شعر و شیدایی

                        

قمار عاشقان بردی ندارد از نداران پرس
کس از دور فلک دستی نبرد از بدبیاران پرس

جوانی‌ها رجزخوانی و پیریها پشیمانی است
شب بدمستی و صبح خمار از میگساران پرس

قراری نیست در دور زمانه بی‌قراران بین
سر یاری ندارد روزگار از داغ یاران پرس

تو ای چشمان به خوابی سرد و سنگین مبتلا کرده
شبیخون خیالت هم شب از شب زنده داران پرس

تو کز چشم و دل مردم گریزانی چه میدانی
حدیث اشک و آه من برو از باد و باران پرس

عروس بخت یکشب تا سحر با کس نخوابیده
عروسی در جهان افسانه بود از سوگواران پرس

جهان ویران کند گر خود بنای تخت جمشید است
برو تاریخ این دیر کهن از یادگاران پرس

به هر زادن فلک آوازه‌ی مرگی دهد با ما
خزان لاله و نسرین هم از باد بهاران پرس

سلامت آنسوی قافست و آزادی در آن وادی
نشان منزل سیمرغ از شاهین شکاران پرس

به چشم مدعی جانان جمال خویش ننماید
چراغ از اهل خلوت گیر و راز از رازداران پرس

گدای فقر را همت نداند تاخت تا شیراز
به تبریز آی و از نزدیک حال شهریاران پرس


استاد شهریار

چون همه یاران ما رفتند و تنها ماندیم
یار تنهاماندگان را دم‌به‌دم می‌خواندیم

جمله یاران چون خیال از پیش ما برخاستند
ما خیال یار خود را پیش خود بنشاندیم

ساعتی از جوی مهرش آب بر دل می‌زدیم
ساعتی زیر درختش میوه می‌افشاندیم
ساعتی می‌کرد بر ما شکر و گوهر نثار
ساعتی از شکر او ما مگس می‌راندیم

چون خیال او درآمد بر درش دربان شدیم
چون خیال او برون شد ما در این درماندیم

"مولانا"

گر ز هجر تو کمر راست کنم بار دگر
غیر بار غم عشقت نکشم بار دگر
پیرو قافله عشقم و در جذبه شوق
نیست این قافله را قافله سالار دگر
دل دیوانه کشد در غمت ای سلسله مو
هر زمانم به سر کوچه و بازار دگر
یوسف دل به کلافی نخرد زال فلک
می برم یوسف خود را به خریدار دگر
با که نالیم که هر لحظه فلک انگیزد
پی آزار دل زار دل آزار دگر
به شب هجر تو در خلوت غوغایی دل
نپذیرم به جز از یاد رخت یاد دگر
باش تا روی ترا سیر ببینم که اجل
به قیامت دهدم وعده دیدار دگر


"شهریار"

عاشقی درد است و درمان نیز هم
مشکل است این عشق و آسان نیز هم

جان فدا باید به این دلدادگی
دل که دادی می رود جان نیز هم

دامن از خار تعلق باز چین
باز گردی گُل به دامان نیز هم

در نمازم قبله ، گاهی پشت و روست
کافر عشقم ، مسلمان نیز هم

عشق گفت از کفر و دین خواهی کدام
گفتمش این خواهم و آن نیز هم

گر غرامت پایگیرت شد ، بکوش
دست می یابی به تاوان نیز هم

بی سر و سامان شوی در پای عشق
تا سرت بخشند و سامان نیز هم

با همه بی خانمانی ای عجب
خلق می خواهم به مهمان نیز هم

خرمن افروزند و جان آدمی
ارزن انگارند و ارزن نیز هم

کُشت و کشتاری که شیطان می کند
کُشته در چشم من انسان نیز هم

ساقی ما چون می اندر خمره پخت
می دهد جامی به خامان نیز هم

داستان عشق گفتم بی زبان
باز گویندش به دستان نیز هم

شهریارا ، شبچراغی یافتی
چشم و دلها کُن چراغان نیز هم

شهریار

من همین یک دانه دل دارم بفرما بشکنش

کوزه ای از آب و گل دارم بفرما بشکنش

تو سبوی آرزوهای مرا بشکسته ای

هرچه بادا باد ، این هم دل بفرما بشکنش

گفتم غم تو دارم

چیزی نگفت و بگذشت

حافظ خوشا به حالت

یارم گذشت و یارت

گفتا غمت سرآید

شهره ی شهر شدی ننگ به نامم زده ای

طعم رسوایی خود تلخ به کامم زده ای

بعد از این قلب منو هجمه ی این خاطره ها

سنگ بد نامی خود چند به بامم زده ای

عشقی که همیشه در به در می گردد

مُــزدش لب ِ خــُــشک و چـــشم ِ تر می گردد

باران ِ تو از لــُــطف ِ خدا می آید

باران ِ من از مدرسه برمی گردد

یاسر قنبرلــــــــــو

امر کن تا بر لب سرخ تو عاشق تر شوم

نامسلمانا ! لبم را نهی از منکر مکن

عمر بودن با تو کوتاه است ، مثل عمر گل

نازک انداما ! گل عمر مرا پرپر مکن ..



ناصر حامدی

دانی که مرا یار چه گفتست امروز

جز ما به کسی در منگر دیده بدوز

از چهره خویش آتشی افروزد

یعنی که بیا و در ره دوست بسوز ..

