شعر و شیدایی

                        

صدای شکستنت را هیچ کس نمی شنود.
اینجا آدم هایش ناشنوایند....
اینجا به جرم شکستن
زیر پا می گذارندت...
بنویس ,درد هایت را, غم هایت را ........
بنویس .
وجدان تقدیر همیشه
خواب است....بدرد نمی آید.....
اینجا فقط کلمات بیدارند.....
واژه ها عاشق اند....
بنویس از دلت.....
تا واژه ها عاشقانه زخم هایت را مرحم شوند.
نترس.......
وفای نوشته ها بیشتر از آدم هاست..

نام من عشق است و غوغا کرده ام
پیش از این صد فتنه بر پا کرده ام

نیمه شب ها مثلِ ماهِ نقره ای
جلوه در اینجا و آنجا کرده ام

هم درونِ کعبه جا انداختم
هم سر از میخانه پیدا کرده ام

مثل ایمان و غم و ترس و امید
خویش را در سینه ها جا کرده ام

من به اسمِ عشق بازی بارها
اشک در هر دیده دریا کرده ام

شعله افروز و حسود و حیله گر
با چنین وصفی خطا نا کرده ام

در خورِ نامم تقلا کرده ام !!
نام من عشق است و غوغا کرده ام

کار گل زار شود گر تو به گلزار آئی

نرخ یوسف شکند چون تو به بازار آئی

ماه در ابر رود چون تو برآئی لب بام

گل کم از خار شود چون تو به گلزار آئی

شانه زد زلف جوانان چمن باد بهار

تا تو پیرانه سر ای دل به سر کار آئی

ای بت لشگری ای شاه من و ماه سپاه

سپر انداخته ام هرچه به پیکار آئی

روز روشن به خود از عشق تو کردم شب تار

به امیدی که توام شمع شب تار آئی

چشم دارم که تو با نرگس خواب آلوده

در دل شب به سراغ من بیدار آئی

مرده ها زنده کنی گر به صلیب سر زلف

عیسی من به دم مسجد سردار آئی

عمری از جان بپرستم شب بیماری را

گر تو یک شب به پرستاری بیمار آئی

ای که اندیشه ات از حال گرفتاران نیست

باری اندیشه از آن کن که گرفتار آئی

با چنین دلکشی ای خاطره یار قدیم

حیفم آید که تو در خاطر اغیار آئی

لاله از خاک جوانان بدرآمد که تو هم

شهریارا به سر تربت شهیار آیی

هرکسی آمد به دنبال تو ، دنبالش نکن
هر که پر زد در هوایت بی پر و بالش نکن

برخلاف میل تو هرکس که حرفی می زند
زود با یک چشم غره مثل من ، لالش نکن

دلبری کی امتیازی انحصاری بوده است؟
تا کسی وابسته ات شد جزء اموالش نکن

عاشقی کی واحد اندازه گیری داشته ست؟
عشق را قربانی متراژ و مثقالش نکن

جای خود دارد نوازش ، وقت خود دارد عتاب
اسب وقتی می خرامد دست در یالش نکن

رسم صیادی نمیدانی ، نیفکن دام را
صید اگر از دست تو در رفت ، دنبالش نکن

ای چشم خمارین تو و افسانه نازت

وی زلف کمندین من و شبهای درازت

شبها منم و چشمک محزون ثریا

با اشک غم و زمزمه راز و نیازت

بازآمدی ای شمع که با جمع نسازی

بنشین و به پروانه بده سوز و گدازت

گنجینه رازی است به هر مویت و زان موی

هر چنبره ماری است به گنجینه رازت

در خویش زنیم آتش و خلقی به سرآریم

باشد که ببینیم بدین شعبده بازت

صد دشت و دمن صاف و تراز آمد و یک بار

ای جاده انصاف ندیدیم ترازت

شهری به تو یار است و غریب این همه محروم

ای شاه به نازم دل درویش نوازت

آهسته می آیی

شعرهایم را میخوانی

و می روی. . .

به خیالت که نمی فهمم

نمیگویی..

رد پای ِ نگاهت را

دلم از بَر است...

دل که رنجید از کسی خرسند کردن مشکل است
شیشه بشکسته را پیوند کردن مشکل است

بار حمالان را بدوش خود کشیدن ننگ نیست
زیر بار منت نامرد رفتن مشکل است!

وجود کسی اگر "غمها" را از بین نمی برد
اما کمک میکند با وجود غمها محکم بایستیم،
درست مثل چترِ خوب
که باران را متوقف نمیکند،
اما کمک میکند آسوده زیر باران بایستیم...
ابرها به آسمان تكيه ميكنند
درختان به زمين
و" انسانها" به "مهربانی" يكديگر...
گاهی "دلگرمی" کسی
چنان معجزه ميكند كه انگار "خدا" در زمين كنار توست...
و گاهی "نامهربانی" کسی
چنان "ناامیدت" می‌کند که انگار دنیا به آخر رسیده...
جاودان باد دوستی کسانی‌ که
"شادی" را علتند نه شريك،
و "غم" را شريكند نه دليل ...

