شعر و شیدایی

                        

من در اندیشه آنم که روان بر تو فشانم
نه در اندیشه که خود را ز کمندت برهانم

گر تو شیرین زمانی نظری نیز به من کن
که به دیوانگی از عشق تو فرهاد زمانم

" سعدی "

باز غزل در غزل آغاز شد
عطر تو آمد ، نفسم باز شد

باز من و شور دمادم ز تو
باز تو و حال دلم ساز شد

این همه احساس و دل کوچکم
یاد تو و لحظه ی ابراز شد

با نفس پاک مسیحائیت
آمدی و لحظه ی اعجاز شد

مست منم ، باده منم ، جام من
چشم تو بنیانگر این راز شد

طره گیسوی تو عاشق کش و
- دل ز من و چشم تو طناز شد

نابترین لحظه ی شاعر شدن
باز غزل در غزل آغاز شد

قد کشیده صد غزل ، هنگامه ی رقصیدنت
کوچه ی دل ، پر شده از مژده ی تابیدنت

تا نسیم یاد تو ، پیچیده در آیینه ها
پنجره ، در انتظار لحظه ی باریدنت

مثل باران ، مثل بودن ، مثل رقص قاصدک
مثل عطر عاشقی ، در کوچه ها پاشیدنت

عاشقانه دوستت دارم ، بیا نزدیک تر
حضرت آغوش گرمم ، مقصد کوچیدنت

قصه ی تو ، غصه ی یلدای بی پایان من
خلسه ی رویاییِ با اشتها بوسیدنت

می نشینم روز و شب ، در اعتکاف چشم تو
می کشم بر بوم قلبم ، طرحی از خندیدنت

غرق در "یاس خیال " آرزوها می شوم
دلخوشی های من امید دوباره دیدنت

بسم رب العشق و آغاز لبت و نقطه چین
میرسد روزی دوباره ، فصل‌ِ بوسه چیدنت

چندي ست بر انگشت خيالم هوسي نيست

بر حافظه دست من انگار کسي نيست


برگشتم و ديدم که تو هم با دگراني

فرياد زدم،حيف که فرياد رسي نيست


سخت است ببينم که پس از اين همه خواهش

ميلت به هوس هست ولي
همنفسي نيست



يک عمر من از ترس قفس بال و پرم ريخت

حالا که پرم ريخته ديگر قفسي نيست


چتري که به ديوار کسي تکيه نميکرد

فردا که سر کوچه باران برسي نيست

هر چه به جز خيالِ او
قصد حريم دل كند
در نگشايمش به رو،
از در دل برانمش... !
مولانا

امروز برای دل من حوصله داری؟
یا مثل همیشه تو برآیم گله داری

آغوش پر از حسرت من منتظر و تو
تنها فقط اصرار به این فاصله داری

آمار همه دلهره هایم شده تقویم
چون بَم به میانش هوس زلزله داری

در بین رقیبان تو من تلخ ترینم
عمریست که با چشم و دلم مساله داری

سر سلسله صورت من موی سپید است
قصد گذر از صورت این سلسله داری

من ترس رها گشتَن ِاز دام تو دارم
تو نیّت پرواز پر چلچله داری

گفتم که بیا بر سر دیدار قدیمی
اما تو نوشتی که کمی مشغله داری
❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️

آنقَدَر با این غزلهایم هیاهو میکنم
تا بدانی عاشقم، دارم تکاپو میکنم

دفترم آماده ای؟ می بندَمَت امشب به شعر
تا سَحَر با این قوافی بازیِ "زو" میکنم

چوبِ جادویِ قلم، احساس میخواهد نه علم
عاشقم، حتی بدون علم جادو میکنم

شعله می پیچد میان دفترم با هر غزل
واژه های داغ خود را، یک به یک رو میکنم

تا نسوزد کاغذ و آتش نگیرد دفترم
واژه ها را اندکی پهلو به پهلو میکنم💕

اینکــــه بنشیني خاطره هــــا را ورق بزني ، چیـز خوبي ست امـّا گریه هاي بي امانِ بعـدش را نمی دانم ........

☜دلـــم گرفتــه
⇡ از دنیــا
⇡ از آدم هــا
⇡از خیــال هایی که خیــال مـانـد
⇡از رویـــاهـایی که به حقیقـــت نپیــوست
⇡ از آرزوهـــایی که بـَر بــاد رفــت
☜از خـــودم☞
← از حمـــاقت های ِ احمقــــانه ام
←از اعتمــادهایی که از دسـت رفــــــــت
←از " مـنی " که مُــرد
←از ایـن " مــنی " که بیهــوده نفـس می کشــد
←از زیستنــی که نمی خواهـَمـَش و از مرگــی که می خواهـَمـَش...

