شعر و شیدایی

                        

وقتی شقایق مرد ،
گلهای باغ همه ماتم گرفتند
و از جویبار خواستند
برای گریستن ،
به آنها چند قطره آب قرض دهد .
جویبار آهی کشید و گفت :
آن قدر شقایق را دوست داشتم
که اگر تمام آبهای من به اشک تبدیل شود
و آنها را برای مرگ شقایق بریزم ،
باز هم کم است...
گلها گفتند : راست می گویی ،
چگونه ممکن بود با آن همه زیبایی ، شقایق را دوست نداشت ؟
جویبار پرسید : مگر شقایق زیبا بود؟
گلها گفتند :
شقایق غالباً خم می شد
و صورت زیبای خود را در آب شفاف تو می دید ،
پس تو باید بهتر از هر کس بدانی
که شقایق چقدر زیبا بود .

جویبار گفت :
من شقایق را برای این دوست می داشتم
چون وقتی خم می شد و به من نگاه می کرد ،
من میتوانستم زیبایی خود را در چشمان او تماشا کنم....


جزوصل تو، دل به هرچه‌بستم توبه
بی یاد تو ، هر جا که نشستم ، توبه

درحضرت تو، توبه‌شکستم‌صد بار
زین توبه، که صد بار شکستم ، توبه

از بس که ، شکستم و ببستم ، توبه
فریاد ، همی کند ، ز دستم ، توبه

دیروز ، به توبه ای ، شکستم ساغر
وامروز ، به ساغری ، شکستم توبه

از هر چه ، نه از بهر تو کردم ، توبه
وربی‌تو، غمی‌خوردم، ازآن‌غم توبه

و آن نیز ، که بعد ازین برای تو کنم
گر بهتر از آن توان ، از آن هم ، توبه

از رها كرن نترس
باور كن هيچكس نمي تواند چيزي كه مال توست را از تو بگيرد و تمام دنيا نمي توانند چيزي كه مال تو نيست را برايت حفظ نمايند
همه چيز ساده است
“زندگي” “عشق” “دوست داشتن” “عادت كردن” “رفتن” ” آمدن”
اما چيزي كه ساده نيست باور اين “ساده بودن ها” ست
در “حسرت گذشته” ماندن، چيزي جز از دست دادن امروز نيست

رفتید بهشت ، بوس با خود ببرید.
لبخند ظریف و لوس با خود ببرید.

شاید شد و خواستگار هم پیدا شد
یک پیرهن عروس با خود ببرید .

رفتید بهشت سنگ با خود ببرید
یه روسری قشنگ با خود ببرید

شاید که بهشت گشت ارشاد نداشت
یک دست لباس تنگ با خود ببرید
رفتید بهشت باد با خود ببرید
سی دی و نوار شاد با خود ببرید

تا پیش پری و حور راحت باشید
پیژامه پا گشاد با خود ببرید

رفتید بهشت، تار و تنبک بزنید
روی چمن بهشت پشتک بزنید

در راه اگر حوریِ خوبی دیدید
فی الفور به ما نیز پیامک بزنید!

رفتید بهشت قند با خود ببرید
انگشتر و دستبند با خود ببرید

شاید نرسد دست شما به میوه‌ها
یک حوری قد بلند با خود ببرید!


" شروین سلیمانی "

تصور کن که دلدارت همان پیغمبری باشد
که در کار رسالت شهره اش ویرانگری باشد

تصور کن که دیوانه شوی از موج گیسویی
که با حکم فقیهی در حصار روسری باشد

برقصانی تمام واژه ها را در غز لهایت
اگرچه میل معشوقه به رقص بندری باشد

بخواهی و بخواهد نبض رگهایت شود اما
به اجبار پدر گاهی بفکر دیگری باشد

نفهمیدم چرا بین همه باید طلوع من
خلاف انتظارم مبهم و خاکستری باشد!

خودم را می فریبم مثل محبوسی که در ذهنش
بدنبال فرار و روزگار بهتری باشد

مبادا منتظر باشی که در پایان شعر من
ببینی قافیه هرگز بنام دختری باشد.......

