شعر و شیدایی

                        

می روم در ایوان، تا بپرسم از خود
زندگی یعنی چه؟

مادرم سینی چایی در دست
گل لبخندی چید، هدیه اش داد به من

خواهرم تکه نانی آورد، آمد آنجا
لب پاشویه نشست

پدرم دفتر شعری آورد، تکیه بر پشتی داد
شعر زیبایی خواند و مرا برد،
... به آرامش زیبای یقین

با خودم می گفتم :
زندگی، راز بزرگی است که در ما جاریست
زندگی فاصله آمدن و رفتن ماست
رود دنیا جاریست . . .

┘◄ "سهراب سپهری"

میروم گل میخرم، باید بفهمد عاشقم
گل برایش میبرم، باید بفهمد عاشقم
...
گل نیازی نیست، وقتی اینقدر حالم بد است
از همین چشم ترم، باید بفهمد عاشقم
....
از همین اصرار که هی سعی دارم بی دلیل
از مسیرش بگذرم، باید بفهمد عاشقم
....
از همین دیوانه بازی های بی حد و حساب
از همین شور و شرم، باید بفهمد عاشقم
....
یک نفر در شهر پیدا کن که نشناسد مرا
از همه رسواترم، باید بفهمد عاشقم
.....
عالم و آدم خبر دارند و باور کرده اند
او ندارد باورم، باید بفهمد عاشقم
.....
باید از امشب غزل پشت غزل وصفش کنم
شاعرم،خیر سرم، باید بفهمد عاشقم

وقتی از چشم تو افتادم دل مستم شکست
عهد و پیمانی که روزی با دلت بستم شکست

ناگهان- دریا! تو را دیدم حواسم پرت شد
کوزه ام بی اختیار افتاد از دستم شکست

در دلم فریاد زد فرهاد و کوهستان شنید
هی صدا در کوه،هی "من عاشقت هستم" شکست

بعد ِ تو آیینه های شعر سنگم میزنند
دل به هر آیینه،هر آیینه ایی بستم شکست

عشق زانو زد غرور گام هایم خرد شد
قامتم وقتی به اندوه تو پیوستم شکست

وقتی از چشم تو افتادم نمیدانم چه شد
پیش رویت آنچه را یک عمر نشکستم شکست…

منم و داغ نگاهی که به قلبم زده ای
آتش خرمن آهی که به قلبم زده ای

قول دادی همه ی دار و ندارم باشی
در تنم رخنه کنی، فصل بهارم باشی

من به بد قولی چشمان تو عادت کردم
به همین بودنت از دور قناعت کردم

ترسم این است بیایی و صدایم نکنی
کوهی از درد ببینی و دعایم نکنی

ترسم اینست صدایم به صدایت نرسد
بدوم با سر و سر باز به پایت نرسد

نکند حادثه ای باز به بادم بدهد
داغ فهمیدن یک راز به بادم بدهد؟

نکند جای تو را فاصله ات پر بکند
خاطره، روی تورا سایه تصور بکند

موافقی که دو تایی کمی قدم بزنیم ؟
و یـک گریـز بـه دنیــا بــدون غـم بزنیم؟

بـه عشق ِ مثنــویِ چشم های دریاییت
به هـم نـگاه ببـازیــم و حـرف کـم بزنیم

بــه قدر خاطره ای در کنــار هـم باشیم
اگـر کـه شد دلمان را بــه نـام هم بزنیم

من عاشقت شده ام پس شما بفرمایید
از عشق دم بـزنـم یا از عشق دم بزنیم!

موافقی که جهان را کمی بـه وجد آریم؟
اگر لبـی بـه شرابـی که میزنـم، بـزنیـم

و بـهِ سلامتـیِ مرگ اگر بـه هم نرسیم
دو استکان ِ تـرک خورده را به هم بزنیم

بــه زیـر پــر بکشیـم آسمــان هفتــم را
کنــایــه ای بـه پری های بی جَنَم بزنیم...

شده عشقت به کسی بیشتر از حد باشد
هرچه خوبی بکنی با دل تو بد باشد

تو به ایمان برسی اینکه کسی جز او نیست
او بعکس تو به هرچیز مردد باشد

تو به هر در بزنی تا که به دست آوریش
و جوابش به تو یک عمر فقط رد باشد

بنشینی دو سه تا شعر بگویی که مگر
یکی از این همه شعری ،که بخواهد باشد

همه دلداده ترین فرد تو را بشناسند
او به دلسنگ ترین فرد زبانزد باشد

شده از نم نم باران دلت خیس شوی؟
دایما مشق تو آن مرد نیامد باشد؟

تو ندیدی که چه سخت است بیبینی عشقت
پیش چشمان تو با او که نباید؛باشد...

