شعر و شیدایی

                        

آمدی قصه ببافی
که موجّه بروی
دَر نزن
رفته ام از خویش
کسی منزل نیست

نوازشگر خوبی نبودی

سفید شده

تار مویی را که قسم خوردی با دنیا عوضش نمی کنی

خنده‌هایم را دوامی نیست وقتی نیستی...
لحظه‌هایم را مرامی نیست وقتی نیستی...

می‌شود آرامشم میدان جنگ خاطره...
رشته‌هایم را کلامی نیست وقتی نیستی...

می‌زند زیر تمام حرف‌هایش قول من...
خشم‌هایم را نیامی نیست وقتی نیستی...

می‌پردبغضم میان گریه‌های خسته‌ام...
اخم‌هایم را سلامی نیست وقتی نیستی...

می‌خزد لای سکوتم بی‌قراری‌های من...
اشک‌هایم را تمامی نیست وقتی نیستی...

می‌شوم بدبین به‌ دنیا زندگی خورشید و ماه...
شعرهایم را قوامی نیست وقتی نیستی...

ذوق بودن با تو دینم را به بردن می‌دهد...
گفته‌هایم را پیامی نیست وقتی نیستی...

می‌کند در سرزمین قلب من شورش تپش...
دردها را التیامی نیست وقتی نیستی....

ﭘﯿﺶ ﺍﺯﺍﯾﻦ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺭﺍﺯ ﻋﺎﺷﻘﯽ ﺑﻮﺩﻡ ﻭﻟﯽ .
ﺗﺎﺯﻩ ﻓﻬﻤﯿﺪﻡ ﮐﻪ ﺣﻞ ﺍﯾﻦ ﻣﻌﻤﺎ ﻣﺸﮑﻞ ﺍﺳﺖ .

ﮔﻢ ﺷﺪﻡ ﺩﺭ ﻧﻘﺶ ﻫﺎ ﺩﯾﺪﻡ ﮐﻪ ﺑﻌﺪﺍﺯ ﺁﻥ ﭼﻪ ﻗﺪﺭ .
ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺑﺎ ﻧﺴﺨﻪ ﻫﺎﯼ ﺍﻟﻤﺜﻨﯽ ﻣﺸﮑﻞ ﺍﺳﺖ .

ﺍﯾﻦ ﮐﻪ ﻟﯿﻼ ﺑﺎﺷﯽ ﻭ ﻣﺮﺩﻡ ﺯﻟﯿﺨﺎﯾﺖ ﮐﻨﻨﺪ .
ﺍﯾﻦ ﮐﻪ ﺣﻮﺍ ﺑﺎﺷﯽ ﻭ ﻣﺤﮑﻮﻡ ﺩﻧﯿﺎ ﻣﺸﮑﻞ ﺍﺳﺖ .

ﺳﺎﻟﻬﺎ ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺕ ﭘﻨﻬﺎﻥ ﺷﻮﯼ ﺩﺭ ﻗﺎﺏ ﻫﺎ .
ﭘﺸﺖ ﻟﺒﺨﻨﺪﯼ ﺑﺮﯾﺰﯼ ﻏﺼﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ ﻣﺸﮑﻞ ﺍﺳﺖ .

ﺍﯾﻦ ﺟﻬﺎﻥ ﺭﻭﯾﺎﯼ ﺑﯽ ﭘﺎﯾﺎﻥ ﻣﺸﺘﯽ ﺁﺭﺯﻭﺳﺖ .
ﻭﺍﻗﻌﯿﺖ ﺩﺍﺭﺩ ﺍﻣﺎ ﻟﻤﺲ ﺭﻭﯾﺎ ﻣﺸﮑﻞ ﺍﺳﺖ .

ﺧﻮﺍﺳﺘﻢ ﺑﺮﮔﺮﺩﻡ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺍﻣﺎ ﻧﺸﺪ .
ﺑﺮﺧﻼﻑ ﺭﻭﺩ ﺭﻓﺘﻦ ﺳﻤﺖ ﺩﺭﯾﺎ ﻣﺸﮑﻞ ﺍﺳﺖ .

ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺭﺍ ﺍﯼ ﺩﻝ ﻏﻤﮕﯿﻦ ﻣﻦ ﺁﺳﺎﻥ ﺑﮕﯿﺮ .
ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ ﺩﻝ ﮔﻔﺖ : ﻣﻦ ﻣﯿﺨﻮﺍﻫﻢ ﺍﻣﺎ ﻣﺸﮑﻞ ﺍﺳﺖ....

از کودکی به بندم کشیدی

مادربزرگ ؛ قصه ات را گفت و رفت....
و ندید
که من ؛ در قصه ات ؛ جا ماندم.....
هزار برگ پاییزی
قصه نوشتم
پا روی برگهایم نگذاشتی
اینک؛ روزهای من
تیزروتر از اسب تو
برو
پهلوان برو!
من زودتر از تو
به انتهای قصه ات میرسم
آن جا ، منتظرت خواهم بود...
آن جا ، دوباره هم را خواهیم دید....