#محمد#میرزا_زاده_ارانی

لرزشي دارد دلم انگار دلتنگت شدم

خوب مي داني که من با عشوه اي خامت شدم

کاش مي شد با غزل يک جرعه مهمانم کني

نيست انگاري دلت با من، که درمانم کني

من که از چشمان مست تو غزل خوان گشته ام

هر دري را غير تو بر روي اين دل بسته ام

منتظر ماندم که شايد يک نظر بر من کني

ترسم اندوه مرا از کاه چون خرمن کني

خمره اي دارد دلم، از آب انگور تو پُر

خمره را بگشودم و اشعار من شد همچو دُرّ

شد شکر ريز از لبت لبهاي گرم مست من

مثنوي سر ريز شد با يک قلم در دست من. .

#محمد_عسگری

باز هم قلبی به پایم اوفتاد

باز هم چشمی به رویم خیره شد

باز هم در گیر و دار یک نبرد

عشق من بر قلب سردی چیره شد

باز هم از چشمه ی لب های من

تشنه ای سیراب شد سیراب شد

باز هم در بستر آغوش من

رهرویی در خواب شد در خواب شد

بر دو‌ چشمش دیده می دوزم به ناز

خود نمی دانم چه می جویم در او

عاشقی دیوانه می خواهم که زود

بگذرد از جاه و مال و آبرو

او شراب بوسه می خواهد ز من

من چه گویم قلب پر امید را

او به فکر لذت و غافل که من

طالبم آن لذت جاوید را

من صفای عشق می خواهم از او

تا فدا سازم وجود خویش را

او تنی می خواهد از من آتشین

تا بسوزاند در او تشویش را

او به من می گوید ای آغوش گرم

مست نازم کن که من دیوانه ام

من به او می گویم ای نا آشنا

بگذر از من،من تو را بیگانه ام

آه از این دل آه از این جام امید

عاقبت بشکست و کس رازش نخواند

چنگ شد در دست هر بیگانه ای

ای دریغا کس ب آوازش نخواند.



#فروغ‌_فرخزاد

ما مقیم درِ میخانۀ عشقیم هنوز
مست از بادۀ پیمانۀ عشقیم هنوز

عاشقی شیوۀ ما باده کشی پیشه ماست
در جهان شهره و افسانۀ عشقیم هنوز

کس خبردار ز احوالِ دلِ ما نشود
بیخود و واله و دیوانۀ عشقیم هنوز

شمعِ عشقست فروزنده و سوزنده مدام
بال و پر سوخته، پروانۀ عشقیم هنوز

جان به کف، خنده به لب، شعله به دل، شور به سر
جان فدا در رهِ جانانۀ عشقیم هنوز

ما خرابات نشینان به سماوات رویم
گر چه خاکِ در میخانۀ عشقیم هنوز

صابر از مرحمتِ دوست ثناخوان شد و گفت
محرمِ مجلسِ شاهانۀ عشقیم هنوز.

شنبه شد ...دلهره دارم که سلامی ندهی
نامه ای، دست خطی، شعرو پیامی ندهی

شنبه شد... نعره ی شیطان که اعوذبالله
اگر از نوش لبت کام حرامی ندهی


شنبه شد... وای چقدراین دل من میلرزد
نکند دلبری آغاز......کلامی ندهی


شنبه شد... مرغ دلم باز هوا خواه تو..آه
نگرانم ندهی دانه و دامی ندهی

شنبه شد... باز غزل پاره شده چشمانت
وای اگر از نگهت جرعه ی جامی ندهی


تو نه انگار ، نه انگار ، نه انگار، که من
شنبه شد ...دلهره دارم که سلامی ندهی


#فاطمه دشتی

می شود لج نکنی پنجره را باز کنی ؟
صبح زیبای مرا با غزل آغاز کنی ؟

آه ای آتش آوار شده روی سرم
به خدا لج بکنی از همه لج باز ترم !

می شود با غزلی از تو بگویم ،امشب ؟
لب و چشمان تو را سخت ببویم امشب ؟

غزلی ساخته ام ، مثل غزل های شما
غزلی مثل در و پنجره ای رو به تو ، وا

غزلی قافیه اش دوست ، ردیفش باران
غزلی ساده تر از ایل و دهاتت ، آسان

راستی از تو و از پنجره هامان چه خبر ؟!
از غزل خواندن و از خاطره هامان چه خبر ؟!

