شعر و شیدایی

                        

فکر بغل و بوسه زسر بیرون کن...!!

ای کاش نمی شدم به تو وابسته...


اصلا به چه درد میخورد مال منی...؟؟

اسلام که دست و پای مارا بسته...!🍂

منم آن در به در کوچه ی عشقی که هنوز
وسط خاطره ی کوچه ی دل محبوسم

عاشق دلکده ی کوی تو هستم و هنوز
پشت اندیشه ی چشمان دلت محسوسم

شوق دیدار تو دارد دل بی خانه ی من
از سر ذوق به هر گل که رسم ‌می بوسم

از همان لحظه که دیوار دلم ریخت فرو
منم و بانگ مسیحایی این نا قوسم

من و تو ، خلوت کوچه و غروب پاییز
و همان حسرت یک ‌بوسه که من مایوسم

گل گلخانه ی من ، لب بگشا حرف بزن
رحم کن ، دارم از این بی خبری می پوسم🍂

دلا امشب هواي شب نشيني با قلم دارم
هواي جرعه اي از شعرهاي تازه دم دارم

من امشب از رديف و وزن و از مصراع بيزارم
ميان دفتر شعرم، فقط يک عـشق کم دارم

سکوت خفته ي شب را به آه سينه بشکستم
که اندر سينه ي مجروح ، دردي صد رقم دارم

ندانستم که دل بندم بچشمان تو محکومم
به خود تا آمدم ديدم كه قلبي متهم دارم

محال است در جدال عشق محکوم و فنا گردم
من اندر کار و زار عشق هم ، خيل وحشم دارم

امانم ده شبي ديگر ، اي آقاي عزرائيل
که در سر آرزوي وصل ياري محترم دارم

گره خوردست جان من به شهد خنده ليلا
من امشب حال روحاني به سان محتشم دارم

عشق تا نوبت ما گشت تو استاد شدی
آنکه با جان و دلش مشق الف داد شدی
.
گاه بر خاک زدم چنگ و گهی آتش و آب
تو فقط دست موافق جهت باد شدی
.
تب مرداد,سرم,گاه تنم سردی دی
تو بهاران زده و موسم خرداد شدی
.
گرچه من یک زن و لیلای درونم در بند
تو به تلبیس جنون از قفس آزاد شدی
.
چو زلیخا بدرم پیرهن عشق که تو
یوسف قصه که در چاه برافتاد شدی
.
تیشه در دستم و در عمر به ظاهر شیرین
کوه,من کندم و تو سمبل فرهاد شدی.....

🍃🌺


چو مغروران بی منطق،

نگو از عشق بیزارم

که ناگه میزند بر دل،

شگرد او شبیخون است...

شب به سحر نمیرسد ، گر نکنم خیال تو....
این دل بیقرار من ، رشک برد ، به حال تو.....

زلف به باد میدهی ، عطر بهار و یاس من....
شعر کنم هر قدمت ، وصف تو و جلال تو.....

سجده کنم بخاک تو ، چون تو شدی مراد دل....
فانی به حکم قهر تو ، زنده از آن جمال تو.....

چون همه عاشقان همی ، جان بدهم بناز تو....
تا دل شب دعا به لب ، چشم ولی به خال تو.....

از دم چون مسیح تو ، سوسن و لاله میدمد....
زنده کند مرده دلم ، هر نفس زلال تو.....

عاشق عشق تو منم ، ای مه شب فروز من....
کاش رسد شبی و من ، دست کشم به بال تو.....

بوسه زنم به دست تو ، تا که کنی شفاعتم....
روز جزا اگر فزون ، جرم من از کمال تو.....

دیده ی اشکبار من ، خون بچکد ز هجر تو....
در هوست زنم به جان ، نقش تو و خیال تو.....

گفتم اي دل، نروي؟
خار شوي، زار شوي
بر سرِ آن دار شوي
بي بَر و بي بار شوي
نکند دام نهد؟
خام شوي، رام شوي؟
نپَري جلد شوي،
بي پر و بي بال شوي؟
نکند جام دهد؟
کام دهد، ازلب خود وام دهد؟
در برت ساز زند، رقص کند،
کافر و بي عار شوي؟
نکند مست شوي
فارغ از اين هست شوي؟
بعد آن کور شوي،
کر شوي، شاعر و بيمار شوي؟
نکُنَد دل نکَني،
دل بکَنَد،
بهرِ تو دِل دِل نَکُنَد؟
برود در بر يار دگري
صبح که بيدار شوي!
#مولانا

(سهراب سپهری)


