شعر و شیدایی

                        

در کنج دلم عشق کسی خانه ندارد
کس جای در این خانه ویرانه ندارد

دل را به کف هر که دهم باز پس آرد
کس تاب نگهداری دیوانه ندارد

در بزم جهان جز دل حسرت کش مانیست
آن شمع که می‌سوزد و پروانه ندارد

دل خانه عشقست خدا را به که گویم
کارایشی از عشق کس این خانه ندارد

گفتم مه من! از چه تو در دام نیفتی
گفتا چه کنم دام شما دانه ندارد

در انجمن عقل فروشان ننهم پای
دیوانه سر صحبت فرزانه ندارد

تا چند کنی قصه اسکندر و دارا
ده روزه عمر این همه افسانه ندارد

از شاه و گدا هر که در این میکده ره یافت
جز خون دل خویش به پیمانه ندارد

حسین پژمان بختیاری

ناز تو با دیگران است و ادایت با من است

شوخی ات با بی حیاها و حیایت با من است



می روی با بهتر از ما پایکوبی می کنی؛

خرج و برج روضه و بزم عزایت با من است



می روی با دیگران می گویی و می خندی و

داد و قال بیخود و کفر خدایت با من است !



در زمان ناسزا گفتن مسیر چشم تو ...

با توأم ! یعنی نگاه آشنایت با من است ؟!



چشم تو گوید : برو! ابروت می گوید : بمان !

واقعا سر در نمی آرم ! کجایت با من است !



واقعاً دست خودم هم نیست ! هر جا می روم –

در زمان خواب هم حتی ! صدایت با من است !


اصغر-عظیمی-مهر

ای گل، تو ز جمعیت گلزار، چه دیدی
جز سرزنش و بد سری خار، چه دیدی

ای لعل دل افروز، تو با اینهمه پرتو
جز مشتری سفله، ببازار چه ، به چمن، لیک قفس گشت نصیبت
غیر از قفس، ای مرغ گرفتار، چه دیدی

پروین_اعتصامی

در گیسوان ناز خودت جا بزن مرا
لازم شد از هزار جهت تا بزن مرا
هرشب که بی اجازه ببوسم خیال تو
صاحب اجازه ای تو و فردا بزن مرا
من کودکانه سیب ترا میکشم به لب
تا آدمم کنی بشو حوا بزن مرا
صدها غزل به خاطر لبهای تو ببین
یک بوسه هم به خاطر اینها بزن مرا
با انعکاس برق لبت اتشم بزن
چون صاعقه به بزم اهورا بزن مرا
(احمد پروین)

رفتم ببند پنجره را بی حضور من
باران گرفته شهر به شهر از عبور من

دلتنگی تو از چمدانم بزرگتر
لبریز کرده بغض تو را اشک شور من

خو کن از این به بعد به آئینه و خودت
شب ها بغل بگیر خودت را صبور من

تنهایی همیشگی ات را مرور کن
شاکی شو از تمام سفرهای دور من

حتی از اینکه همدم خوبی نبوده ام
حتی از اینکه قدر تو را...
مرده شور من!.