از همان شور دل انگیز که در ایوان ماند ؟
مثنوی های صمیمانه که در دیوان ماند....

از کفر من تا دین تو ، راهی به جز تردید نیست!
دلخوش به فانوسم مکن ، اینجا مگر خورشید نیست ؟

...با حس ویرانی بیا ... تا بشکند دیوار من
چیزی نگفتن بهتر است ، تکرار طوطی وار من

بی جستجو ایمان ما از جنس عادت می شود
حتی عبادت بی عمل وهم سعادت می شود

با عشق آنسوی خطر ، جایی برای ترس نیست
در انتهای موعظه ... دیگر مجال درس نیست

کافر اگر عاشق شود بی پرده مومن می شود
چیزی شبیه معجزه ... با عشق ممکن می شود


شاعر : افشین یداللهی

من بى تو نيستم،تو بى من چه ميكنى؟
بى صبح اى ستاره روشن چه ميكنی؟

شب را به خواب ديدن تو روز ميكنم
با روزهاى تلخ نديدن چه ميكنى؟



#مژگان_عباسلو

دلت گرفته...الهی که غم نداشته باشی
فدای چشمت اگر دوستم نداشته باشی

دم غروب مرا در خودت ببار که چیزی
در آن هوای غریبانه کم نداشته باشی

عجیب نیست...من آنقدر خرد و خسته ام از خود...
که حال و حوصله ام را تو هم نداشته باشی

"دچار آبی دریای بیکرانم و تنها"
اگر هوای مرا دم به دم نداشته باشی

به جرم کشتن این خنده ها در آینه...سخت است
کسی به غیر خودت متهم نداشته باشی

غمم تو هستی و شادم اگر به سر نمی آیی
منم غم تو…الهی که غم نداشته باشی...!

اصغر معاذی

ﺍﺳﺘﺎﺩﯼ ﺍﺯ ﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﭘﺮﺳﯿﺪ " : ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﺷﻤﺎ ﭼﻪ ﭼﯿﺰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺯﯾﺒﺎ ﻣﯿﮑﻨﺪ؟ "
ﯾﮑﯽ ﮔﻔﺖ : ﭼﺸﻤﺎﻧﯽ ﺩﺭﺷﺖ
ﺩﻭﻣﯽ ﮔﻔﺖ: ﻗﺪﯼ ﺑﻠﻨﺪ
ﺩﯾﮕﺮ ﯼ ﮔﻔﺖ : ﭘﻮﺳﺘﯽ ﺷﻔﺎﻑ ﻭ ﺳﻔﯿﺪ !
ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﻫﻨﮕﺎﻡ ﺍﺳﺘﺎﺩ ﺩﻭ ﻟﯿﻮﺍﻥ ﺍﺯ ﮐﯿﻔﺶ ﺑﯿﺮﻭﻥ ﺁﻭﺭﺩ ...
ﯾﮑﯽ ﺍﺯ ﻟﯿﻮﺍﻥ ﻫﺎ ﺑﺴﯿﺎﺭ ﮔﺮﺍﻧﺒﻬﺎ ﻭ ﺯﯾﺒﺎ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺩﯾﮕﺮﯼ
ﺳﻔﺎﻟﯽ ﻭ ﺳﺎﺩﻩ
ﺳﭙﺲ ﺩﺭ ﻫﺮ ﯾﮏ ﺍﺯ ﻟﯿﻮﺍﻥ ﻫﺎ ﭼﯿﺰﯼ ﺭﯾﺨﺖ
ﺭﻭ ﺑﻪ ﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻥ ﮐﺮﺩ ﻭ ﮔﻔﺖ :
ﺩﺭ ﻟﯿﻮﺍﻥ ﺭﻧﮕﯿﻦ ﻭ ﺯﯾﺒﺎ ﺯﻫﺮ ﺭﯾﺨﺘﻢ ﻭ ﺩﺭ ﻟﯿﻮﺍﻥ ﺳﻔﺎﻟﯽ
ﺁﺑﯽ ﮔﻮﺍﺭﺍ !
ﺷﻤﺎ ﮐﺪﺍﻣﯿﮏ ﺭﺍ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻣﯿﮑﻨﯿﺪ؟
ﻫﻤﮕﯽ ﺑﻪ ﺍﺗﻔﺎﻕ ﮔﻔﺘﻨﺪ ﻟﯿﻮﺍﻥ ﺳﻔﺎﻟﯽ ﺭﺍ ...!
ﺍﺳﺘﺎﺩ ﮔﻔﺖ" : ﻣﯿﺒﯿﻨﯿﺪ؟! ﺯﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺣﻘﯿﻘﺖ ﺩﺭﻭﻥ ﻟﯿﻮﺍﻥ ﻫﺎ
ﺭﺍ ﺷﻨﺎﺧﺘﯿﺪ ﻇﺎﻫﺮ ﺑﺮﺍﯾﺘﺎﻥ ﺑﯽ ﺍﻫﻤﯿﺖ ﺷﺪ"!!!
ﺣﯿﻒ ﮐﻪ ﺩﺭﻭﻥ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺩﯾﺮ ﺭﻭ ﻣﯿﺸﻮﺩ!