چه کنم با دل دیوانه که با این همه باز..
سعی دارد که به این عشق مقید باشد

من احساس میکنم پستهام توی این تاپیک خود ب خود پاک میشه!!

شعاع درد مرا ضرب در عذاب کنید
مگر مساحت رنج مرا حساب کنید

محیط تنگ دلم را شکسته رسم کنید
خطوط منحنی خنده را خراب کنید

#قیصر_امین_پور

در غمگین ترین لحظات زندگیم شادم
بیخیال
بگذار کسی نداند که چقدر غمگینم . . .

فریاد بی صدایم در سینه های خسته
یک آسمان غریبی در سینه ام نشسته

عمری خدا سرودم ازیک خدای سنگی
امروز پشت ایمان در سجده ام شکسته

اردیبهشت بودم سرشار سبزی و گل
پاییز گشتم افسوس زرد و غبار بسته

بوسیده دست آتش ، پوشیده سوختن را
مردی که در نگاهش دریا به گل نشسته

وقتی که در نگاهم جوشید شوق پرواز
دل را زدم به دریا با دست و بال بسته

دستی نوشت بر من سنگینی کفن را
حالا که غربت و غم در سینه ام نشسته

لیلا قهرمانی

به اخمت خستگی در می رود ، لبخند لازم نیست

کنار سینی چای تو اصلاً قند لازم نیست

دلم شکست..کجایی که نوشخند زنی؟
به یک اشاره دلم را دوباره بند زنی؟

دوباره وصله ای از بوسه های دلچسب ات
برین سفال ترک خورده ام به چند زنی؟

اگر به دست تو باشد چه فرق این یا آن؟
دمی ضماد گذاری... دمی گزند زنی

مباد دود دل من به چشم غیر رود
مخواه بیشتر آتش درین سپند زنی

منم که پیش تو از بید سر به زیرترم
تویی که طعنه به هر سرو سربلند زنی

دوباره همهمه افتاده است در کلمات
که در حوالی این شعر دیده اند زنی

زنی که وصفش در این غزل نمی گنجد
زن از حریر..از ابریشم..از پرند..زنی..

#علیرضا_بدیع

نمی دانم چه شد در جان نشستی
ولی آخر چه کردی ؟ دل شکستی
تو را با جان و دل می خواستم من
تو می دانستی و پیمان گسستی
دل آزرده درمانی ندارد
دل آزردی ، سر جایت نشستی
چگونه بگذرم از آن چه کردی
شکستی عهد و پیمانی که بستی
وفاداری ، صداقت شرط عشق است
نبودی ! لیک می گفتی که هستی
دو دستم را گرفتی ، قول دادی
رها هرگز نخواهی کرد دستی
رفیق روزهای شاد بودی
چوغم آمد به رویم چشم بستی
شریک رنج و اندوهم نبودی
نمی خواهم تورا ، لذت پرستی

ﻣﺎﻩ ﺁﻣﺪ ﻭ ﻫﯽ ﺩﻭﺭ ﺗﻮ ﭼﺮﺧﯿﺪ ... ﺩﻟﺶ ﺭﯾﺨﺖ
ﺑﺎ ﺩﯾﺪﻥ ﺍﯾﻦ ﻣﻨﻈﺮﻩ ﺧﻮﺭﺷﯿﺪ ﺩﻟﺶ ﺭﯾﺨﺖ
ﻧﺰﺩﯾﮏ ﺯﻣﯿﻦ ﺷﺪ، ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﺁﺗﺸﯽ ﺍﻓﺘﺎﺩ
ﺍﺯ ﺳﻮﺧﺘﻨﺖ ﺍﺑﺮ ﮐﻪ ﺗﺮﺳﯿﺪ، ﺩﻟﺶ ﺭﯾﺨﺖ
ﺑﺎﺭﺍﻥ ﺯﺩ ﻭ ﻟﯿﻼﯼ ﺩﺭﺧﺘﺎﻥ ﺷﺪﯼ ﺁﻧﺮﻭﺯ
ﺑﺎﺭﺍﻥ ﺯﺩ ﻭﻣﺠﻨﻮﻥ ﺗﻮ ﺷﺪ ﺑﯿﺪ ... ﺩﻟﺶ ﺭﯾﺨﺖ
ﺁﺷﻔﺘﻪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺩ ﺳﻮﯼ ﺧﺎﻧﻪ ﺩﻭﯾﺪﯼ
ﯾﮏ ﺷﻬﺮ - ﻓﻘﻂ ﺑﻮﯼ ﺗﻮ ﭘﯿﭽﯿﺪ - ﺩﻟﺶ ﺭﯾﺨﺖ
ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺗﺮﺍ ﺩﯾﺪﻡ ﻭ ﺍﻓﺘﺎﺩﻡ ﻭ ﻫﺮﮐﺲ -
ﺁﻥ ﺑﻐﺾ ﻣﺮﺍ ﺩﯾﺪ ﮐﻪ ﺗﺮﮐﯿﺪ ﺩﻟﺶ ﺭﯾﺨﺖ
ﯾﮑﺴﻮ ﺯﺩﯼ ﺍﺯ ﺻﻮﺭﺕ ﺧﻮﺩ ﻣﻮﯼ ﺧﻮﺩﺕ ﺭﺍ
ﺗﺎ ﺁﯾﻨﻪ ﭼﺸﻤﺎﻥ ﺗﻮ ﺭﺍ ﺩﯾﺪ ﺩﻟﺶ ﺭﯾﺨﺖ