ابوسعید ابوالخیر

گر عشق نبودی و غم عشق نبودی

چندین سخن نغز که گفتی ، که شنودی ؟

گر باد نبودی که سر زلف ربودی

رخساره معشوق به عاشق که نمودی ؟



شهاب الدین سهروردی

عشق من شد سبب خوبی و رعنایی او

داد رسوایی من شهرت زیبایی او

بسکه دادم همه جا شرح دلارایی او

شهر پرگشت ز غوغای تماشایی او

تو هم خنجر بزن ، من زخم کاری دوست دارم
شبیه موزه هایم ، یادگاری دوست دارم

شکوه بیستون هستم که از تکرارها خستم
بیا فرهاد شو ، من کنده کاری دوست دارم

فقط لج می کنی من عاشق این کارها هستم
گلم من شاعرم ناسازگاری دوست دارم

تو دعوت نیستی در خلوتم اما بیا گاهی
بیا که میهمان افتخاری دوست دارم

تو مثل بهمنی آرامی و محجوب اما من
شبیه منزوی ، دیوانه واری دوست دارم

تو خود را دوست داری ، آینه این را به من گفت و
بدان من آنچه را که دوست داری ، دوست دارم


وحید پورداد

بی سبب زخم زبان بر جگرم نگذارید



وقت و بى وقت فقط سر به سرم نگذارید



مثل قابیل نگردید به دور و بر من ..



.داغ فرزند به دوش پدرم نگذارید



عرصه ى زندگى ام تنگ شده؛ بدتراز آن ...



لحظه اى نیست که پا روى پرم نگذارید



من که درجاذبه و دافعه تان مى سوزم



هیزم تازه به چشمان ِ ترم نگذارید



مى روم آخر از اینجا، به خداوند قسم ..



.این قدر سنگ به راه سفرم نگذارید



کم شده طاقتم از بار ندانم کارى....



کوه را باز به روى کمرم نگذارید



"دوست دارم بروم " جمله ى کوتاهى نیست



کاشکى از دل خود بى خبرم نگذارید



"سید مهدى نژاد هاشمى"

کاش
دلتنگی بیماری بود
بستری می شدی
درش می آوردند
دورش می انداختند
یا در شیشه های الکل نگه می داشتند
تا به بیمارهای دیگر بگویند
این دلتنگی بزرگ را ما در آوردیم

حیف که با دلتنگی هیچ کاری نمی شود کرد
باید آن را کشید
مثل حبس

#مریم_اسلامی

در دل و جان خانه کردی عاقبت

هر دو را دیوانه کردی عاقبت

آمدی کاتش در این عالم زنی

وانگشتی تا نکردی عاقبت

ای ز عشقت عالمی ویران شده

قصد این ویرانه کردی عاقبت

من تو را مشغول می‌کردم دلا

یاد آن افسانه کردی عاقبت ...

شمع عالم بود لطف چاره گر

شمع را پروانه کردی عاقبت

یک سرم این سوست یک سر سوی تو

دوسرم چون شانه کردی عاقبت

دانه‌ای بیچاره بودم زیر خاک

دانه را دردانه کردی عاقبت

دانه را باغ و بستان ساختی

خاک را کاشانه کردی عاقبت

ای دل مجنون و از مجنون بتر

مردی و مردانه کردی عاقبت

کاسه سر از تو پر از تو تهی

کاسه را پیمانه کردی عاقبت

جان جانداران سرکش را به علم

عاشق جانانه کردی عاقبت

شمس تبریزی که مر هر ذره را

روشن و فرزانه کردی عاقبت

مولانا

پائیز را عمیق نفس بکش
هرچه تنها تر
پائیزانه شورانگیزتر
پاییز
فصلی است که می آموزد
تغییر می تواند زیبا باشد ...
و صدای قدم های دلتنگی
میان خش خش برگ ها
موسیقی متن حرف هایی است
که آنرا نجوا نکردیم
من برگ هارا
با خیالت ورق زده ام...

زهراسادات قاسمی

ﺧﺴﺘﻪ،
ﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻩ،
ﺑﯽ ﺷﮑﯿﺐ..
ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺟﻬﺎﻥ
ﻓﻘﻂ ﻫﻤﯿﻦ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﯾﻢ ﺑﺎﻗﯽ ﮔﺬﺍﺷﺘﻪ ﺍﻧﺪ
ﺑﺎ ﻣﻦ ﻣﺪﺍﺭﺍ ﮐﻦ!
ﺑﻌﺪﻫﺎ..
ﺩﻟﺖ ﺑﺮﺍﯾﻢ ﺗﻨﮓ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ...

"ﺳﯿﺪ ﻋﻠﯽ ﺻﺎﻟﺤﯽ"

ساقی و مطرب و می جمله مهیاست
ولی
عیش بی یار مهیا نشود،
یار کجاست؟!


حافظ

آن چنان غرق تو بودم که خودم یادم رفت

خیره در چشم تو آنقدر که غم یادم رفت



نذر چشمان تو هر شب به حرم می رفتم

محو چشمان تو بودم که حرم یادم رفت



بین دستان تو با من دو قدم فاصله بود

دو قدم فاصله تنها، دو قدم یادم رفت



خواستم نام تو هر روز به یادم باشد

پشت دستم بنویسم... که قلم یادم رفت



کاش میشد به من و حرف دلم گوش کنی

کاش باور بکنی حرف خودم یادم رفت



محمود اعظمی