شعر و شیدایی

                        

من نرگس مستانه شدم.... هیچ ندیدی
من گیسوی بی شانه شدم.... هیچ ندیدی

آهوی تو با ناز خرامید به صحرا
دنبال تو بی خانه شدم..... هیچ ندیدی

تا زلف گشودی دل ما رفت به تاراج
گیسوی تو را شانه شدم.... هیچ ندیدی

هر بار که جوشید دلم در تب عشقت
چون باده ی میخانه شدم..... هیچ ندیدی

آغوش غزالت به غزل باز شد اما
تا سوی غزلخانه شدم..... هیچ ندیدی

من غرق دو چشمت شده بودم که ببینی
با موج تو دیوانه شدم..... هیچ ندیدی

فراموش مکن که:
انسان مانند رودخانه است؛
هر چه عمیق تر باشد آرامتر است.
انسان بزرگ بر خود سخت می گیرد
و انسان کوچک بر دیگران.
انسان قوی از خودش محافظت میکند
و انسان قویتر از دیگران.
وقطعاً این قدرت را فقط میتوان در پناه پروردگار داشت.
هرکس که به او نزدیک تر است، قدرتمندتر است،
آرامتر و متواضع تر است.
و تابش نور او را میتوان در تمامی جوانب زندگی اش دید.

خنديدن يک نيايش است...!!!

اگر بتواني بخندی و بخندانی ،
آموخته اي که چگونه نيايش کني ...
هنگامي که هر سلول بدن تو بخندد ،
هر بافت وجودت از شادي بلرزد ،
به آرامشي عظيم دست مي يابی .
کسي ميتواند بخندد ،
که طنز آميزي و بازيهای روزگار را میشناسد .
کوتاه ترين راه
برای گفتن دوستت دارم ، لبخند است!!
يادتون باشه آدمهاي خندان و شاد به خدا شبيه ترند

قبل از تو جنون کار دلم بود که رسوا شده بودم
هر چند که با بودن تو عاشق لیلا شده بودم

آنقدر به اوج شرفم برده دو چشم عسلینت
از شوق نگاه تو چنین تارک دنیا شده بودم

با اینکه به دور از نظر خلق به چاه غم اسیرم
با یاد تو من عازم زندان زلیخا شده بودم

در خیل اسیران سر زلف تو گم گشتم اگر من
با طلعت مهپاره ی رخسار تو پیدا شده بودم

آن لحظه نهادی چو قدم بر دل پر خون شده ی من
در زیر قدم های پر از مهر تو زیبا شده بودم

در مهر و وفا صادقی از عشق تو آموخته ام من
از روی صداقت که چنین عاشق و شیدا شده بودم