لعنت به من... به عشق... به این زندگی تلخ
تقدیر... سرنوشت... گره های کور من

وقتی تو را که اینهمه خوبی، نخواستم
وقتی که رد شد از تو دل پر غرور من

باید که گم شوم بروم از جهان تو
تا تو دوباره باز نیفتی به تور من


الهه_مرتضایی

تا صبحدم به یاد تو شب را قدم زدم
آتش گرفتم از تو و در صبحدم زدم

با آسمان مفاخره کردیم تا سحر
او از ستاره دم زد و من از تو دم زدم

او با شهاب بر شب تب کرده خط کشید
من برق چشم ملتهبت را رقم زدم

تا کور سوی اخترکان بشکند همه
از نام تو به بام افق ها ،‌ علم زدم

با وامی از نگاه تو خورشید های شب
نظم قدیم شام و سحر را به هم زدم

هر نامه را به نام و به عنوان هر که بود
تنها به شوق از تو نوشتن قلم زدم

تا عشق چون نسیم به خاکسترم وزد
شک از تو وام کردم و در باورم زدم

از شادی ام مپرس که من نیز در ازل
همراه خواجه قرعه ی قسمت به غم زدم

حسین_منزوی

دوش در گوشه یِ محراب مِی ناب زدیم

آتش از باده گرفتیم به محراب زدیم

من و ساقی زِ ره مستی و بی پروایی

نقشِ افسانه یِ این دایره بر آب زدیم

تا سحر جامه دریدیم به پایِ دل تنگ

ساز را موی کشیدیم به مضراب زدیم

آسمان تیره شد از دودِ دل سوختگان

ما دویدیم درِ خانه یِ مهتاب زدیم

خواب خوش بود که ما را به چنین روز افکند

اشک در دیده نشاندیم، رهِ خواب زدیم

آشنایان ره از ورطه گذشتند و ما

چون حباب سرِ خُم خیمه به غرقاب زدیم

به امیدی که نشیند برِ ما دوست شبی

سنگ بر شیشه خورشید جهانتاب زدیم

در غمِ آنکه به پا خاست و از پا افتاد

خون دل بر جگر دیده یِ بی تاب زدیم




قاسم لاربن

تَر نکرده از در میخامه می رود

دیوانه بین که عاقل و فرزانه می رود

رندی به طعنه گفت که این جان محتشم

محرم ز در درآمد و بیگانه می رود

ما جرعه نوش میکده و خاک آن دریم

زاهد ز شور ماست که مستانه می رود

با بی غمان حکایت سوز درون چه سود

کی شمع شد خبر چه به پروانه می رود

افسون عشق و ساغر می را عزیز دار

حیف آن دمی که بی می و جانانه می رود

ویران شده است خانه دل گو بیا بیا

بنگر به سیل خون که ز ویرانه می رود

کار از جنون گذشت خرابیم آنچنان

کز ما هزار قصه به افسانه می رود

ما را چه غم که واعظ پرهیزکار شهر

لب تَر نکرده از در میخانه می رود




قاسم لاربن

تا بقید غمش آورد خدا داد مرا

آنچه می خواستم از بخت خدا داد مرا



رفع مخموری از آن چشم سیه دارد چشم

چشم دارم که خرابی کند آباد مرا



نتوانم ز خدا داد بگیرم دادم

کاش گیرد ز خداداد خدا ، داد مرا



گر دلش سخت تر از سنگ بود نرم شود

بشنود گر شبی او ناله و فریاد مرا



من که تا صبح دعا گوی تو هستم همه شب

چه شود گر تو به دشنام کنی یاد ، مرا



غم ندارم که به بند تو گرفتار شدم

غمم آنست که ترسم کنی آزاد مرا !

عباس صبوحی

نیست او را سر مویی سر سودایی ما

کار شد سخت ، مگر بخت کند یاری ما



تا به آهوی ختن نسبت چشمت دادند

شهره گردید بهر شهر خطاکاری ما



گر بدادیم بهای دهنت نقد روان

سود بردیم که شد هیچ خریداری ما



همه شب تا به سحر از غم رویت شادیم

به امیدی که بیایی تو به غمخواری ما



چند آزار دل ما دهی ای راحت جان

راحت جان مگرت هست دل آزاری ما ؟



تو که چون سرو ز آسیب خزان آزادی

چه غمی باشدت از حال گرفتاری ما؟



چشم فتان تو را دوش بدیدم در خواب

ای بسا فتنه که برخواست ز بیداری ما


عباس صبوحی

خداحافظ که میگویی تمامم درد می گیرد



زمین تا آسمانم را سراسر ابـر می گیرد



همان ابری که می بیند چنین حال پریشانم



و زین حال نزار من دل ابر غـم می گیرد



خداحافظ که میگویی پرازغم می شوم انگار



خداحافظ نگوعشقت،همش مـاتم می گـیرد



چـرا انقـدر بی رنگی چـرا انقـدر بی بویی



نـگو پاییز احساست، تمـامش را می گیـرد



تو تنها رفته ای و من شبها با بغض بیدارم



هوای خانه قلبم، همیشـه بی تو می گیـرد



سحر تا صبح بیدارم چه خورشید غم انگیزی



خداحافظ نگو ماهم، دل خورشید می گیرد



اگر گفتی خداحافظ بدان این آخرین بار است



خداحافظ که می گویی دلم در سینه می میرد

هرقطره باران تداعی می کند غم را



هر قطره اش بی تو مرا تا اشک خواهد برد



*

*

باران مرا با یاد تو در وهم ودر رویا



باران مرا با یاد تو، تهــران خواهد برد

ران می بارد امشب دلم غم دارد امشب
آرام جان خسته ره میسپارد امشب
درنگاهت مانده چشمم شاید از فکر سفر برگردی امشب
از تو دارم یادگاری سردی این بوسه را پیوسته بر لب
قطره قطره اشک چشمم میچکد با نم نم باران به دامانت
بسته ای بار سفر را با تو ای عاشقترین بد کرده ام من
رنگ چشمت رنگ دریا سینه ی من دشت غم ها
یادم آید زیر باران با تو بودم با تو تنها
زیر باران با تو بودم زیر باران با تو تنها.....