گــــاهی..

ﺩﻟم ﻣﯿﺨـــﻮﺍﻫﺪ ﻭﺳـــﻂ ﺟﺎﺩﻩ ﯼ ﺯﻧﺪﮔﯿــــــم ﺑﺎﯾﺴــــﺘم ... ﺑﺎﺗﻤــﺎﻡ ﻭﺟـــﻮﺩم ﺩﺍﺩ
ﺑﺰﻧﻢ ..
ﺧﺴﺘـــــــه ﺍم . . .
ﺧﺴﺘــه ﺍﻡ ﺍﺯﺗﻤـــﺎﻡ ﻟﺤﻈــــه ﻫﺂ . .
ﺧﺴﺘــه ﺍﻡ ﺍﺯ ﺗﻤــﺎﻡ ﺣـــﺮف ﻫﺂ . .
ﺧﺴﺘــه ﺍﻡ ﺍﺯ ﺗﻤـﺎﻡ ﺩﯾـــــﺪِﻫﺂ . . .
ﺧﺴﺘه ﺍﻡ ﺍﺯ ﺗﻤـــــــــﺎﻡ ﺷﻨـــــﯿﺪﻫﺂ .
ﺧﺴﺘه ﺍﻡ ﺍﺯ ﺗــــــﻤﺎﻡ ﺁﺩﻡ ﻫﺂﯾﯽ ﮐـــﻪ ﺭﻭﺯﯼ ﺑــــــــــــﺂﻭﺭم ﺑﻮﺩﻧﺪ ...

ای دوست، به دوستی قرینیم تو را
هر جا که قدم نهی زمینیم تو را

در مذهب عاشقی روا نیست که ما:
عالم به تو بینیم و نبینیم تو را

#عراقی

ای كاش عذاب نرسيدن به نگاهت
آن وعده ی ناديده كـه دادند نباشد

يک بار تـــو درقصــه ی پرپيـــچ و خــم ما
آن كس كه مسافر شد و دل كند نباشد

آشوب،همان حس غريبي ست كه دارم
وقتـــی كه بــه لب های تو لبخند نباشد

درتک تک رگهای تنم عشق تو جاريست
در تک تک رگــــهای تـــو هر چند نباشد

من می روم و هيچ مهم نيست كه يک عمر...
زنجـــــير نگـــاه تـــــو كـــــه پابند نباشد...

وقتی كه قرار است كنار تو نباشم
بگذار زمـــان روی زمين بند نباشد...
رویا باقری

ﺭﺍﺳﺖ ﮔﻔﺘﯽ ﺳﻬﺮﺍﺏ!!!!

ﻣﻦ ﻫﻢ ﺩﺭ ﺗﺮﺩﯾﺪﻡ،،
ﻣﻦ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﻋﺮﺻﻪ ﺁﻏﺸﺘﻪ ﺑﻪ ﺑﻐﺾ
ﻟﺐ ﺧﻨﺪﺍﻥ ﺩﯾﺪﻡ..
ﭼﺸﻢ ﮔﺮﯾﺎﻥ ﺩﯾﺪﻡ..،،
ﮔﺮﯾﻪ ﮐﺮﺩﻡ ﺍﻣﺎ ..........
ﺑﺎﺭﻫﺎ ﺧﻨﺪﯾﺪﻡ!!
ﺭﻣﺰ ﺑﯿﺪﺍﺭﯼ ﺭﺍ،
ﭘﺸﺖ ﺑﯽ ﺧﻮﺍﺑﯽ ﺍﯾﻦ ﺛﺎﻧﯿﻪ ﻫﺎ ، ﻓﻬﻤﯿﺪﻡ..!!
ﺗﻮ ﺑﻪ ﺁﻣﺎﺭ ﺯﻣﯿﻦ .."ﻣﺸﮑﻮﮐﯽ"
ﻣﻦ ﺑﻪ ﺩﻟﻬﺎﯼ ﺯﻣﯿﻦ.." مشكوكم

دهانم

پر از دوست داشتنت بود

دَم نزدم

تا خودت را

زیر درخت زندگی ام برسانی

من

پرنده ای منتظر بودم

که سال های سال

نُت آوازش را

به نوکش گرفت.

 

"محسن حسینخانی"

-------------------

از سخن چینان شنیدم آشنایت نیستم

خاطراتت را بیاور تا بگویم کیستم

سیلی هم صحبتی از موج خوردن سخت نیست

صخره ام هر قدر بی مهری کنی می ایستم

تا نگویی اشک های شمع ازکم طاقتی است

در خودم آتش به پا کردم ولی نگریستم

چون شکست آینه، حیرت صد برابر می شود

بی سبب خود را شکستم تا ببینم کیستم

زندگی در برزخ وصل و جدایی ساده نیست

کاش قدری پیش از این یا بعد از آن می زیستم

هنوز می روم
جاده ی بی انتهای دوست داشتنت را..
خوش خیال شده ام
می گویم
راه میانبری شاید باشد ...
آن وقت
می بینمت از دور
که نشسته ای
کنار جاده
روی تخته سنگی
دست ها را
سایبان چشم کرده ای
و دل نگران
به انتظار منی ...