رفتم به باغ صبحدمی تا چنم گلی

آمد به گوش ناگهم آواز بلبلی

مسکین چو من به عشق گلی گشته مبتلا

و اندر چمن فکنده ز فریاد غلغلی

می‌گشتم اندر آن چمن و باغ دم به دم

می‌کردم اندر آن گل و بلبل تاملی

گل یار حسن گشته و بلبل قرین عشق

آن را تفضلی نه و این را تبدلی

چون کرد در دلم اثر آواز عندلیب

گشتم چنان که هیچ نماندم تحملی

بس گل شکفته می‌شود این باغ را ولی

کس بی بلای خار نچیده‌ست از او گلی

حافظ مدار امید فرج از مدار چرخ

دارد هزار عیب و ندارد تفضلی

روحی که می خواست بگریزد
ما را پیر کرد
روحی که گریخته بود
در جسمی دیگر
به زندگی برخواهد گشت

از کدام زندان و کدام زندانی حرف میزنید؟
از ما استخوان ها می ماند
از ابو غریب دیوار ها
نه قلبی هست
نه زندانیی
که از درد ها بگوید


#آریا_معصومی

ﺷﻨﯿﺪﻩ ﺑﻮﺩﻡ ﻗﻠﺐ ﻫﺮﮐﺲ
ﺑﻪ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﻣﺸﺖ ﮔﺮﻩ ﮐﺮﺩهﺍﺵ است

ﻣﺸﺖ میﮐﻨﻢ..
ﻭ ﺧﯿﺮﻩ ﻣﯽﺷﻮﻡ
ﺑﻪ انگشت‌های ﮔﺮﻩ ﺧﻮﺭﺩﻩﺍﻡ

ﺩﺳﺘﻢ ﺭﺍ میﭼﺮﺧﺎﻧﻢ ﻭ ﺩﻭﺭ ﺗﺎ ﺩﻭﺭﺵ ﺭﺍ ﻧﮕﺎﻩ ﻣﯽﮐﻨﻢ

ﭼﻘﺪﺭ ﮐﻮﭼﮏ ﻭ ﻧَﺤﯿﻒ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺎﺷﺪ ﻗﻠﺒﻢ!
ﺩﺭ ﻋﺠﺒﻢ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﮐﻮﭼﮏ ﻧﺤﯿﻒ
ﮐﻪ ﭼﻪ ﺑﻪ ﺭﻭﺯﻡ ﺁﻭﺭﺩﻩ!

ﻭﻗﺘﯽ ﺗﻨﮓ ﻣﯽﺷﻮﺩ
می‌خواهم ﺯﻣﯿﻦ ﻭ ﺯﻣﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻬﻢ ﺑﺪﻭﺯﻡ!

ﻭقتی ﻣﯽﺷﮑﻨﺪ
ﭼﻨﮓ ﻣﯽ‌ﺍﻧﺪﺍﺯﺩ ﺑﻪ ﮔﻠﻮﯾﻢ
ﻭ ﻧﻔﺲ ﺭﺍ ﺳﺨﺖ ﻣﯽﮐﻨﺪ

ﻭﻗﺘﯽ ﮐﻪ می‌خواهد ﻭ نمی‌تواند
ﻣﻮﺝ ﻣﻮﺝ ﺍﺷﮏ ﻣﯽﻓﺮﺳﺘﺪ ﺳﺮﺍﻍ چشم‌هایم

ﺩﺭ ﻋﺠﺒﻢ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﮐﻮﭼﮏ ﻧﺤﯿﻒ!

#احمد_شاملو

بالا رفتن سن حتمی است ...
اما اینکه روح تو پیر شود ،
بستگی به خودت دارد ... !
ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺭﺍ ﻭﺭﻕ ﺑﺰﻥ ...
ﺍﺳﺘﮑﺎﻥ ﺍﺳﺘﮑﺎﻥ ﭼﺎﯼ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺳﻼﻣﺘﯽ ﻧﻔﺲ ﮐﺸﯿﺪﻧﺖ ﺑﻨﻮﺵ ...
ﻣﺒﺎﺩﺍ ! ...
ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺭﺍ ﺩﺳﺖ ﻧﺨﻮﺭﺩﻩ ﺑﺮﺍﯼ ﻣﺮﮒ ﺑﮕﺬﺍﺭﯼ دوست من...
پایان آدمیزاد
نه از دست دادن معشوق است
نه رفتن یار
نه تنهایی...
هیچکدام پایان آدمی نیست!
آدمی ان هنگام تمام میشود که دلش پیر شود
دلتان همیشه جوان....

