شعر و شیدایی

                        

هرشب زغم عشق تو من خواب ندارم

فکر دل من کن که دگر تاب ندارم

بس گریه نمودم ز فراق غم عشقت

چشمم به زبان آمد و گفت اشک ندارم....

برخیز دلا که دل به دلدار دهیم

جان را به جمال آن خریدار دهیم

این جان و دل و دیده پیِ دیدنِ اوست

جان و دل و دیده را به دیدار دهیم

هوشنگ_ابتهاج

من از دلبستگی ها تا توانستم ، ضرر دادم
گَهی سر را به دل بخشیدم و گَه دل به سر دادم

کمی آزرده از اینم که آخر دیر فهمیدم
که من ساده سر بیهودگی عمرم هدر دادم

خطر کردم و گفتم «دوستت دارم» ، چه شد آخر
تمام جان و روحم را برای یک خطر دادم

درون قصه های خود ز من یک جمله بنویسید
قضای هر نمازم را به یک غمزه نظر دادم

تمنا کردنم بیهوده اما شکر باید کرد
پر وبال خودم بشکست و او را بال و پر دادم

هنر کردم که اشعاری سرودم؟؟شک ندارم من
که من تاوان عشقم را به عنوان هنر دادم

همه گفتند که عاشق نشو ، دیوانگی کردم
من از دیوانگی در شعر های خود خبر دادم

درخت زرد پاییزم که دل اینگونه با من کرد
تمام برگ هایم ریخت تا برگ و ثمر دادم...!!!

چشمت افسونگر دلهاست به افسانه قسم
باده در چنگ تو رسواست به پیمانه قسم

شمع در مکتب عشاق که شد چله نشین
سوختن را زمن آموخت به پروانه قسم

چون پریشانی زلفت که کند رقص حریر
پیچ وتابی به دل انگیخته برشانه قسم

تو همه سنگ شدی آینه دل گرچه شکست
بازافزود تو را جلوه به آینه قسم

بی تومتروکه وبی رهگذرست کلبه من
با تو آباد شود کلبه به ویرانه قسم

گفت مجنون به جبین مهر جنونم نزنید
عقل درمانده عشق است به دیوانه قسم

آخر ای دوست نخواهی پرسيد
که دل از دوری رويت چه کشيد

سوخت در آتش و خاکستر شد
وعده های تو به دادش نرسيد

داغ ماتم شد و بر سينه نشست
اشک حسرت شد و بر خاک چکيد

آن همه عهد فراموشت شد
چشم من روشن روی تو سپيد

جان به لب آمده در ظلمت غم
کی به دادم رسی ای صبح اميد

آخر اين عشق مرا خواهد کشت
عاقبت داغ مرا خواهی ديد

دل پر درد فريدون مشکن
که خدا بر تو نخواهد بخشيد

[Forwarded from @v@]
بزن دنیا بزن رسمت چنین است.....
سزای دل به تو دادن همین است....

بزن که شاخ و برگم زرد زرد است....
خزان من، بهار من، تگرگ است....

بزن بر جسم من زیرا حقیر است....
بزن نامرد، این حکم زمین است...

بزن تا مست از این باده هستم....
بزن تا پیک آخر من نشستم....

بزن شاید که فردا شاد باشم
جدا از تو اسیر خاک باشم

خوی بد دارم ملولم تو مرا معذور دار
خوی من کی خوش شود بی‌روی خوبت ای نگار

بی‌تو هستم چون زمستان خلق از من در عذاب
با تو هستم چون گلستان خوی من خوی بهار

بی‌تو بی‌عقلم ملولم هر چه گویم کژ بود
من خجل از عقل و عقل از نور رویت شرمسار

#مولانا

جمعه ها
بغض من انگار
گلوگیرتر است..

فکر و ذهنم،
به تو و چشم تو
درگیرتر است..

مثل هر جمعه
دلم
حس عجیبی دارد..

حس دیدار تو
این جمعه کمی
بیشتر است..

"تو" که از کوچه ی غمگین دلم میگذری!
"تو" که از راز دلم با خبری!

"تو" چرا رسم وفایت گم شد؟!
برق چشمان سیاهت گم شد؟

با " توأم " ای مهِ مهتابِ شبان...
با " تو " ای زلف پریشان جهان...

بی "تو" صد خاطره ام گریان است...
بی "تو" اشکم شاعر باران است...

بی "تو" دیگر نفسم بند آمد!
بی "تو" جوی "دل" من خشکیده ست!

با "تو" از قصه عشقم گفتم و "تو" در اوج سکوت؛
با نگاهی پر تردید و خمود ؛
گفتی از: " عشق حذر کن " نفسم بند آمد !!