کمال حسینیان _ حزین

دستت را به من بده

دست های تو با من آشناست
ای دير يافته! با تو سخن می گويم

بسان ابر که با توفان
بسان علف که با صحرا

بسان باران که با دريا
بسان پرنده که با بهار

بسان درخت که با جنگل سخن می گويد

نرو! درمان این دلشوره ها رفتن نخواهد بود
برایت هیچکس در هیچ جایی من نخواهد بود

شب است و ماه روشن می کند راه عبورت را
ولی چشمم به راهِ رفتنت روشن نخواهد بود

عزیزم! ضربه هایت بر دلم آسیب خواهد زد
عزیزم! جنس دل از مفرغ و آهن نخواهد بود

به سختی بسته ام دل را، جنونش پیشکش اما
سزای تیشه ی فرهاد، دل کندن نخواهد بود

اگر سر روی دامانت گذارم شک نخواهم کرد
کسی دنبال چین دامنت قطعاً نخواهد بود

تو میدانی که من دنبال شرّم با رقیبانم
نباشی هیچ کس با هیچ کس دشمن نخواهد بود

اي يار من اي يار من اي يار بي زنهار من
اي دلبر و دلدار من اي محرم و غمخوار من

اي در زمين ما را قمر اي نيم شب ما را سحر
اي در خطر ما را سپر اي ابر شکربار من

خوش مي روي در جان من خوش مي کني درمان من
اي دين و اي ايمان من اي بحر گوهردار من

اي شب روان را مشعله اي بي دلان را سلسله
اي قبله هر قافله اي قافله سالار من

هم رهزني هم ره بري هم ماهي و هم مشتري
هم اين سري هم آن سري هم گنج و استظهار من

چون يوسف پيغامبري آيي که خواهم مشتري
تا آتشي اندرزني در مصر و در بازار من

هم موسيي بر طور من عيسي هر رنجور من
هم نور نور نور من هم احمد مختار من

هم مونس زندان من هم دولت خندان من
والله که صد چندان من بگذشته از بسيار من

گويي مرا برجه بگو گويم چه گويم پيش تو
گويي بيا حجت مجو اي بنده طرار من

گويم که گنجي شايگان گويد بلي ني رايگان
جان خواهم وانگه چه جان گويم سبک کن بار من

گر گنج خواهي سر بنه ور عشق خواهي جان بده
در صف درآ واپس مجه اي حيدر کرار من


مولانا

امشب غزل ساده ی من ناب ترین شد
مهتاب در آغوش تو مهتاب ترین شد

مهتاب همان شب که تو خواندی غزلم را
شرمنده شد از نور رخت آب ترین شد

جنگی شده برپا به میان غزل وعقل
بردی غزلم! جنگ تو احزاب ترین شد

آداب غزل چیست ندانستم از اول
حالا چه غزل ها که پرآداب ترین شد

مجنون که بُوَد! کیست زلیخا! نشناسند
دیگر مثل و قصه ی ما باب ترین شد

مردابم و نیلوفر من زینت من باش
نیلوفر من عشق تو مرداب ترین شد

گفتی که شنیدم غزلت را،خوشم آمد
ای وای دلم وای که بی تاب ترین شد

ای کاش نمیرم! نکند خواب وخیالی
افسوس که رویای تو نایاب ترین شد 

در فراخوان نگاهت،زود شرکت میکنم
با خیالت یک دو ساعت،خوب خلوت میکنم

چشم های تو مجازی نیست اما،تاسحر
با نگاه بی نظیرت،بی صدا چت میکنم

چشم هایت موج دریا و،خیالت آسمان
تا نگاهت میکنم،احساس لذت می کنم

یک زمان میرنجی و یکبار میخندی برام
دل فدای خنده های بیصدایت میکنم

زل زدن درچشمهایت،اتفاقی ساده نیست
از نگاه مهربانت کسب رخصت میکنم

با خیالم همنشینی،از همه عالم جدا
از تمام مردم دنیا،سوایت میکنم...

کاش میشد میپریدم بی هوا در خلوتت
از نگاهت شرم دارم من،رعایت میکنم

بیا بیا که شدم در غم تو سودایی
درآ درآ که به جان آمدم ز تنهایی

عجب عجب که برون آمدی به پرسش من
ببین ببین که چه بی‌طاقتم ز شیدایی

بده بده که چه آورده‌ای به تحفه مرا
بنه بنه بنشین تا دمی برآسایی

مرو مرو چه سبب زود زود می‌بروی
بگو بگو که چرا دیر دیر می‌آیی

نفس نفس زده‌ام ناله‌ها ز فرقت تو
زمان زمان شده‌ام بی‌رخ تو سودایی

مجو مجو پس از این زینهار راه جفا
مکن مکن که کشد کار ما به رسوایی

برو برو که چه کژ می‌روی به شیوه گری
بیا بیا که چه خوش می‌خمی به رعنایی

#مولانا

نمی دانم چرا وقتی،
دلم درگیر یاد توست،
هوا دلگیر و بارانیست...
صدای رعد هم جاریست...
نه رویایی ، نه کابوسی ،
هر آنچه هست بیداریست...
نمکدان می شود ابر و...
نمکها روی زخم دل ...
و این آغاز یک موضوع تکراریست...!
هنرها دارد این باران،
از آن لحظه که می بارد،
تبم در گریه می سوزد...
تحمل کینه می توزد...
و تن هم طبق معمول همیشه
پیله ی افسوس می دوزد...