كار ما نیست شناسایی « راز» گل سرخ
كار ما شاید این است
كه در « افسون » گل سرخ شناور باشیم
پشت دانایی اردو بزنیم
دست در جذبه ی یك برگ بشوییم و سر خوان برویم
صبح ها وقتی خورشید ، در می آید متولد بشویم
هیجان ها را پرواز دهیم
روی ادراك فضا ، رنگ ، صدا ، پنجره گل نم بزنیم
آسمان را بنشانیم میان دو هجای « هستی »
ریه را از ابدیت پر و خالی بكنیم
بار دانش را از دوش پرستو به زمین بگذاریم
نام را باز ستانیم از ابر ،
ازچنار از تابستان .
روی پای تر باران به بلندی محبت برویم
در به روی بشر و نور و گیاه باز كنیم
كار ما شاید این است
كه میان گل نیلوفر و قرن
پی آواز حقیقت بدویم

دیشب ترا بوسیدمت وقتی که چشمت خواب بود
وقتی که دنیا ، غرق در زیبایی مهتاب بود
از لابلای دفترم، شعری صدا می زد تو را
دیدم که حتی بالشم، ازدوریت بی تاب بود!
انگار بوی مردگی پیچیده بود در خانه ام
ماهی سرخ تنگ هم ، آماده ی قلّاب بود !

گلهای یاس روی میز از دوریت پژمرده اند
آن زنبق توی حیاط، با بودنت شاداب بود
دیشب تو را بوسیدمت، حتی درون قاب عکس
طعم لبت شیرین تو ، یک مزه ی نایاب بود....

نیامدن‌هایت رادوست دارم

مثل آمدن‌هایت…

نمی‌دانی

آن ساعت‌های انتظار چه دلهره‌ی شیرینی

مرا در آغوش می‌کشد

چقدر وسوسه‌ی

رویاهای یواشکی

آن لحظه‌ها را دوست دارم

مثل یک بوسه طولانی است.

نگران نباش به

کارهایت برس

من اینجا

با رویای آمدنت عالمی دارم

که تو آنجا …

در آغوش هیچکس پیدا نمی‌کنی..

در بند دلی سوخته و تیره و تارم

غمگین تر از آهنگ غم آلود سه تارم

پژمرده ازین سردی دلگیر زمستان

عمریست که در حسرت یک لحظه بهارم

صیاد دلم بودی و من چشم به راهم

شاید که شبی باز بیایی به شکارم

اما سخن از درد روا نیست عزیزم

وقتی که تو باشی همه دار و ندارم

اندوه من اینست که در دفتر شعرم

یک بیت به زیبایی چشم تو ندارم

دست بر دار! برو! پرسه نزن دور و برم
من از آن قالی فرسوده که پا خورده ترم

دو سه بار آمده بودم بروم ، جا ماندم
چه بلا ها که نیاوردی از آن پس به سرم
@askbirroya
فکر کردی که من از جنس تو ام ، صد رنگم
از کنار تو و این خاطره ها می گذرم ؟!

تشنه بردی لب دریا و مرا آوردی
گفتی اما که به تو از همه نزدیکترم

خوب میدانی اگر هر چه بزرگم باشی
هر قَدر دور شوی ریزتری در نظرم

بــاز انــگــار خـیـالات بـرم داشـتــه اســت
من کجا ... عشق کجا ... از خودمم بی خبرم

تو رها در من و من محو سراپاے توام
تو همہ عمر من و من همہ دنیاے توام

دل و جان تو گرفتار نگاہ من و من
بس پریشان رخ و صورت زیباے توام

دلم از شوق تو لبریز و تو دیوانہ من
اے تو دیوانہ من، عاشق و شیداے توام

دل تو صید ڪمند خم ابروے من است
من ڪہ مجنون تو و والہ لیلاے توام

نروم لحظہ اے از خواب و خیال تو عزیز
من دمادم همہ وقت غرقہ رویاے توام

تو گل باغ من و مرغ هوایم شدہ اے
من دلباختہ نیز ماهے دریاے توام....

پادشاهِ قلبِ من!! کشور گشایی می کنی!
بر دل و بر جانِ من فرمانروایی می کنی

تا زمین و آسمان در گردش و در حرکت است
با دو چشمِ مست و زیبا دلربایی می کنی

با نگاهی عاشقانه از هویدای وجود
آسمانِ شهرِ دل را کبریایی می کنی

طره ی گیسوی تو در باد بس باشد مرا
با ضعیفی همچو من زورآزمایی می کنی؟

کشورِ قلبِ من از روزِ ازل درگیر توست
پادشاهِ قلبِ من!! کشور گشایی می کنی!