یک زندگی کم است !
برای آن‌که تمام شکل‌های دوستت دارم را
با تو در میان بگذارم ...

می‌خواهم
هر صبح که پنجره را باز می‌کنی
آن درخت روبه‌رو من باشم
فصل تازه من باشم
آفتاب من باشم
استکان چای من باشم
و هر پرنده‌ای که نان از انگشتان تو می‌گیرد ...

یک زندگی کم است
برای شاعری
که می‌خواهد در تمام جمله‌ها
دوستت داشته باشد

#روزبه_سوهانی

از بس شبیه شمع چکیدم دلم گرفت...
از بس دویدم و نرسیدم دلم گرفت...

از بس که خویش را به جدایی زدم ولی...
درخلوت از تو دل نبریدم دلم گرفت...

از بس بهانه های خودم را شنیدم و...
حرف دل تو را نشنیدم دلم گرفت...

از بس که حرف عشق شنیدم تمام عمر...
یک لحظه عشق را نچشیدم دلم گرفت...


من هرچه میکشم همه زیر سر دل است...
از بس که بار عشق کشیدم دلم گرفت...

هرکس که رسید خیره شدظاهر را
شورغزل و رباعی حاضر را

ازخنده و گریه ام نفهمیدکسی
افسردگی دوقطبی شاعر را

#فاطمه_روشن_بین

خون به دلم کرد و کناری گذاشت
در سبدم عشق اناری گذاشت

تا ببرد صبر و قرار از دلم
با دل تو عشق قراری گذاشت

خوار مرا خواست اگر در فراق
همدم گلهای تو خاری گذاشت

هیچ سری نیست که بی سرّ اوست
عشق به دوش همه باری گذاشت

عقل پریشان‌شده دید و گذشت
عشق اگر راه فراری گذاشت

قبل تو و بعد تو چیزی نبود
بین دو پاییز بهاری گذاشت

-مژگان عباسلو

من بی تو نیستم، تو بی من چه می‌کنی؟
بی‌صبح ای ستاره‌ی روشن چه می‌کنی؟

شب را به خواب‌دیدن تو روز می‌کنم
با روزهای تلخ ندیدن چه می‌کنی؟

این شهر بی تو چند خیابان و خانه است
تو بین سنگ و آجر و آهن چه می‌کنی؟

گیرم که عشق پیرهنی بود و کهنه شد
می‌پوشمش هنوز، تو بر تن چه می‌کنی؟

من شعله شعله دیده‌ام ای آتش درون
با خوشه خوشه خوشه‌ی خرمن چه می‌کنی!

پرسیده‌ای که با تو چه کردم هزار بار
یک بار هم بپرس تو با من چه می‌کنی؟!


-مژگان عباسلو

گُفتم شرابِ وَصل، به اُوباش میدهند؟!



با خنده گُفت: بنده یِ «او» باش، میدهند

عطار