شعر و شیدایی

                        

روزه می گیرم، ولی یادت خرابش می کند
سرکه می ریزم ،ولی عشقت شرابش می کند

عقل می‌خواهد کمی بیدار گردد در سرم
عشق با لالایی آرام خوابش می کند

روزها گرمند، اما تشنگی رنج کمیست
آنکه را هجران تو هر شب عذابش می کند

آتشی در زیر خاکستر، تو را در چشمهاست
این دل کم تاب را کم کم کبابش می کند

یک نظر در آن کتاب باز ابروهای تو
اهل دل را منصرف از هر کتابش می کند

بر دلم نقاشی چشم سیاهت شب به شب
نقشه ی هر توبه را نقش بر آبش می کند

تورفته ای من درکمندشکارتو
مانده ام
درلذت شام آخرونان وشراب مانده ام
لحظه لحظه میچکد چکه چکه
خاطرات
درناودان باران زده دلشکسته مانده ام
خیالم پی دزیره درجنگ واترلو است
من چون شوالیه ای بی کلاه خود
دردويل مانده ام
نمی شوداعتراض کنم برای حقوق بشر
من باانقلاب یک نفره
درکودتای مستبدتومانده ام

با دستِ تو پاشیده غزل بر همه آفاق
مِهرت شده در خاطرِ من عاملِ اِشراق

در راه عبورت همه جا همهمه یِ شوق
زینت شده یک عالمه گل گوشه یِ هر طاق

شیرینیِ لبخندِ تو با شیوه یِ مخصوص
شوریدگی آورده به مهمانیِ عشّاق

گرمایِ نگاهت تبِ قشلاقِ جنوب است
کنج خُنکِ سایه یِ تو لذّتِ یِیلاق

قلبی است در این سینه که با عشق به نامت
ششدانگ سند خورده و ثابت شده بُنچاق

تنها نه من از مویِ رهایِ تو در آشوب
دنیا شده بر رویِ تو دلداده و مشتاق

افسون خیالت شده چون قندِ مُکرّر
موضوع غزل سازی هر شاعرِ خَلّاق

توصیفِ دل آرایی ات اینگونه قشنگ است:
اسطوره یِ زیبایی و عَلّامه یِ اخلاق.

کجای این جنگل شب پنهون می‌شی خورشیدکم؟
پشت کدوم سد سکوت پر می‌کشی چکاوکم؟

چرا به من شک می‌کنی؟ من که منم برای تو
لبریزم از عشق تو و سرشارم از هوای تو

دست کدوم غزل بدم نبض دل عاشقم‌و؟
پشت کدوم بهانه باز پنهون کنم هق‌هقم‌و؟

گریه نمی‌کنم نرو، آه نمی‌کشم بشین
حرف نمی‌زنم بمون، بغض نمی‌کنم ببین

سفر نکن خورشیدکم ترک نکن من‌و نرو
نبودنت مرگ منه راهی این سفر نشو

نذار که عشق من و تو اینجا به آخر برسه
بری تو و مرگ من از رفتن تو سر برسه

گریه نمی‌کنم نرو، آه نمی‌کشم بشین
حرف نمی‌زنم بمون، بغض نمی‌کنم ببین

نوازشم کن و ببین عشق می‌ریزه از صدام
صدام کن و ببین که باز غنچه می‌دن ترانه‌هام

اگر چه من به چشم تو کمم، قدیمی‌ام، گمم
آتشفشان عشقم و دریای پر تلاطمم

گریه نمی‌کنم نرو، آه نمی‌کشم بشین
حرف نمی‌زنم بمون، بغض نمی‌کنم ببین

آمدم سر بزنم شعر بخوانم بروم...!
آنقدر دلزده هستم كه نمانم بروم... به همين كوچه و اين خانه و ديوار اتاق
و به آيينه سلامى برسانم بروم...!! يك كمى خاطره جا مانده كه بردارم و بعد
تن رنجور خودم را بكشانم بروم... بغض هم واسطه شد خواست دلت را ببرد
تو خريدار نشو، زود برانم بروم... باز باران زده در گوشه ى چشمم، بايد
اشك... در دفتر شعرم بچكانم بروم.....

بدنم داغ شده مست شدم انگاری
بی مروت بده یک ذره مرا دلداری

تو چرا از نگه خیره ی من می ترسی؟
غیر یک بوسه ندارم به لبت من کاری

عاشق صورت زیبای تو شد چشمانم
نازنینم تو چه چشمان سیاهی داری!