دفتر‌مشق دبستانم ببین،
پر ز مهر آفرین،‌صد آفرین.

راستی ما شعر باران داشتیم.
توی‌جنگلهای گیلان داشتیم.

گردش یک روز دیرین داشتیم،
شعر زیبایی ز گلچین داشتیم

راستی آن دفتر کاهی کجاست؟
عکس حوض آب پر ماهی کجاست؟

روز‌های خیس پر باران کجاست؟
مایه سر سبزی بستان کجاست؟

باز آیا ریز علی ها زنده اند؟
در حوادث جامه از تن کنده اند؟

کاش حالا‌خاله کوکب زنده بود،
عطر نانش خانه را آکنده بود.

ای معلم خاطر ویادت به خیر.
یاد درس آب بابایت به خیر.

شمع نور افشان‌یاد کودکان،
نامتان در لوح جان شد جاودان

هر‌کجا هستید ، هستی نوش تان
‌ کامیابی گرمی آغوشتان...

هم کلاسی های سال کودکم!
دسته‌گلهایی ‌ز یاس و میخکم،

باز از دل می کنم یاد شما،
یاد قلب ساده شاد شما،

باز باید یاد یک دیگر کنیم،
تا به یادی، شاد، يکدیگر‌کنیم.

آدمی سر زنده از یاد است ، یاد.
رمز عمر آدمیزاد است یاد.

شادتان می‌خواهم‌ و شادم کنید،
همکلاسي های من یادم کنید

نمی دانم تو را امشب بِدِل مهمان کنم یا نه؟
همه درد وغم ِخود را به تو عنوان کنم یا نه؟

تمام ِنامه هایی که به تو دادم نخواندی را
من امشب از نگاه ِتو کنون پنهان کنم یا نه؟

لبانت را که بگشایی چه قندی از لبت ریزد
کمی از قند ِلب ها را پر ِقندان کنم یا نه؟

چگونه میشود روزی تو در آغوش ِمن باشی
درآغوشت من این جان را بتوقربان کنم یانه؟

میان جمع ِ گل ها تو گل زیبای ِمن بودی
تو را خوشبوترین عطر ِگل ِکاشان کنم یا نه؟

چه پُل هایی به سوی تو زدم نزدیک توباشم
همه پل های ِپشتم را بگو ویران کنم یا نه؟

زمان ِرفتنت قلبم دچار ِ فقر و بحران شد
بگو با مقدمت فکری به این بحران کنم یا نه؟

قدم بر دیده ام بگذار و شهرم را چراغان کن
زبان واکن شمیران را کنون استان کنم یا نه؟

بیا نزدیک ِمن بنشین بگو حرف ِدل ِخود را
من آیا شکر ِاین وصلت به آن یزدان کنم یانه؟

یوسـف_محـقق

ناز کن عیبی ندارد ، نازنین تر میشوی
با غم این روزهای من عجین تر میشوی

لحظۀ لبخند ، مانندِ ... شبیهِ مثلِ یک ...
وایِ من ... اصلا ولش کن ... نقطه چین تر میشوی

خنده وقتی رویِ لب هایِ تو جا خوش میکند
باز هم از آنچه هستی دلنشیت تر میشوی

شیک میپوشی و زیباییِ فراوان میشوی
بین اول هایِ های دنیا اولین تر میشوی

گرچه من با نازِ چشمانِ تو ویران میشوم
ناز کن ، عیبی ندارد ، نازنین تر میشوی

در بند دلی سوخته و تیره و تارم

غمگین تر از آهنگ غم آلود سه تارم

پژمرده ازین سردی دلگیر زمستان

عمریست که در حسرت یک لحظه بهارم

صیاد دلم بودی و من چشم به راهم

شاید که شبی باز بیایی به شکارم

اما سخن از درد روا نیست عزیزم

وقتی که تو باشی همه دار و ندارم

اندوه من اینست که در دفتر شعرم

یک بیت به زیبایی چشم تو ندارم

عاشق كه باشي شعر شور ديگري دارد
ليلي و مجنون قصه ي شيرين تري دارد

ديوان حافظ را شبي صد دفعه مي بوسي
هر دفعه از آن دفعه فالِ بهتري دارد

حتي سوالات كتاب تست كنكورت
_عاشق كه باشي_بيت هاي محشري دارد

با خواندن بعضي غزل ها تازه مي فهمي
هر شاعري در سينه اش پيغمبري دارد

حرف دلت را با غزل حالي كني سخت است
شاعر كه باشي عشق زجر ديگري دارد