شعر و شیدایی

                        

شهریارت می شوم ، دار و ندارم می شوی
ماه رویم ! اخترِ دنباله دارم می شوی

صخره ام ! یاد تو موجِ روزگاران من است
بی قرارت می شوم اما قرارم می شوی

روزی از این روزها دل را به دریا می زنم
نا خدایت می شوم امیدوارم می شوی

متهم نه ! من که محکومم به عشقت نازنین
شوره زارم من ولیکن لاله زارم می شوی

تا سحر امن یجیبا بر لبم جاری ست تا
شامی از این شامها شب زنده دارم می شوی

واژگون می سازم این تقدیر شوم این ننگ را
گر چه از انصارم اما انحصارم می شوی

از امید از بیم از رفتن که می گویم شبی
شک ندارم تا سحر چشم انتظاری میشوی

بايد به دلت دل بسپارم که ببارم
آنقدر تو را دوست بدارم که ببارم

در تاب و تب ديدنت آرام نگيرم
هر ثانيه قرني بشمارم که ببارم

عشق آمده و خانه خرابي چه قشنگ است
کرده ست غم و درد نثارم که ببارم


من خسته ترين ابر زمستانم و اينک
افتاده به شوق تو گذارم که ببارم

چشمان تو با نيم نگاهي زده آتش
چون صاعقه اي دار و ندارم که ببارم


یارا ! بتکان شاخه ي تنهايي من را
آنقدر ترک خورده انارم که ببارم

بي چتر بيا تنگ غروبي به سراغم
بنشين پس از عمري به کنارم که ببا

دلتنگي من تا به ابد دامنه دارد
بگذار ببارم که ببارم که ببارم ..

عشق وقتی داغ باشد دل بریدن مشکل است
در دل آتش که باشی پر کشیدن مشکل است !


گرچه من آغاز کردم این جدایی را ولی
جام زهری را به میل خود چشیدن مشکل است !


دل بریدن از رفیقت گرچه کاری ساده نیست !
حال او را از رقیبانت شنیدن مشکل است !

سیب تا وقتی که در شاخه بماند می رسد !
وقتی از اصلت جدا باشی رسیدن مشکل است

هر چه کردم تا بگویم حرف آخر را نشد
نقش ناقص را که می ماند کشیدن مشکل است

من دلم هرگز نمی آید که دلگیرت کنم
یا که با خودخواهیم از زندگی سیرت کنم

هی نمک می ریختم با بیت بیت هر غزل
تا که با شعر خودم شاید نمک گیرت کنم

خواب خوب هرشبم بودی گمان کردم که تو
مال من هستی اگر هرجور تعبیرت کنم

گاه عاشق بودی گاهی بلای جان من
خوب یا بد نمیدانم چه تعبیرت کنم

من فقط میخواستم مال خودم باشی همین
من فقط میخواستم پای خودم پیرت کنم…

دل من مست دلت بود،تو بد فهمیدی
عاشق حرف دلت بود، تو بد فهمیدی

دل من اهل وفا بود، توبد فهمیدی
خالی از رنگ وریا بود، تو بد فهمیدی

دل من محرم اسرار دلت بود، تو بد فهمیدی
مرهم زخم دلت بود،تو بد فهمیدی

کاش میشد که بفهمی دل من عاشق توست
خواب خوش بودی وافسوس تو بد فهمیدی

فكر كن وقت تماشاي تو باران بزند
چك چك چتر تو در گوش خيابان بزند

نفسم حبس شود عشق تو جرمم باشد
ابر بين من و تو ميله ي زندان بزند

هيجان دارم و در سينه دلم مي كوبد
در ويران شده بگذار فراوان بزند

برگ سبزي است بيا تحفه ي درويش كن اين
ناز چشمي كه سراز ريشه ي انسان بزند

موي من بحر طويلي است كه دستت در آن
موج خواهد شد اگر دست به طغيان بزند

عشق مفهوم عجيبي است كه در ذهن همه
مي تواند قدمي ساده و آسان بزند

عشق يعني غم يك قطره ي باران وقتي
دل به دريا زده يك مرتبه توفان بزند.

در تنم رقصيد و آتش وار طوفان آفريد
او كه طوفان را چنين گيسو پريشان آفريد!

هيزمي انبوه در جان و تنم انباشت و
آتشش زد تا اجاقي در زمستان آفريد

مي رسانَد ما دو تا را در خم يك شب به هم
او كه ابروهاي پيوسته فراوان آفريد!

او كه بعد از رنج كابوس زمستان، بي دريغ
اتفاقي تازه در آغوش گلدان آفريد

وسعت دنيا براي عشقمان كافي نبود
پس نشست و فال ما را توي فنجان آفريد

قهوه اش را هم زد و ما را به رقصي ناگهان...
قهوه اش را هم زد و رقصي دو چندان آفريد!

مكث كرد و دكمه هاي ذهن خود را باز كرد
ما دو تا را در دوبيتي هاي " عريان " آفريد!!!

عشق، سردش شد سپس با آخرين كبريت خود
كاج جشن كوچك ما را چراغان آفريد!!

