوتا چیز؛اما میشه تکیه کرد...

"یکی"مرام ومردونگی
"دومی "ایمان وخداباوری"

بامرام؛نمک میشناسه
وباایمان ظلم نمیکنه....

*************************
💓🌿💓🌿💓
🌿💓🌿
💓🌿
🌿

شب چو در بستم و مست از مي نابش كردم
ماه اگر حلقه به در كوفت؛ جوابش كردم

ديدي آن ترك ختا دشمن جان بود مرا ؟
گر چه عمري به خطا؛دوست خطابش كردم !

منزل مردم بيگانه چو شد خانه ي چشم
آنقدر گريه نمودم كه خرابش كردم

شرح داغ دل پروانه چو گفتم با شمع
آتشي در دلش افكندم و آبش كردم

غرق خون بود و نمي مرد ز حسرت فرهاد !
خواندم افسانه ي شيرين و به خوابش كردم !

دل كه خونابه ي غم بود و جگر گوشه ي درد
بر سر آتش جور تو كبابش كردم !

زندگي كردن من؛ مردن تدريجي بود !
آنچه جان كند تنم ؛عمر حسابش كردم

"فرخی یزدی"


🌿
💓🌿

 اگر دریاے دل آبی‌ست...
                        تویی فانوس زیبایش..
  اگر آینه یك دنیاست..
                  تویی معنای دنیایش
   تو یعنی دسته‌اے گل را....
                    ز آن سوے افق چیدن 
                           تو یعنی پاكی باران....
                                                 تو یعنی لذت دیدن...
    تو یعنی یك شقایق را ...
        به یك پروانه بخشیدن...
  تو یعنی از سحر تا شب به زیبایی درخشیدن..
          تو یعنی یك كبوتر را 
                   ز تنهایی رها كردن...
                        خداے آسمان‌ها را... به آرامی صدا كردن... 
         تو یعنی مثل نیلوفر همیشه مهربان بودن..
                 تو یعنی باغی از مریم...
                              تو یعنی كهكشان بودن....
     تو یعنی چتری از احساس برای قلب بارانی
                 تو یعنی پیك آزادی....
                                    برای روح زندانی...
          تو یعنی در زمستان‌ها... به فكر پونه افتادن.
                       تو یعنی روح باران را...متین و ساده بوسیدن...
               و یا در پاسخ یك لطف... به روی غنچه خندیدن...
             اگرچه دورے از اینجا...تو یعنی اوج زیبایی...
             كنارم هستی و هر شب ... به خوابم باز می‌آیی..

دستخطی دارم از او بر دل خود یادگار

عشق کاری کرد با قلبم که چاقو با انار