بغلم کن که کمی ساکت وآرام شوم
در خیالی که گرفتار تو شد دام شوم

بی هوا بوسه مزن بر رخ من
بوسه انگاه بزن باز که من رام شوم

بی تو در خلوت این خانه گرفتار شدم
تو بیا تاکه کمی شاد از این کام شوم

پنجره باز کن نغمه بزن بر خورشید
من به شوق پرستو به این بام شوم

وقت رفتن تو بیا باز بزن بوسه ی مهر
تا که من همره آن یار دلارام شوم

من تشنه ی باران تو بودم تو نبودی
در آتش حرمان تو بودم تو نبودی

آی عشق گمم کردی و رفتی به سلامت
من طعمه ی طوفان تو بودم تو نبودی

هرجا که گذارت به من افتاد گذشتی
من آینه قرآن تو بودم تو نبودی

هی درد کشیدم تو کشیدی ؟ نکشیدی
در ماتم فقدان تو بودم تو نبودی

یک لحظه بگو قیمت آغوش تو چند است
بازاری عریان تو بودم تو نبودی

دندان تو گیراست به لبهای اقاقی
من مرهم دندان تو بودم تو نبودی

شک دارم اگر خیر شود با تو بلایی
آلوده ی دامان تو بودم تو نبودی

در بند تو بودم تو رمیدی و ندیدی
من زاده ی زندان تو بودم تو نبودی

من همان منم!

تو مقصری اگر من دیگر من سابق نیستم!

من را به من نبودن محکوم نکن!

من همانم که درگیر عشقش بودی!

یادت نمی آید؟!

من همانم !

حتی اگر...

...این روز ها...

هر دویمان..

بوی بی تفاوتی بدهیم!!!

مثل آن يوسف كه از بازار ناز آورده اند
بادها بوي تو را تا كوچه باز آورده اند

ماه من ، زيباي من ، نام تو را از آسمان
باز باران ها چه با نذر و نياز آورده اند

عين آن گنجي كه از اعماق درياهاي دور
ناخدايان زبردست حجاز آورده اند

شاعران در بيت هاي ناب ديوان هاي خويش
عشوه هايت را به تشبيه و مجاز آورده اند

عارفان لبخندهايت را به هوهوي سماع
عابدان در ذكر تسبيح و نماز آورده اند

چشم هايت را پري هاي جنوبي ، شروه خوان
با دوبيتي هاي فايز هم طراز آورده اند

دوست دارم در ميان دست هاي خسته ام
نامه اي باشي كه از راهي دراز آورده اند

پابه پای هوس دوست ، پریشانم و مست
وای اگر دل نکنی از دل بیگانه پرست !

عهد من بود پریشان نگاهت نشوم ...
به فدای سرت ای دوست ، دلم توبه شکست !

بنشین یک نفسی مست که در این دنیا ...
می شود زندگی و مرگ فقط دست به دست !

جان من ، خاطر من ، عطر تن و پیرهنم ...
تا به کی نیمه شب از فکر تو بیدارنشست ؟

من به چشمان تو ، بد مست ترین روی زمین ...
تو ولی این همه با نرگس مستت ، خوش مست !

تو دراقبال من و تشنه به آغوش رقیب ...
این چه رسمی است که تا بوده ، همین بوده و هست ؟

همه گفتند که پیمان شکنی ، می شکنی ...
سر هرکس که به موی تو دل خود را بست

همه گفتند ، ولی من به تو ایمان دارم ...
نشود بی تو به یک معجزه ی خوش پیوست !