من روزگار غربتم را دوست دارم
این حس و حال و حالتم را دوست دارم

یک عکس کوچک توى جیبِ کیفِ پولم
تنها ترین هم صحبتم را دوست دارم

بر عکس آدم هاى دل بسته به دنیا
هر تیک و تاکِ ساعتم را دوست دارم

امشب دوباره خاطرت مهمان من بود
مهمانى بى دعوتم را دوست دارم

هر چند باعث مى شود هر شب ببارم
اما دل کم طاقتم را دوست دارم

عادت شده این گریه هاى بى تو ، هرچند
مى خندى امّا عادتم را دوست دارم

سید تقی سیدی

عطروبوی مریمی ها را چو باد آورده است
شاعر امشب بازباران را به یاد آورده است

میرود افتان وخیزان چون خماری درد کش
گوییا تریاک چشمت اعتیاد آورده است

نازنین ازبس که در اوج کمالی بهر تو
حک نموده برنگینی ان یکاد آورده است

خواب را کرده حرام و نیمه شب در یاد توست
درد هایش گرچه شاعر رابه داد آورده است

در تمام عمر شاعر با عصای احتیاط
پیش تو بشکست آنرا اعتماد آورده است

در کلاس چشم تو دل کنده از زهد وریا
دست هارا شسته انگار ارتداد آورده است

نیستی اما سکوت شب گواهی میدهد
شاعر امشب نام مریم را زیاد آورده است

حسین مرادی

تیشه ی عشق تو از ریشه و بنیان زده است
ریشه ی قلب مرا او به هر عنوان زده است

عشق وحشی تو حتی به دلم رحم نکرد
مثل گرگی که به یک گله ی چوپان زده است

سال هشتاد و بگو چند ... دلم دید تو را ؟؟
از همان سال دلم سر به بیابان زده است

از همان وقت که او عاشق و دیوانه ی توست
سالیانست به چشمم نم باران زده است

کاش آن سال کذایی دل من زنده نبود
چونکه امروز دلم قایق طوفان زده است

قایقی کوچک و چوبی و ضعیفست که آن...
دل به امواج خطرناک فراوان زده است

دل سپردست به امواج که شیطان صفت اند
مثل ابلیس که صد زخم به انسان زده است

عاقبت عشق مرا چشم تو نادیده گرفت
خنجری بود که او بر دل بی جان زده است

رضا ایزدی

فنجان اضافه ای که روی میز است
یخ کرده و از نبودنت لبریز است

من بیشتر از همیشه دلتنگ تو ام
شاید اثر آمدن پاییز است

چون قهوه ی بی شکر، جهانم بی تو
یک تلخی غیر قابل پرهیز است

باید که فقط زنده بمانم بی تو
انگیزه ی این غزل همین یک چیز است

ای کاش ببینم که تو اینجا هستی
و فاصله بینمان فقط یک میز است

" زهرا حاصلی "

دل بریدن به از این عشـق که من می بینم
که نه فـرهاد تو هستی و نه من شـیرینم

خسته ام آنقــدر ای ماه که تردیدی نیست
نیست هم صحبت خـوبی که دهد تسکینم

مست از بـاده ی چشمان تو بودن عمــری
خود دلیلی است که کرده است چنین مسکینم

روزهــا می گذرند از پی هم بعد از تــو
هــر قدم ؛ هر نفسم از همه بد می بینم

آرزو می کنم ای خوب که حتی یک شب
تن ِ تب دار تــو آید به ســر بالینم

خستــه از اینـهمه تشویشم و عمــری بی تو
می نشینم که مـــگر مرگ کند تمــکینم


سمیرا عسکر نژاد

من بی تو نیستم، تو بی من چه می‌کنی؟
بی‌صبح ای ستاره‌ی روشن چه می‌کنی؟

شب را به خواب‌دیدن تو روز می‌کنم
با روزهای تلخ ندیدن چه می‌کنی؟

این شهر بی تو چند خیابان و خانه است
تو بین سنگ و آجر و آهن چه می‌کنی؟

گیرم که عشق پیرهنی بود و کهنه شد
می‌پوشمش هنوز، تو بر تن چه می‌کنی؟

من شعله شعله دیده‌ام ای آتش درون
با خوشه خوشه خوشه‌ی خرمن چه می‌کنی!

پرسیده‌ای که با تو چه کردم هزار بار
یک بار هم بپرس تو با من چه می‌کنی؟!


مژگان عباسلو

آزاد آزادم ببین چون عشق درگیر من است
دیگر گذشت آن دوره که تقدیر زنجیر من است

شاید نمی دانی ولی از خود خلاصم کرده ای
آیینه ی خالی فقط امروز تصویر من است

از عشق تو برباد رفت آن آبروی مختصر
من روح بارانم ببین ، چون عشق تقدیر من است ...