دستم انگار که دنبال کسی میگردد
دست با سنگدلی روی دلم می ذاری

می روی با عجله سوی کسی دیگر باز
گفته بودی که مرا دوست نداری... آری

برو خوش باش عزیزم برو زیبا بدرود
نه ندارم روی این عشق دگر اصراری!

شوریده ی آزرده دلِ بی سر و پا من
در شهر شما عاشق انگشت نما من

دیوانه تر از مردم دیوانه اگر هست
جانا ، به خدا من ، به خدا من ، به خدا من

شاهِ همه خوبانِ سخنگوی غزل ساز
اما به درِ خانه ی عشق تو ، گدا من

یک دم ، نه به یاد من و رنجوریِ منْ تو
یک عمر ، گرفتار به زنجیر وفا من

آن روح پریشانِ سفرجوی جهانگرد
همراه به هر قافله چون بانگ درا ، من

تا بیشتر از غم ، دل دیوانه بسوزد
برداشته شب تا به سحرْ دست دعا من

سیمین ! طلب یاریم از دوست خطا بود
ای بی دل آشفته ! کجا دوست ؟ کجا من ؟

هرچند تو تا بودی خون ریختنی‌تر بود

از خواهرِ مغمومم سیگار تنی‌تر بود

هرچند تو تا بودی هر روز جهنم بود

این جنگِ ملال‌آور بر عشق مقدم بود

هرچتد تو تا بودی ساعت خفقان بود و

حیرت به زبان بود و دستم به دهان بود و

چشمم به جهان بود و بختک به شبم آمد

روزم سرطان بود و جانم به لبم آمد

هرچند تو تا بودی دل در قدَحش غم داشت

خوب است که برگشتی،این شعر جنون کم داشت

علیرضا اذر✍

ناله از دوری آن کن که تو را می فهمد
عشقِ خود صرف همان کن که تو را می فهمد

دردِ دل ، شعر قشنگ ، این همه احساسِ لطیف
به کسی این سه بیان کن که تو را می فهمد

نوجوانی و جوانی چو بهاریست به عمر
پای آن ، عمر خزان کن که تو را می فهمد

دل به هر بار غم و درد فرو می ریزد
به کسی پس نگران کن که تو را می فهمد

عاشقی سود ندارد به خدا من دیدم
پای آن یار زیان کن که تو را می فهمد

اشک وصل است به خون دل و آن شاهرگت
بهرِ آن اشک روان کن که تو را می فهمد

گر غمت خلق بدانند شماتت بکنند
پیشِ آن سرت عیان کن که تو را می فهمد

بگذار هر که دلش با تو نباشد برود
به کسی هی تو بمان کن که تو را می فهمد

چشمانت را 
می بوسم
که گریسته اند برای عشق

لبانت را
که سکوت کرده اند برای عشق 

وگونه هایت را
که از عشق داغ است 

برای دل بی تابت اما
چه می توانم کرد
جز دوست داشتن تو...

نباشم گر درين محفل، چه غم، ديوانه اى کمتر
خوش آن روزى ز خاطرها روم، افسانه اى کمتر

بگو برق بلاخيزى بسوزد خرمن عمرم
بگرد شمع هستى، بیخبر پروانه اى کمتر

تو اى تير قضا، صيدى ز من بهتر کجا جويى
به کنج اين قفس مرغ ِ نچيده دانه اى کمتر

چه خواهد شد نباشد گر چو من مرغ سخنگويى
نوايى کم، غمى کم، ناله ى مستانه اى کمتر

ز جمع خود برانيدم که همدردى نمی بينم
ميانِ آشنايانِ جهان، بيگانه اى کمتر

چه حاصل زينهمه شور ونواى عاشقى ای دل
ندارى تاب مستى جانِ من، پيمانه اى کمتر!

چو مستى بخش گفتارى ندارم، دم فرو بستم
سبو بشکسته اى در گوشه ى ميخانه اى کمتر

ازلبانت باده در پیمانه میخواهم بیا
من زدست و دوشهایت شانه میخواهم بیا

خال زیبای لبت شد نقطه ی پرگار عشق
صید توهستم زدامت دانه میخواهم بیا

آنچنان از سردی هجران آغوشت یخم
در میان دامنت کاشانه میخواهم بیا

شب شده
باید خواب کنم
دلتنگی‌ها را
کنج اتاق دلم...

خاطرات تو اما
چون کودکی شیطان
سرک می‌کشند
از پس دیوار خیال
سنگ می‌زنند
به پنجره‌های احساسم
می‌پرانند
خواب را از سرم...