بهنام محبی فر

٭ لمس باید کرد؛ دردی را که عاشق می کشد
رنج سرخی را که گلبرگ شقایق می کشد

درک باید کرد، شب های بلند و سرد را
استخوان دردی که عاشق، آن دقایق می کشد

طعم تلخ زهر، در کابوس را باید چشید
کام تلخی را ،که با لمس حقایق می کشد

حس تنهایی وخاموشی شمع رو به باد
رشد بغض بی امانی را که تا دق می کشد

خوب باید دید، حال وروز هر دلداده را
پیچ و تابی را که شب ، تا صبح صادق می کشد

عشق ، طوفان است و عاشق ، چون غریقی ناامید
انتظاری سخت ؛ با امید قایق می کشد...

هر چه می کوشم که از عشقت بپرهیزد دلم
باز تا غافل شوم  سوی تو  بگریزد  دلم

بارها  دیدی  که از  چشم تو چون افتاد، باز
 یک تبسم بود کافی تا  به پا  خیزد دلم

امر کردی  تا  فراموشت  کنم، گفتم به چشم
لیک  با  یاد تو  نتواند  که بستیزد  دلم

گیرم اینکه می توان پوشید ازعشق تو چشم
باز هم  با  یک نگه یکسر فرو ریزد دلم

آن شب از شوق وصالت تا سحر خوابم نبرد
چون دل گنجشک هر دم تندتر میزد دلم

دوستان بیهوده مجنون را نصیحت می کنند
گوشوار پند  را  هرگز  نیاویزد  دلم

آب و هوای
دلم
آنقدر
بارانیست
که
رخت های
دلتنگی ام را
مجالی
برای
خشک شدن
نیست...
اینگونه
است
که
دلم
برایت
همیشه
تنگ
است...~

هنوز می روم
جاده ی بی انتهای دوست داشتنت را..
خوش خیال شده ام
می گویم
راه میانبری شاید باشد ...
آن وقت
می بینمت از دور
که نشسته ای
کنار جاده
روی تخته سنگی
دست ها را
سایبان چشم کرده ای
و دل نگران
به انتظار منی ...


بهنام محبی فر

تو می روی
برای رفتن تو راه می شوم !
تو پلک می زنی و من
برای چشم های غم گرفته ات نگاه می شوم !
تو خسته می شوی و من
برای خستگی تو
چه عاشقانه تکیه گاه می شوم . . . !
دلت گرفته است ؟
پا به پای گریه های تو
بغض و اشک و آه می شوم !
سکوت می کنی و من به احترام خلوتت
به شب پناه می برم
سیاه در سیاه می شوم . . . !
همیشه آخر تمام شکوه ها
به چشم های عاشقت که می رسم
سکوت می کنم
و باز برای آسمان غم گرفته ی تو ماه می شوم …

آمدم پیش دوچشمانت بمیرم نیستی
ازشفای بوسه‌ات‌حاجت‌بگیرم نیستی

میروم شایدکه بعداز مردنم‌ یادم‌کنی
بی‌توحکم‌مرگ خودرا‌میپذیرم‌نیستی

غرق رویاهای شیرین توخسرومیشوم
مثل فرهادی‌سحرگاهان فقیرم‌نیستی

نیستی‌طوفان ‌بپاکردی به دریای دلم
بادبان‌بشکسته‌درطوفان‌اسیرم‌نیستی

سینه ازتیر نگاهت زخم دارد تا ابد
تاقیامت‌عاشق‌این زخم وتیرم‌نیستی

آرام جانم....

امشب اگر از آسمان باران ببارد مال تو
حتی اگر دستی فقط یک گل بکارد مال تو

آغوش سبز خاطره یا دامن رنگین کمان
یا ماه اگر در آسمان جان می سپارد مال تو

در کوچه های حسرتم چیزی ندارم قابلت
هر چیز خوبی چشم من تا می شمارد مال تو

روئید اگر یک اطلسی در شور شیرین دلم
حتی اگر باغ لبم یک غنچه دارد مال تو

با دست خالی یا غزل فرقی ندارد آمدن
این شعر حرفی با خودش دارد،ندارد،مال تو

من گرفتار شبم در پی ماه آمده ام
سیب را دست تو دیدم به گناه آمده ام

سیب دندان زده از دست تو افتاد زمین
باغبانم که فقط محض نگاه آمده ام

چال اگر در دل آن صورت کنعانی هست
بی برادر همه شب در پی چاه آمده ام

شب و گیسوی تو تا باز به هم پیوستند
من به شبگردی این شهر سیاه آمده ام

این همه تند مرو شعر مرا خسته مکن
من که در هر غزلم سوی تو راه آمده ام..