من پر از دردم بیا، یک ذره دلدارے بده
فصلِ پایانے بہ این دورےِ اجبارے بده

لحظہ هاےِ من اسیرِ غم شده یڪ دم بیا
رنگ و بویے تازه بہ ساعاتِ تڪرارے بده

بیت بیتِ شعرهایم را نگاهت آفرید
با نگاهے شاعرم ڪن باز هم یارے بده

بےتو هردم اشڪ بر چشمانِ من مهمان شود
باز آ، من را نجات از این همہ زارے بده

خستہ ام از فاصلہ، دیگر زپا افتاده ام
ناتوانم ڪرده اے، قولِ پرستارے بده

باز هم رؤیاست با تو گفتگو گر مےڪنم
بارالها فرصتے در وقتِ بیدارے بده

آن که برگشت
و
جفا کرد
و
به هیچم
بفروخت ...

به همه عالمش از من
نتوانند خرید! ...



#سعدی

مولانا

گفتی بیا،گفتم کجا؟ گفتی میان جان ما
گفتی مرو.گفتم چرا؟ گفتی که میخواهم تورا

گفتی که وصلت میدهم.جام الستت میدهم
گفتم مرا درمان بده. گفتی چو رستی میدهم

گفتی پیاله نوش کن. غم در دلت خاموش کن
گفتم مرامستی دهی،با باده ای هستی دهی

گفتی که مستت میکنم،پر زانچه هستت میکنم
گفتم چگونه از کجا؟ گفتی که تا گفتی خودآ

گفتی که درمانت دهم. بر هجر پایانت دهم
گفتم کجا،کی خواهد این؟گفتی صبوری باید این

گفتی تویی دُردانه ام. تنها میان خانه ام
مارا ببین،خود را مبین درعاشقی یکدانه ام

گفتی بیا. گفتم کجا. گفتی در آغوش بقا
گفتی ببین.گفتم چه را؟گفتی خـدا را در خود آ

سلامم داغ ِ داغست ،طعمِ چایی می دهد گاهی
زمستان است می چسبد دو فنجان ِ سحرگاهی

بیا ای دوست مهمان ِدل ِ من باش تاهر صبح
بریزم چای از سرویس ِ زیبای ِ قجرشاهی

..خودت را،
آن‌چنان بساز،
تا بتوانی،
بازیگرِ خوب و لایقِ
این نمایشی باشی،
که قلمِ تقدیر،
در صحنه‌ی این زمین،
برای فرزند آدمی،
نوشته است..."
دکتر شریعتی

گه مرا پس مى زنى
گه باز پيشم مى كشى

آنچه دستت داده ام نامش دل است
افسار نیست

سخني به ياد ماندني از امير
كبير:

اگر نیت یک ساله دارید، گندم بکارید
اگر نیت ده ساله دارید، درخت بکارید
و... اگر نیت صد ساله دارید، انسان تربیت کنید

حیفم آمد که چنین صبحی را،
با نفس خوب خدا"ها" نکنم
بیت بی معنی من بودن را
با غزل های صدا ما نکنم

حیفم آمد که در این روز دل انگیز خدا...
گره کوچکی از قلبی را،
به سر انگشت دعا وا نکنم.

حیفم آمد که در این روزگه زود گذار
این همه مهر که به من بخشیدند،
عاقبت در نگه منتظری جا نکنم.

ﻣﻦ ﺗﻮﺍَﻡ ﻭﻗﺘﯽ ﺗﻮ ﻣﻦ ﻫﺴﺘﯽ، ﭼﻪ ﻓﺮﻗﯽ ﻣﯽﮐﻨﺪ
ﺍﯾﻦﭼﻨﯿﻦ ﮔﻢ ﻣﯽﺷﻮﺩ ﮔﺎﻫﯽ ﻣﺴﯿﺮ ﺧﺎﻧﻪﻫﺎ



ﺭﻭﺯ ﻭ ﺷﺐ ﻣﺎﻝ ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺮﺩﻡ ﺩﻧﯿﺎ ﻭﻟﯽ
ﺳﺎﻋﺘﯽ ﺍﺯ ﮔﺮﮒ ﻭ ﻣﯿﺶﺍﺵ ﻣﺎﻝ ﻣﺎ ﺩﯾﻮﺍﻧﻪﻫﺎ