شعر و شیدایی

                        

غرق یک خاطره باشی و به آخر بِرِسی
به غم انگیزترین صفحه ی دفتر برسی

به سرت هی بزند تا بروی رو به عقب
که به یک حادثه یا یک غم بهتر برسی

از غزل کام بگیری و بسوزی هر شب
سر این رابطه اینبار به باور برسی

عشق یعنی که بخواهی و بمیری، ای وای!
آنقَدَر دیر ، دمِ رفتن او سر برسی

باخدا عهد ببندی و بگوید باشد
دست آخر که به یک شانه ی دیگر برسی!

آرزوهای محال دل بی تو یعنی
لحظه ای چشم ببندم ، تو هم از در برسی

تو که تو خاطر منی , گذشته مو دوست دارم .......
هر روز درگیرم ولی , عاشق این تکرارم ........
بارون که میزنه هنوووووز , تو کوچه ها راه میرم ........
حس می کنم نزدیکمی , واسه تو چتر میگیرم .........
هنوز همون دیوونه موووو , فرقی نکرده حالم ......
حس می کنم مال منی ببین چه خوش خیالم ..........
هنوز همون دیوونه موووو , فرقی نکرده حالم ..........
حس می کنم مال منی , ببین چه خوش خیالم .........

جان به جانان کی رسد، جانان کجا و جان کجا
ذره است این، آفتاب است، آن کجا و این کجا

دست ما گیرد مگر در راه عشقت جذبه‌ای
ورنه پای ما کجا وین راه بی‌پایان کجا

ترک جان گفتم نهادم پا به صحرای طلب
تا در آن وادی مرا از تن برآید جان کجا

جسم غم فرسود من چون آورد تاب فِراق
این تن لاغر کجا بار غم هجران کجا

در لب یار است آب زندگی در حیرتم
خضر می‌رفت از پی سرچشمهٔ حیوان کجا

چون جرس با ناله عمری شد که ره طی می‌کند
تا رسد هاتف به گرد محمل جانان کجا

هاتف اصفهانی

برای دور بودنت فقط زمان ادامه داشت
غروب در دل گرفته همچنان ادامه داشت

پرنده! هرچقدر پر زدی نشد رها شوی
قفس بهانه بود و سقف آسمان ادامه داشت

جهان شبیه کوه ایستاده روبه رویمان
صدایمان... صدایمان... صدایمان ادامه داشت...

چگونه میتوان رسید پله پله تا خدا؟
که هرچقدر می رویم نردبان ادامه داشت

و خنده مانده توی عکس های کودکیم، کاش
که تا همیشه آن خدای مهربان ادامه داشت

ببین بدون تو چه ساده می توان شکسته شد
بگو بدون تو چقدر می توان ادامه داشت؟

نبودن تو جرعه جرعه بغض در گلو نشاند
نبودن تو استکان به استکان ادامه داشت

همیشه عاشق کسی ست آنکه عاشقش شوی
تمام قصه این نبود... داستان ادامه داشت...

کم کم یاد گرفتم که به هیچکس
تمام احساسم را ابراز نکنم،
که به هیچکس نگویم توی
دلم چه میگذرد،
که فکر نکنم آدمها ماندنی اند
در زندگی ام!
که کمتر کسی حوصله عشق واقعی را دارد !!
یاد گرفتم که میتوانم تحمل کنم …
که محکم باشم پای هر خداحافظی !!
یاد گرفتم که اینقدر برای تنهایی دیگران غصه نخورم !
که به حرفهای خوشرنگی که
چند روز هم دوام ندارد تکیه نکنم!
یاد گرفتم بعضی آدمها تشنه این هستند که بازی دهند ،
دوست دارند منت عشق های دروغین را بکشند !!!! کسی سادگی را نمیخواهد …
که همه دنبال رنگ هستند، آدمهای رنگارنگ...
اما یاد گرفتم یک رنگ باشم سیاه سفید...

کوچه های قلب من خالی تر از شبهای توست
واژه های شعر من غمگین تر از غمهای توست

گرچه پنداری که تنها میروی تا مرز شب
لیکن این چشمان خسته تا سحر همپای توست

آنچه می آید به دل ،هرگز نیاید برزبان
تا بگویم این دل ویران من ، شیدایی توست

گرچه میگویند دنیاپر ز نیرنگ وریاست
مهربانی رنگ زیبای دل دریای توست؟!

خستگی... شاید گناهی از قدمهای من است
پس رسیدن لایق دستان بی پروایی توست ؟!

زندگی هم رسم خوبی بود ورفت از یاد من
بازگردد این باده هم از ساغر صهبای توست

آنقَدَر بی"تو"مست وخرابم که نگو
آنقَدَر دوری تو داده عذابم که نگو

مثل یک پیچک غمگین شده از رفتن تو
تا بیایی همه جا در تب و تابم که نگو

فکر کردی بروی مثل تو آرام شوم
به خدا کوره ی سوزان و مذابم که نگو

ناگهان دست به دامان خرافات شدم
آنقَدَر دلخوش آن وقت جوابم که نگو

خنده دارست ولی عشق کجا عقل کجاست
دل پشیمان شده ی درس و کتابم که نگو

با تو انگار شب و روزِ خدا مال من است
بی تو آنقدر تهی مثل حبابم که نگو

دوست دارم همه ی فاصله های کم بشود
توی آغوش تو آنقدر بخوابم که نگو

دل را بداهه های لبت بیقرار کرد
بعد از تو، خنده از غزلِ من فرار کرد

تک بیتهای نغز تو روزی که جمع شد
اندوه را به دفترِ شعرم قطار کرد

پاییز، مهرِ پاکِ تو، در دل جوانه زد
این سرو را به مزرعه، بی برگ و بار کرد

قرآن نشست از لبِ تو، در میانِ جان
صوتِ خوشت چه با دلِ این نابکار کرد!