ميگريم و می خندم ،ديوانه چنين بايد
ميسوزم وميسازم ،پروانه چنين بايد

می كوبم ومی رقصم ، می نالم وميخوانم
در بزم جهان شور، مستانه چنين بايد

من اين همه شيدايی ، دارم ز لب جامي
در دست تو اي ساقی ، پيمانه چنين بايد

خلقم زپی افتادند ، تا مست بگيرندم
در صحبت بی عقلان ، فرزانه چنين بايد

يكسو بردم عارف ، يكسو كشدم عامي
بازيچه ی هر دستی ، طفلانه چنين بايد

موي تو و تسبيح شيخم ، بدر از ره برد
يا دام چنان بايد ، يا دانه چنين بايد

بر تربت من جانا ، مستی كن ودست افشان
خنديدن بر دنيا ، رندانه چنين بايد

معینی کرمانشاهی

گاهی دلت نه عشق می خواهد ...نه عاشقانه ....
گاهی دلت فقط یک رفیق شش دانگ می خواهد ..
که بنشینی کنارش ....
و بدانی ....
نه سکوتت ناراحتش می کند...
نه حرفهای بی سرو تهت ...
نه اخمهایت ....
و نه تمام دق دلیهایی که از کسی داری ...
و سرش خالی می کنی...
گاهی چقدر خوب است ...
بودن کنار کسی ....
که عاشقت نیست....
فقط دوستت دارد ....
همین...

گر مرا هیچ نباشد
نه به دنیا نه به عقبی
چون تو دارم
همه دارم
دگرم هیچ نباید

#سعدی.

امروز●••
حواس شهر پرت #

برف است ◆◇◆

حواس من اما●••

هنوز درگیر گرمی دستان توست...

بی هوا بیرون نرو! چشم همه شور است! شور!
چشم این ملّت به دنیای درون كور است! كور!

من به هرگام تو ذكر « ان یكادی» خوانده ام
از قد و بالای تو چشمان بد دور است! دور!

پای سور و سات من - وقتی نبودی- لنگ بود!
آمدی! حالا بساط عیشمان جور است! جور!

روشنایی بسته دست و پای ما را بارها !
كنج تاریكی مرا «نور علی نور» است! نور!

خانه ام سهل است- حتی شهر! - وقتی نیستی-
با تمام وسعتش در چشم من گور است! گور!

با زبان خوش بیا ! نگذار مجبورت كنم!
گاه كارآمدتر از هر منطقی زور است! زور!

اصغر عظیمی مهر

با پیامی یا تماسی یا حضوری بهتر است؟
« درد دل کردن برای تو چجوری بهتر است؟»
بی وفا! من بی قرارم، سنگدل! قدری بفهم
چند می گویی: صبوری کن صبوری بهتر است!
توی کافی شاپ ها این قهوه های تلخ چیست؟
پیش من بنشین بساط چای و قوری بهتر است
شعر تو خوب است اما مثل شعر چشم من
چکه چکه بارش اشک بلوری بهتر است
اینقدر بد کرده ای با من که دیگر بین ما
فاصله اندازه یک سال نوری بهتر است
من تمام شعر و شورم را شعورم را به تو
داده ام اما گمانم بی شعوری بهتر است...

"آمدی جانم به قربانت" چه پنهان آمدی
بیخبر مانند یک ناخوانده مهمان آمدی

آمدی آهسته صاحبخانه ی قلبم شدی
تا بنا از نو کنی این قلبِ ویران ، آمدی

با خودش می بُرد آن سیلاب تنهایی مرا
مثل یک ناجی میان موج و توفان آمدی

فرصتم کم میشد و هر لحظه دردم بیشتر
خوب دانستی که محتاجم به درمان ، آمدی

فکر میکردم زمانش دیر شد دیگر ولی
بهترین وقت است ، خوشحالم که الآن آمدی

نقش ابروی کمانت ، چه کشیدن دارد

ناز چشمان خمارت چه خریدن دارد

آنقدر بر سر بومت بس نشینم هر روز

آن بلندای نگاهت چه پریدن دارد

ظهر گرمای وجودت دل ما را برده

سایه ساران دو زلفت چه لمیدن دارد

عطر و بوی نفست ، کاسه ی دل را پر کرد

حس مستی لبت طعم چشیدن دارد

عشوه ات زیباست، تکرارش بکن
بر سرش دعواست، تکرارش بکن

تیر عشقت خورد، بر دل نازنین
نوش جان ماست ، تکرارش بکن

بوسه ای دادی مرا در خواب ناز
گر چه این رویاست، تکرارش بکن

محو آواز قشنگت گشته ام
لحن آن شیواست، تکرارش بکن

با نگاهت، هوش از سر برده ای
چشم تو شهلاست، تکرارش بکن

از می عشقت، دلم سرمست شد
طعم آن گیراست، تکرارش بکن

چشم پوشی کردی از آغوش من
قلب من دریاست، تکرارش بکن

ناله اگر که برکشم

خانه خراب میشوی

خانه خراب گشته ام

بس که سکوت کرده ام..


#صائب_تبریزی

با دلم قهر نکن بی تو دلم می گیرد
"هستی" ام،بی تو همه هستی من می میرد

با دلم قهر نکن هرچه که خواهی آن کن
تو بزن بشکن و این سینه تو بی سامان کن

با دلم قهر نکن قهر تو عالم سوز است
بی تو حال دل من تلخ تر از دیروز است

با دلم قهر نکن من به تو عادت دارم
به خدا من به تو از پیش ارادت دارم

با دلم قهر نکن هستی من باش که هست
به خدا بی تو همه هستی من کوچک و پست

یک شاخه گل کوچک مریم طلب من
صد تا طلب توست یکی هم طلب من

بگذار که این بار بدهکار بمانی
قلبی که به دستان تو دادم طلب من

خوشحالیم این بود بدهکار تو هستم
این بار فقط غصه فقط غم طلب من


چشمان من انگار که از تو گله دارند
دلداری تو شادی عالم طلب من....

دل بسته ام به تو..آن را تو وا نکن


بگذار این گره،، هی کورتر شود



#آریانا