چقدر تلخ است جمعه ها!
انتظار برای آغوش مهربانت
و لبخندهای شیرینت را
بار دیگر چشیدن!
چقدر تلخ است جمعه ها...

#یاشار_عبدالملکی

سخت است قلم باشی و دلتنگ نباشی
با تیغ مدارا کنی و سنگ نباشی
سخت است دلت را بتراشند و بخندی
هی با تو بجنگند و تو در جنگ نباشی
از درد دل شاعر عاشق بنویسی
با مردم صد رنگ هماهنگ نباشی
مانند قلم تکیه به یک پا کنی اما
هنگام رسیدن به خودت لنگ نباشی
سخت است بدانی و لب از لب نگشایی
سخت است خودت باشی و بی رنگ نباشی
وقتی که قلم داد به من حضرت استاد
می گفت خدا خواسته دلتنگ نباشی

هر چه به جز خيالِ او


قصد حريم دل كند


در نگشايمش به رو،


از در دل برانمش... !


#مولانا

به کجا پر بزنم تا دل من وا بشود
یا کمی چشم ترم غرق تماشا بشود

بی تو انگار که شب را به تنم دوخته‌اند
باش تا در دل من مطلع فردا بشود

مثل اشعار پر از نغز "رهی" می مانی
که بعید ست دگر مثل تو پیدا بشود

وه چه امید محالی ست که باشم چون تو
چه‌کسی دیده که یک برکه چودریا بشود

این دل آینه‌ی خرد تو را کم دارد
تا که از برق دو چشمان تو زیبا بشود

خسته‌ام زین همه کابوس که در من جاریست
کاش باشی که جهانم همه رویا بشود

صف مژگان تو بشکست چنان دل‌ها را
که کسی نشکند این گونه صف اعدا را
نیش خاری اگر از نخل تو خواهم خوردن
کافرم ، کافر، اگر نوش کنم خرما را
گر ستاند ز صبا گرد رهت را نرگس
ای بسا نور دهد دیدهٔ نابینا را
بی‌بها جنس وفا ماند هزاران افسوس
که ندانست کسی قیمت این کالا را
حالیا گر قدح باده تو را هست بنوش
که نخورده‌ست کس امروز غم فردا را
کسی از شمع در این جمع نپرسد آخر
کز چه رو سوخته پروانهٔ بی‌پروا را
عشق پیرانه سرم شیفتهٔ طفلی کرد
که به یک غمزه زند راه دو صد دانا را
سیلی از گریهٔ من خاست ولی می‌ترسم
که بلایی رسد آن سرو سهی بالا را
به جز از اشک فروغی که ز چشم تو فتاد
قطره دیدی که نیارد به نظر دریا را


فروغى بسطامى🌾

کاش
دلتنگی بیماری بود
بستری می شدی
درش می آوردند
دورش می انداختند
یا در شیشه های الکل نگه می داشتند
تا به بیمارهای دیگر بگویند
این دلتنگی بزرگ را ما در آوردیم
حیف که با دلتنگی هیچ کاری نمی شود کرد
باید آن را کشید
مثل حبس

باید برای عاشقی دیوانه باشی
آتش خطر دارد ولی پروانه باشی

یک باغ گل را هم اگر دیدی بدانی
باید فقط دور و بر یکدانه باشی

مثل کسی که با زلیخا پشت در بود
با اقتضاء نفس خود بیگانه باشی

طوری ستون های دل خود را بسازی
دنیا بلرزد هم نترسی خانه باشی

حتی اگر قافیه را جایی ببازی
پشت ردیف عاشقی مردانه باشی

چتری شوی هنگام باران روی دوشش
یا که برای گریه هایش شانه باشی

یا با دل از منطق بگویی عاقلانه
یا اینکه بیدل، عاشقی دیوانه باشی 🍂


دلبري ناديده بر قلبم شده فرمانروا
نرم نرمک دل به او بستم نميدانم چرا

با پيامي دل زمن برد آن صباي صبح خيز
با محبت کرد قلبم را به عشقش مبتلا

من نبودم اهل تسبيح و روايت ليکن او
کرده شيداي حديث و معرفت قلب مرا

شعرهايم ناقص و بي ارزشند و کم فروغ
ميکند تاييد و ميگويد به شعرم مرحبا

گر کسي پرسد زمن از او چه ميداني؟ بگو
گويمش مجنون اشعار من است آن با صفا

آرزومندم بگيرم تنگ در آغوش خويش
تانگردد بعد ازاين دين ودلي از هم جدا

اي رفيقان طريقت چند ماهي مي شود
دلبري ناديده بر قلبم شده فرمانروا

کلام دل
دکلمه هایی از جنس تنهایی