ای صبا؛با تو چه گفتند که خاموش شدی
چه شرابی به تو دادند که مدهوش شدی

تو که آتشکده عشق و محبت بودی
چه بلا رفت که خاکستر و خاموش شدی

تو به صد نغمه،زبان بودی و دلها همه گوش
چه شنیدی،که زبان بستی و خود گوش شدی

خلق را گرچه وفا نیست ولیکن گل من
نه گمان دار که رفتی و فراموش شدی

عاقبت عاشق شدم، تقصیردریا بود و تو
موجهاي قلب من تعبیر دریا بود و تو ..

ساحلی زیباست پیشانی دریا پُرتَرك
ردپاي عشق من،تقدیر دریا بود و تو

میبرد باخویش هرموجی،کسی را از دلم
این دل آرام من، تاثیر دریا بود و تو ..

روي شن ها را ببین نام تو را بنوشته ام
مقصد انگشت من،تحریر دریا بود و تو ..

عاشقی،دیوانگی،بی خوابی وشور مدام
در تمام حس من،تفسیرِ دریا بود و تو ..

باخودش میبردچشمان تو راامشب نسیم
نیّتش گویا فقط، تغییر دریا بود و تو ..

بی گمان پروانه امشب مقصدش دریاي توست
ورنه این پرواز هم،تبذیر دریا بود

در قيدِ غمم٬خاطر آزاد کجائی؟
تنگ است دلم٬قوت فرياد کجائی؟

کو همنفسی تا نفس شاد بر آرم؟
مجنون تو کجا رفتی و فرهاد کجائی؟

ای ناوک تأثير که کردی سفر از دل!
ميخواست ترا ناله به امداد کجائی؟

با آنکه ز ما هيچ زمان ياد نکردی!
ای آنکه نرفتی دمی از ياد کجائی؟

ميخواستی آزرده ببينی دل ما را!
اکنون که غمت داد ستم داد کجائی؟

در عشق به يک جلوه "حزين" کار تمام است!
من برق به خرمن زدم ای باد کجائی؟

حکم کردی...

من همان اول که گفتم برده ام

باختی این چندمین باراست ؟؟

من نشمرده ام

گفته بودی قبل تر یک مصرع از چشمان من

باتوباشم زیرآوار نگاهت مرده ام...

دوستت ميدارم و نزد دلم دُردانه ای
بی تو در تاريکی ام ، تو چلچراغ خانه ای

من به يک بيت غزل مستم ولی دانم که تو
منشاء شعر منی آبادی ويرانه ای.....

چون شراب ناب کهنه ، مستی آور گشته ای
دوست دارم تا بنوشم از لبت پيمانه ای

خاک راهم ، نيک ميدانم مرا مقدار نيست
زر از آن رويم که دارم دلبر فرزانه ای

شوق در دل دارم و ميل جوانی ميکنم
تا تو هستی در کنارم گرمی کاشانه ای

بوسه شيرين تو طعم عسل را ميدهد
چون بر پر شکوفه با خزان بيگانه ای

دانم آخر در دلم عشقت گلستان می شود
زد جوانه در دلم عشقی که بر آن دانه ای

عاقبت عاشق شدم، تقصیردریا بود و تو
موجهاي قلب من تعبیر دریا بود و تو ..

ساحلی زیباست پیشانی دریا پُرتَرك
ردپاي عشق من،تقدیر دریا بود و تو

میبرد باخویش هرموجی،کسی را از دلم
این دل آرام من، تاثیر دریا بود و تو ..

روي شن ها را ببین نام تو را بنوشته ام
مقصد انگشت من،تحریر دریا بود و تو ..

عاشقی،دیوانگی،بی خوابی وشور مدام
در تمام حس من،تفسیرِ دریا بود و تو ..

باخودش میبردچشمان تو راامشب نسیم
نیّتش گویا فقط، تغییر دریا بود و تو ..

بی گمان پروانه امشب مقصدش دریاي توست
ورنه این پرواز هم،تبذیر دریا بود

آدمی را می توان شناخت
از کتاب هایی که می خواند
و دوستانی که دارد
و ستایش هایی که می کند
و لباس هایش و سلیقه هایش
و از آنچه خوش نمی دارد
و از داستان هایی که نقل می کند
و از طرز راه رفتنش
و حرکات چشم هایش
و ظاهر خانه اش و اتاقش؛

زیرا هیچ چیز بر روی
زمین مستقل و مجرد نیست.

بلکه همه ی چیزها تا بی نهایت
با هم پیوند و تاثیر و تاثر دارند.


رالف_والدو_امرسون