تو مرا آزردی...
که خودم کوچ کنم از شهرت..
تو خیالت راحت!
میروم از قلبت....
میشوم دورترین خاطره در شبهایت
تو به من میخندی !
و به خود میگویی: باز می آید و میسوزد از این عشق ولی.....
برنمی گردم ، نه !!!!!
میروم آنجا که دلی از بهر دلی تب دارد...
عشق زیباست و حرمت دارد...

بدنم داغ شده مست شدم انگاری
بی مروت بده یک ذره مرا دلداری

تو چرا از نگه خیره ی من می ترسی؟
غیر یک بوسه ندارم به لبت من کاری

عاشق صورت زیبای تو شد چشمانم
نازنینم تو چه چشمان سیاهی داری!

دستم انگار که دنبال کسی میگردد
دست با سنگدلی روی دلم می ذاری

می روی با عجله سوی کسی دیگر باز
گفته بودی که مرا دوست نداری... آری

برو خوش باش عزیزم برو زیبا بدرود
نه ندارم روی این عشق دگر اصراری!

جمعه ها بغض من
انگار گلوگیرتر است...
فکر و ذهنم،به تو و
چشم تو درگیرتر است...

مثل هر جمعه دلم
حس عجیبی دارد...
حس دیدار تو این
جمعه کمی بیشتر است...

ای کاش به جای همه می شد که در این شهر


این حال به هم ریخته ام را تو ببینی

خوب من ، تو عهد نشکستی رسم را به جا آوردی

من مرسوم نبودم

#معصومه_دراکی

بگذار کسی نداند
که چه‌گونه من
به جای ِ نوازش‌شدن، بوسیده‌ شدن،
گزیده شده‌ام!
بگذار هیچ‌کس نداند،
هیچ‌کس!
و از میان ِ همه‌ی ِ خدایان،
خدایی جز فراموشی بر این همه رنج آگاه نگردد...

#احمد_شاملو

💞💞💞💞💞💞💞
امشب از باده خرابم کن و بگذار بمیرم
غرق دریای شرابم کن و بگذار بمیرم
قصه عشق به گوش من دیوانه چه خوانی
بس کن افسانه و خوابم کن و بگذار بمیرم
زندگی تلخ تر از زهر بود گر تو نباشی
بعد از این مرده حسابم کن و بگذار بمیرم

گاهی اوقات,

روزهایی هست که حس می کنی

تهی هستی, از همه چیز.

از عشق،

از امید،

از شوق،

حتی نفرت،

هیچ احساسی نیست.

اینجور وقتها دلت می خواهد

کسی باشد - یک دوست -

تا فقط بگوید: "من اینجا هستم با من حرف بزن ..."

و تو در آغوش کلماتش

آرام بگیری....

ار ما در بر ما نیست، غمش را چه کنم؟
گفته ای: دیده! حیا! زلف خمش را چه کنم؟
.
دل ما رفته پی اش، تاب و توانم مددی
من جمم، شاه جهان، جام جمش را چه کنم؟
.
تن ما کرده هوس صحبت سیمین بدنی
لرزه افتاده به تن، ارگ بمش را چه کنم؟
.
لب ما روی لبت یا قدحت بر کف ما؟
دین من کرده حرامش، حرمش را چه کنم؟
.
بین موهای تو گم گشته کسی، فاشش کن
کم تو را؟ کم نه!!! نخواهم، که کمش را چه کنم؟

چه کنم با دل خود؛با تو بمانم یا نه..؟
با صدای غزلم از تو بخوانم یا نه..؟

گفته اند قصه ی هر عشق جدایی و غم است....
چه کنم...؟ این غم تو قصه بدانم یا نه...؟

در نبود تو اگر؛شخص غریبی آمد...
من به امید تو از خویش برانم یا نه...؟

مانده ام بار دگر باز شوی همدم من...؟
میدهی باز به انگشت نشانم یا نه...؟

یک قدم پیش و یکی پس؛به جنونم آری....؟
میکنی در طلب بوسه کمانم یا نه...؟

وقت دلتنگی و ماتم؛بغلم می آیی...؟
می شوی مونس تنهایی جانم یا نه...؟

یک معما شدی از بس که عجیبی؛تو بگو.....
چه کنم با دل خود؛با تو بمانم یا نه...؟

راهی به خدا دارد خلوتگه تنهایی
آنجا که روی از خود ، آنجا که به خود آیی

هر جا که سری بردم در پرده تو را دیدم
تو پرده نشینی و من گمشده هر جایی

بیدار تو تا بودم رویای تو می دیدم
بیدار کن از خوابم ای شاهد رویایی

از چشم تو می خیزد هنگامه ی سر مستی
وز زلف تو می زاید انگیزه ی شیدایی

هر نقش نگارینت چون منظره ی خورشید
مجموعه ی لطف است و منظومه ی زیبایی

چشمی که تماشاگر در حُسن تو باشد نیست
در عشق نمی گنجد این حُسن تماشایی

#شهريار