اسم زیبایت قرارش بین این اشعار نیست
قلب تو درگیر اما مثل من بیمار نیست

من برایت شعر میخوانم به چشمم زل بزن
شعر من بی چشم تو دیگر چنان پربار نیست

عشق یعنی جمله ی "من دوستت دارم زیاد"
پشت هم میگویم اما پیش تو تکرار نیست

من چگونه آنچه دیدم را بگنجانم به شعر؟
وصف زیبایی تو در حد این خودکار نیست

دیگر این ابیات هم تحت تسلط نیستند...
مثل آن فرمانده ای هستم که پرچم دار نیست

چایی که تو می‌آوری انگار شراب است
این شاعر عاشق به هم‌آن چای، خراب است
من عاشق عشقم، چه بسوزم، چه بسازم
عشق است که هر کار کند عین صواب است
معشوق اگر خون مرا ریخت به‌حق ریخت
خون‌ریزی معشوق هم از روی حساب است
تب کردن تو، مُردن من هر دو بهانه
عشق است که بین من و تو در تب‌وتاب است
صد بار تفأل زدم و فال یکی بود
«ما را ز خیال تو چه پروای شراب است»

ﺳﺒﺪﻯ ﻫﺴﺖ ﺩﺭ ﺍﻧﺪﯾﺸﻪ ﻣﻦ
ﻛﻪ ﭘﺮ ﺍﺯ ﮔﻞ ﺑﺪﻫﻢ ﻫﺪﯾﻪ ﺑﻪ ﺗﻮ
ﻏﺎﻓﻞ ﺍﺯ ﺁﻧﻜﻪ ﺗﻮ ﺧﻮﺩ ﻧﺎﺏ ﺗﺮﻯ
ﻳﻚ ﺟﻬﺎﻥ ﮔﻞ ﺑﺨﻮﺭﺩ ﻏﺒﻄﻪ ﺑﻪ ﺗﻮ

آشفته دلان را هوس خواب نباشد
شوری که به دریاست به مرداب نباشد

هرگز مژه برهم ننهد عاشق صادق
آنرا که به دل عشق بود خواب نباشد

در پیش قدت کیست که از پا ننشیند
یا زلف تو را بیند و بیتاب نباشد

چشمان تو در آینه ی اشک چه زیباست
نرگس شود افسرده چو در آب نباشد

گفتم شب مهتاب بیا نازکنان گفت
آنجا که منم حاجت مهتاب نباشد

من نمیگویم کسی « بی درد » نیست
هر کسی دردی ندارد، « مرد » نیست...

لیک می گویم که فصل سوختن،
آب را هم می توان آموختن...

« خنده ها » را می توان تقسیم کرد
گریه ها را می توان « ترمیم » کرد...

گر خطر می بارد از این فصل سرد
دوستی را باید اول « بیمه » کرد...

« عشق » با لبخند مردم، زنده است
زندگی هم با « تبسم » زنده است

جمعــــــه...!

دستش بند است به دلتنگی من،

بیکار که می شود

برای بغض هــــایم

غـــــــروب می بافـــــد ...!

زده ام دل به خیابان و به دنبال خودم...
تا که جویا شوم ازحالت و احوال خودم

غم من مال کسی نیست...دخالت نکنید
شادی ام مال شما،این همه غم مال خودم!

دست در دست خودم می روم از شهر شما
شاید آنجا بروم در پی اقبال خودم

گاه اشکم...نفسی خنده...زمانی فریاد
جمع اضداد پریشانیِ اَشکالِ خودم...

در من انگار کسی نای پریدن دارد
می روم باز شود دست پر و بال خودم...

خواستم عاشق بی‌نام‌ونشانت باشم
نگرانم نشوی تا نگرانت باشم

گم شدم در تب شعری که پر از شور تو بود
تا شبیه غزلی ورد زبانت باشم

عاقبت علت تشویش جهانت شده‌ام
من که می‌خواستم آرامش جانت باشم

جرُم من نیست اگر نوبت من پاییزی‌ست
من نمی‌خواستم ای گل به زیانت باشم

گاهی چه دلگرفته میشوی از خدا
و گاهی چه بی تاب و دلتنگ
گاهی از حکمتش ناراضی
و گاهی شاکر و خوشحال
گاهی مشکوک و گاهی مجذوب عدالتش...
گاهی بسیار نزدیک و گاه بیشمار دور..
خدا که همان خداست
ای کاش ما اینقدر
گاهی به گاهی نمیشدیم

شده ام عاشق تو، وای که حالا چه کنم؟
مانده ام در طلبت غرق تمنا چه کنم؟

گفته بودی که رعایت کنم آن حد و حدود
من پذیرفتم و حالا نشد اما ، چه کنم؟

تو پر از خاطره ای، داشتنت حق من است
با دل من تو بگو حق خودم را چه کنم؟

دل من هر نفس و لحظه فقط با یادت
می شود شاعر و دیوانه و شیدا چه کنم؟

همه را از دل من عشق تو بیرون کرده
مانده ای در دلم اما تک و تنها چه کنم؟

می سپارم به تو این دغدغه ها را ، اما
تو نباشی ، تو بگو ، با غم دنیا چه کنم؟

خسته ام جز تو دگر از همه چیز و همه کس
تو بگو با دل افسرده لبریز تمنا چه کنم

از دشمنی تا دوستی یک لبخند

از جدائی تا پیوند یک قدم

از توقف تا پیشرفت یک حرکت

از عداوت تا صمیمیت یک گذشت

از عقبگرد تا جهش یک جرأت

از نفرت تا علاقه یک محبت

از شکست تا پیروزی یک شهامت

از خست تا سخاوت یک همت

از صلح تا جنگ یک جرقه

از آزادی تا زندان یک غفلت