شالی که روی گردنِ تو حلقه بسته است
حسرت، به جانِ شاعرِ بی اختیار کرد

دلها اسیرِ دیدنِ رخسار دلبرند
ما را ندیده عشق و جنون داغدار کرد

بی تو دنیای مرا بدجور غم برداشته
بعد تو حتی خدا دست از سرم برداشته

با تو بودن حس ناب مادری را داشت که
بار اول دیده فرزندش قدم برداشته

دست در دستم که بودی حال و روزم فرق داشت
مثل حال نوجوانی که علم برداشته

من که شاعر نیستم ، حتی دریغ از یک غزل!
یاد تو شاعر شده هر شب قلم برداشته

من کتاب تازه ای در عاشقی آورده ام
قبل من هر چند دینت صد پیمبر داشته

شده مجنون دل ما ، حیف که لیلی حتی

نکنــد نیــم نــگاهی ، که دلــم خــوش باشـــــد

#محمد_عسگری

دردم دهي به فصـــلي، درمان كني به وصـــلي
ماتَ ام كه بر چه اصـلي، درد و دوايم از توست

#حسين_منزوي

گفتــي اندر خواب بيــــني بعـــــد از اين روي مرا

ماهِ من، در چشم عاشق آب هست و خواب نيست

من که شاعر نیستم، حتی دریغ از یک غزل
یاد تو شاعر شده، هر شب قلم برداشته

علی_صفری

ﻧﮑُﻨَﺪ ﺩﻝ ﻧﮑَﻨﯽ،ﺩﻝ ﺑﮑَﻨَﺪ، ﺑﻬﺮِ ﺗﻮ ﺩِﻝ ﺩِﻝ ﻧَﮑُﻨَﺪ؟

ﺑﺮﻭﺩ ﺩﺭ ﺑـر ﯾﺎﺭ ﺩﮔــﺮﯼ ، ﺻﺒﺢ ﮐﻪ بیـﺪﺍﺭ ﺷﻮﯼ؟

#ﻣﻮﻻﻧﺎ

هر چه از صبح درِ خانه ي حافظ رفتم

"بوي بهبود ز اوضــاع" ... نيامد فالم

#آرش_شفاعي

با توام ای ماه‌ پاره ،چشم و ابرویت کجاست ؟
باد می‌آید به سویت، رقص گیسویت ، کجاست؟

آن تبسّم‌های شیرین، آن نگاه آتشین
آن همه نازک‌ خیالی‌های ابرویت ،کجاست؟

بعد از این ، در زیر بالم ، لانه دارد آسمان
راستی ای آسمان ، خیل پرستویت کجاست؟

ناگهان در کوچه‌های دل ،کسی فریاد زد
وعده‌گاه دوستی ، انفاس شب‌بویت ،کجاست؟

زخم دارم ، بی‌شمار از دوستانی ، ناشکیب
ای رفیق مانده در دل، نوشدارویت ،کجاست

سیمین بهبهانی 

بخواب ای محرم رازم، شبت خوش
تو ای زیبا گل نازم، شبت خوش

بخواب ای نام جانبخش تو جاری
به لبهای غزل سازم، شبت خوش

بخواب ای عشق جاری در وجودم
دلیل شعر و آوازم، شبت خوش

بخواب ای اوج آمال دل من
نگاهت اوج پروازم، شبت خوش

بخواب ای آنکه با یاد قشنگت
به قلب غصه می تازم، شبت خوش

بخواب ای نازنین سینه ی من
تو ای پایان و آغازم، شبت خوش

از عشق تو من غزلسرا خواهم شد
سلطان دیار شعرا خواهم شد

صد قافیه ازعشق به صف خواهم کرد
از کوی خیالت گذرا خواهم شد

گر لشکر عشاق اسیرت باشند
فرمانده خیل اسرا خواهم شد

اسلام من عشق است ، تو رهبر باشی
آن سالک بی چون و چرا خواهم شد

مبعوث شدم تا که ز عشقت گویم
یکبار دگر سوی حرا خواهم شد

آنان که طلبکار خدایید، خود آیید
حاجت به طلب نیست شمایید، شمایید

چیزی که نکردید گم از بهر چه جویید؟
کس غیر شما نیست،کجایید،کجایید؟

در خانه نشینید و مگردید به هر در
زیرا که شما خانه و هم خانه خدایید

ذاتید و صفایید گهی عرش و گهی فرش
در عین بقایید و مبرا ز فنایید

اسمید و حروفید و کلامید و کتابید
جبریل امینید و رسولان سمایید

خواهید ببینید رخ اندر رخ معشوق
زنگار زآیینه به صیقل بزدایید

تا بود که همچون شه رومی به حقیقت
خود را به خود از قوت آیینه نمایید
...
مولانا